Alle inzendingen over Zelfmedelijden

tussen vrienden toch alleen gevoel van einde na begin bliksem wil er niet omheen tegen beter weten in gevoelens worden spiegelbeeld koud vervangt blij warm nieuw litteken toebedeeld aan de ziel onder mijn arm even vlinders, bonzend hart kleuren warmer dan normaal weer terug naar wit en zwart en tweedimensionaal…

hij is oud is vroeger op zijn geboortedag vervormd naar buiten gekomen lichamelijk misvormd iets meer als iedereen een arm krom en onbuigbaar straf en onhoudbaar stijf en onwendbaar mijn gedachten in zijn land een weg langs scherpe rotsen de slang in het paradijs en hij lacht en ik die stijf ben in wezen en alleen maar kan wijzen…

En ja hoor, ik ben de hele dag binnen gebleven met mijn kamerjas aan. 1 dag van zelfmedelijden is nog gepermitteerd, maar helaas daarna moet de knop omgedraaid worden.…

bleef je maar zoeken maar vond je niet je was net een traan die ik verloor in een oceaan van verdriet dolend op het kerkhof zocht ik naar mijn graf want toen je wegging dacht ik dat mijn hart het begaf urenlang lag ik te kijken in het niks uren werden dagen, dagen werden weken, weken werden maanden toen ik doorhad dat ik stikte in mijn zelfmedelijden…

Ik kan het niet vermijden, ik heb gewoon- een beetje, zelfmedelijden...…

In de lange rij vóór de kassa vestigden mijn ogen zich op de schijnbaar zinloze tekst: "Inlegkruisjes 39 eurocent". Het was druk in de supermarkt. Om onnaspeurlijke redenen drong zich ineens het beeld aan me op van mijn eerste pop, Rosa genaamd, en van het beertje waarmee ik op die oude foto stond; het beertje dat later kwijtraakte onder de divan…

Levenskunst begint bij de reden voor zelfmedelijden ontkennen, met alle kracht die in je is.…

Altijd aan zien komen altijd onverwacht, ongewenst inbegrepen: depressies praat niet over jouw ellende ik heb genoeg aan de mijne zelfmedelijden of droge waarheid Grens? Help me! dansend langs de afgrond als een spinner gedesoriënteerd…

De deur zwenkt het duister tegemoet, waar haar hond leven in de stilte brengt De schakelaar brengt ontbijtresten van de ochtend in het licht Haar gevoel haakt naar zelfmedelijden, de partner die ze wil het kind dat uit zal blijven Het antwoordapparaat ratelt relatieproblemen, zij drukt op stop en nestelt zich tevreden…

Ik besef dat ik me aanstel en dat ik zwelg in zelfmedelijden! Maar hoe moet dat dan, ik zie ze al wonen in een rieten hutje, met een baby, daar heel gewoon, maar onze maatstaven zijn anders toch..? In een razend tempo gebeurd er van alles in mijn leven, wanneer vind ik weer rust, het ene is nog niet opgelost en het volgende dient zich aan.…

warmte en liefde die thuis niet meer of misschien zelfs nooit aanwezig geweest is de zoektocht der hopelozen desperaat volvoerd maar heimelijk door de meesten allang opgegeven vindt steevast zijn besluit hangend aan de toog van lamlendigheid verloren lavend aan de eenzaamheid van alweer schommelend bedronken huiswaarts keren in kotsend zelfmedelijden…

Je zou mij de huid vol schelden om zoveel zelfmedelijden. Wie weet doe je dat nu ook en stuurt God je zijn hemel uit waar die trutten in het wit toch maar op hun roze viooltjes zitten te krassen zoals jij het ooit eens uitdrukte. Maar weet je. Mocht God jou ooit eens moe zijn. Kom dan terug bij mij.…

Het voelt bevrijdend, maar ook leeg, ik wil niet alleen zijn, geen tijd voor zelfmedelijden, kom op werk aan de winkel...…

Natuurlijk, het is weer dat zelfmedelijden Overal komt wel weer een titeltje uit voort! Waarom is er niemand die mij komt bevrijden? Is er dan niemand die dit hoort? Natuurlijk!…

Je echter blijven wentelen in dat veilige gevoel van zelfmedelijden kun je evengoed beschouwen als een constante aandachtsvraag naar de buitenwereld toe. Dit kun je even volhouden onder een deken van steun en hulpbetuigingen, onder het medelijwekkende gevoel dat je naar anderen toe oproept.…

Het ziekelijke gevoel van in-compleet zijn maakte me tot een idioot, verzuipend in zelfmedelijden. Misschien had je me nog langs neus en lippen door gevraagd, of ik je berichten zou, als ik de bodem had bereikt...…

