Alle inzendingen over Ontsteking Tandheelkunde Pijn Doorduwen

Bijna ondraaglijke pijn! Ik moest vuisten maken om me goed te houden en daarbij nog mijn benen over elkaar heen slaan en deze zo ver mogelijk strekken. "Zal ik doorgaan?" vroeg Irena. "Ja, alstublieft," antwoordde ik. Ondanks de hevige pijn wilde ik toch dat het zo snel mogelijk zou gebeuren.…

Na negen weken en een antibioticakuurtje was de ontsteking genezen.…

Wilde je ontsteken om te worden bekeken, en vervolgens te worden verlost? Heb je nu je zin wanneer je in de handen van de chirurg vakkundig wordt gewurgd? Nu ben je geen deel van een levend geheel Je hebt zoveel pijn gekost.…

Tandheelkundige zorg in de jaren vijftig. Zelf had ik destijds een schooltandarts die met zijn been trok.…

- Ontsteek, ontsteek de lampe: mijn angst ontwaakt, o kind.…

Ze heeft hem nog, geen mens weet hoe lang en ik duim, dat de pijn wat minder wordt, want ook ik weet dat, als de pijn gaat overheersen hij het niet langer trekt. Dus we wachten en het enige wat ik doen kan, is jullie sterkte wensen….…

Hoe het ook zij: dankzij het vaardige, deskundige en elegante knutselwerk van de genoemde dames tandheelkundigen is het euvel verholpen en het gebit gerepareerd!…

Een kind is geen vaas, die de moeder moet vullen, maar een vuur dat zij moet ontsteken.…

Wat ik voel Is de pijn Van wat niet is Maar had kunnen zijn Afstand als schuld Liefde voorbij Pijn in ruil Voor de liefde in mij…

Helemaal begrijpen doe ik die politici nooit, maar dat het kabinet Rutte nu gesneuveld is, verheugt mij enorm en velen met mij, want die rechtse rakkers bij elkaar deed een eerlijke samenleving faliekant kapotmaken. Het socialisme kan weer ademhalen. Ook al moet ik niets van de PVV hebben, hun eenmansleider heeft nu wel weer de deuren voor saamhorigheid…

Dan; doordringende, snerpende, felle pijn, ondraaglijk, die je tot op het bot ging. Alles onderging je schijnbaar willoos, maar je had wel willen gillen, schreeuwen, slaan en stompen uit protest tegen de pijn en tegen hen die verordonneerden, dat jij zo'n pijn moest voelen. Nu ben je zestig en de beulen uit je jeugd leven niet meer.…

Het grind van het erf van het tandheelkundig centrum knarst opgewekt onder je voeten. Een vriendelijke assistente vangt je op. De beul blijkt een glimlachende zorgverlener. Het boren is bijna een genoegen. Zacht zoevend vindt het diamantje zijn weg door het gebit. Klassieke muziek op de achtergrond. Geen centje pijn toch? ‘Hebt u het gelezen?’…

Wie in het leven goed om zich heen kijkt zal zien dat de mens die niet in edele woede kan ontsteken over een onrecht of een dwaasheid, ook nooit tot ware mildheid en liefde kan komen.…

de deuren dicht, ontsteek het licht, het houtvuur trekt al aan de dag voorbij kom jij bij mij laat ik je nooit meer gaan.…

O mocht ik o mocht ik voor ’t heilig Tabernakel staan, o mocht ik o mocht ik daar brandend als een keerse staan, o mocht ik o mocht ik ontsteken daar en uitgegaan, o mocht ik o mocht ik naar Hem en in de Hemel gaan!…

Als op hoog niveau de bazen ontsteken in bizarre drang, het paradijs nochtans verlaten, ontkenning is bewust in zwang. Als water draalt langs kale ruiten, de buitenwereld koud en bang, laat gretig twijfel ampel varen de weg van boven is te lang.…

Onderga dit heksenuur: overtreed jezelf, speel met vuur dat lichter maakt en duister; duik onder en daal af, betreed de cirkel van innerlijk gefluister; gebruik je adem, ontstijg dit aards bestaan en verken je diepste oorden, ontsteek een kaars en breng een stilte-offer aan mijn woorden.…

aarzelend stap ik binnen op zoek naar kracht vertrokken door onmacht ontsteken van een klein licht verwarmd alvast mijn blik beklemming in de borst verdriet dat er uit wil zittend sluit ik mijn ogen water van zout vloeit rijkelijk over mijn wangen ik heb weer moed om op te staan ongemerkt heeft het me deugd gedaan…

Zonovergoten plas glitterglans glasgeblazen verstilling stenengooiers testen het draagvermogen in sluiers duiken bomen in de verte Zon op de plas de rietkraag kraakt en ruist feërieke finale van een bewogen jaar De reiger krijst als een feniks op zijn nest roept om nieuw leven ontsteek het vuur en dans…

Ik zit hier wel wat bang&shaking Maar weet dat straks na deze laatste rit Geen band meer om mijn dikke middel zit Al ben ik bang voor de ontsteking Ik heb explosies (van jouw kant verdiend Maar vanaf straks ben ik jouw slanke vriend) [de man, die op weg was naar zijn liposuctiebehandeling, is uiteindelijk aangekomen, dit in tegenstelling…

in gewijde tijden aangekomen sta ik stil zo nu en dan bij het wonder van bevrijding Licht dat vrede brengen zal als ik lichten ga ontsteken mensen warmte willen gaan delen op Uw komst ben voorbereid komt U uit de Eeuwigheid met Uw liefde ons omgeven met Uw brood en met Uw wijn draagt U ons op onze wegen vrede…

De stille ruimte Waar zonder mensen Geen warmte te vinden is De stille ruimte Waar zonder muziek De stilte de vloeren bekleed De stille ruimte Waar zonder meubels De echo je angstvallig toespreekt Maar als ik in de stille ruimte De lichten weer ontsteek me nestel op mijn fijnste plekje en het me weer even eigen maak Dan voel ik me…

, en dat doet pijn.. ”Hij moet eruit”, zegt hij en loopt naar de intercom. “Zitten er nog patiënten in de wachtkamer, Alice?”, hoor ik hem vragen. ”Nog drie? O, zet dan de muziek maar wat harder want ik moet hier een element verwijderen. Erg ingewikkelde ingreep. Veel bloed en pijn vrees ik.”…

sneeuw je zwavelstokken handen kou maakt alles zo alleen een vuurtje, maar de vlam wil weer niet branden ik kijk je aan de droom zit in je ogen een wereld vol gemak een huis dat meer dan alles had toch zijn je vingers wit bevroren, je hart steenkoud en er is niemand om je te bekoren geef mij wat licht een vonk die warmte kan ontsteken…

Verdringing is zozeer een manier van leven dat velen van ons 'emotionaliteit' en 'gevoelens tonen' als 'neurotisch gedrag' beschouwen.…

Mijn handen bloeden, aderen ontsteken. Het lichaam is zo kwetsbaar, is zo broos en elke poging om het vege teken te weken van mijn huid is vruchteloos. Ik sla mijn mantel om, een lappendeken, leef op krediet, voor nog een korte poos. Vergeef mijn schulden, ik blijf in gebreke.…

Het uur der wraak snelt naderbij Duisternis hult alles in schaduw Verstikkende mantel bedekt mij Vervult mijn wezen vol afschuw Elementen ontsteken in razernij Doodsangst beneemt ’t verstand Vergrote pupillen beperken zicht Blakerende allesvretende brand Duistere wolken ontnemen licht Gevoelens zakken in drijfzand Bliksemschichten…

Ik kan geen postzegels verzamelen ik kan geen vrouwenfoto's verzamelen ik kan geen amourettes kollektioneren en geen wijsheid ik kan niets meer ik kan niets meer Waarom doof ik de lamp niet en ga ik niet te bed Ik wil beproeven naakt te zijn bloot wie weet wel gevroren purper…

dit moment ik streel haar ongezien ze herkent mij als een genode gast Haar ogen zijn verblind ze heeft teveel gezien ik pak haar hand en voel het leven passeren als een hoge koorts ik wil haar uitnodigen waar lachrimpels nooit meer in herinneringen terug zullen keren Zachtjes klopt haar hart ze staat op uit dit ontstekend…

ik was verward, de wijzers van de klok vertraagden, waren niet vooruit te branden ze stonden stil en ik stond voor het blok toen niemand acht sloeg op mijn offerande ik wilde vuur ontsteken met m'n stok geen vonk sprong over, elke poging strandde tot onverwachts het rookgordijn optrok en ik, uit as herrezen, me vermande je overbrugde afstand…