Hij viel languit op de staatstenen en bedankte me met weer die blik als een stokvis en vol zelfmedelijden. Zo kroop hij naar een volgende deur. Wat nog ontbrak was een zwaar houten kruis dat hij over zijn schouder mee moest torsen. Maar hij was zo al geloofwaardig genoeg, onze Jezus.…

Is dat wat wij mensen nu zelfmedelijden noemen? Je moet er niet al te lang in blijven zitten. Maar is het nu zo erg als je het even doet, ik baal op dit moment van alles, redelijk of onredelijk ik weet het niet. Het enige wat ik wel weet is, dat het nu zo even is en dat ik baal van alles op deze wereld.…

Ik weet dat ik in zelfmedelijden lig te krioelen. Maar het vreselijke is dat telkens als ik daar aan denk, mijn verachting voor mezelf steeds groter wordt. Dan neemt mijn onzekerheid toe en walg ik nog meer van mezelf dan eerst. Hoe moet ik ooit een meid vinden, als ik mezelf niet kan luchten?…

Ik laat me zakken langs de muur en wentel me even in zelfmedelijden. Ik kijk in de spiegel tegenover mij. Ik zie alleen een schaduw van mezelf. Niets kan afleiden als ik naar mijn schaduw kijk. Ze is altijd anders en toch hetzelfde, zoals ik. Geen details, geen opsmuk. Alleen de contouren tekenen zich af tegen de witte muur.…

Niet dat ik nu zelfmedelijden aan het kweken ben, maar makkelijk is het niet als je alleen ben. Dingen waar je niet over nadenkt als je nog jong bent of als je een grote familie bezit en je toch wel met mensen omringd bent. Dit jaar wil ik het zo graag het een beetje anders doen. Ik ga in ieder geval een boompje neerzetten.…

.' Volgens haar was het schrikaanjagend om 'die andere Rilke' te moeten zien, want die sidderde van angst en liet zich gaan in het heftigste zelfverwijt en het bitterste zelfmedelijden. Ik ben het niet eens met Lou, alsof Rilke een zielepoot zou zijn. Integendeel, hij had een ijzeren karakter, een goddelijke gedrevenheid.…

Met ontroering en veel zelfmedelijden reik ik allen de hand en met tranen in mijn stem verklaar ik: "Ik ben Ineke, een nieuwe vrijwilligster. Ik kom voortaan op de zondagavond".…

‘Ik denk niet dat het gaat helpen’, snuf ik terug, vol zelfmedelijden. In mijn hoofd maalt het. Ik denk aan meneer G. die in zijn ijver om zijn huwelijk te redden, niet zijn vrouw aanspreekt maar haar moeder, of zelfs haar collega belt. Met verbijstering denk ik terug aan het gesprek wat ik vanmiddag met hem had.…

Ik hou van haar en als het van mij afhangt verliezen die ‘vrienden’ zich maar in hun zelfmedelijden. Haar geluk is mijn geluk, misschien dat ze het ooit inzien en delen in de levensvreugde die zij tentoonspreidt.…

Hij zag zichzelf als slachtoffer, deze narcistisch-gestoorde moordenaar vol zelfmedelijden. Je werd eenenveertig jaar, net als Marie.…

“Laten we dus hierbij afspreken, dat je onmiddellijk stopt met dat nutteloze gevoel van zelfmedelijden. Geniet van alles wat op jouw weg komt, wees een zonnetje voor jouw partner en voor mensen die om jou geven. Carpe diem! Zo, pffft, dat moest ik even kwijt; nu mag jij en ik luister . . . Je bent het blijkbaar met me eens?…

Als iemand denkt dat ik zelfmedelijden heb, of zo, nee, integendeel. Ik heb alleen maar een traumatisch leven achter de rug en heb daar mee leren leven. Hoe? Door zelftherapie, ja ja, door mezelf aan te pakken en mezelf een schop onder de kont te geven!…

Eigenlijk was het ook nog een soort van zelfmedelijden. Zal het bij mij ook zo gaan als ik oud ben? Alleen om mijn boodschapjes moeten, ten val komen, weer opkrabbelen en dan thuis niemand hebben om je verhaal tegen te doen? Plots werd ik overmand door schuldgevoel. Ga haar dan helpen, kom met je luie reet van die stoel en ren de straat op.…

Ja, deze ochtend had ik zelfmedelijden. Daardoor heb ik mijn auto een stuk verder moeten parkeren want alle plaatsen waren bezet. Ik ben eens 2 minuten later, en dan is plots iedereen op tijd en krijg ik de volle laag als ik binnenkom: een immense stilte en 200 ogen op mij gericht.…