Alle inzendingen over blijven lachen.

Probeer toch te blijven lachen, want morgen kan alles weer anders zijn.…

Dus of ik nog kan lachen? Ja, natuurlijk kan ik dat. Je moet altijd blijven lachen toch? Al is het dan soms als een boer met kiespijn.…

In mijn armen ontmoet ik je steeds weer Droom na droom, keer op keer Dan kijk je me aan met wijze ogen en een lach op je gezicht Vragen schieten dan door mijn hoofd tranen rollen over mijn wangen Ik moet blijven lachen, heb ik mezelf beloofd maar van binnen knaagt mijn stil verlangen Om datgene vast te houden waar ik al om geef Plots zie ik…

Met geen woord werd er gerept over de dingen de men geleerd zou hebben, dus zijn we de klos en de sigaar want de leugens blijven op ons afgevuurd worden, de knippen gevuld en zou Bassie zeggen: wat er ook gebeurt, altijd blijven lachen?…

En dat we moeten blijven lachen is het allerbeste wat je nu kunt doen, immers: worden de Groningers wederom geconfronteerd met aardbevingen, heeft Premier May haar aftreden aangekondigd, stond met tranen aan de microfoon. Niets om te lachen, natuurlijk niet.…

Maar neen, ze lopen allemaal nog vrij rond, ze buigen het hoofd niet, ze maken geen excuses en erger nog ZE BLIJVEN LACHEN alsof er niks aan de hand is. En omdat ik er verder geen woorden voor heb, wilde ik het hier - boos en wel - maar bij laten!…

Gewoon blijven lachen! Doe ik ook!…

Onbedorven kon hij lachen naar de Finkelsteins en zijn hele leven is hij onbedorven blijven lachen naar de Finkelsteins, tot hij nu, een oude man, aan zijn dochter vroeg, waar zijn de Finkelsteins gebleven?…

Je kon met hem blijven lachen. Het leek een geslaagde avond te worden. De mensen waren onder de indruk van het nieuwe schilderwerk van Peter Halm. Er werden schilderijen verkocht. Peter glunderde van trots.…

Nu maar hopen dat de waterlanders van de medelanders blijven stromen en vooral dat ze blijven lachen want ze hebben geen idee hoeveel laaiende en ongeleide stress er nu op hen af komt stormen. Had ik al gezegd dat Pitbull gek is op bitterballen?. En die krijgt hij altijd van Sopie.…

Met tevreden handen maak ik gebaren die iedereen wenst als ik sta en blijf staan en niet meer weet waarom ik niet meer weg wil gaan.…

Je moet toch wat, we blijven lachen ondanks alles.’ Probeer dat maar eens, dat lachen, met een gekneusde ribbenkast, een terugkerende blessure uit mijn eigen pechvolle leven. ‘Nou, even een klemmetje erop meneer Barlage, is wat ongemakkelijk. Zijn dat Crocs, die je aan hebt?’…

Ik beloof jou te blijven lachen en mijn allerlaatste schenk ik wel aan God! De tumor krijgen we toch niet klein, en die leefbare maanden wil ik best nog genieten met zorgeloze gezichten om mij heen. Beschouw het als een wens, een laatste als terdoodveroordeelde, en die worden naar gangbare normen meestal ingewilligd.’…

Ha - deze bewering doe ik lekker onder een 'pnuidonyhm'; kan een ieder die er behoefte aan heeft zijn ondeugd ongeremd laten (bot)vieren. Ik blijf lekker buiten schot!…

Of waartegen gezegd is, dat je altijd moet blijven lachen en vooral niet mag laten merken hoe het echt met je gaat. Ik heb een vriend die ‘altijd naast de pot pist’, zoals hij dat zelf zegt. Eerst nadenken voordat je iets doet, is de wijze les geweest van zijn ouders.…

Blijven lachen Maarten, het komt goed, schreeuw ik. Dit is gaaf, houd je vast’. Met een noodgang draait ons bakje zich nog een keer om, we kijken recht de diepte in. Razendsnel storten we naar beneden, suizen het kolkende water af.…

Licht dat vecht in de gevangen eenzame leegte die ik ontdek waar schaduwen bedwingen wat gedachten weer verbergen waar ik niets ontdek Maar bang ben ik niet want ik ben de schaduw die verandert in het licht dat niet meer vlucht en verandert in het steen dat fosielen en dromen bewaart voor mijn…

Zwijgend maak ik je bang en steel je gedachten met de moed die ik alleen fluister als je naar me kijkt en de foto op iemand anders lijkt…

Met haar vergeten woorden is alleen de stilte gebleven in de foto waar ze kijkt naar wie haar ziet en zwijgt omdat ze weet dat haar foto´s alleen maar papieren herinneringen blijven die nooit zullen antwoorden.…

Stilte en mijn verdriet vloeien ineen als je in de spiegel van de avond wenst wat ik niet kan zijn zonder scherven en gebroken dromen van een dappere liefde…

Vier ogen zwijgen met de lippen die woorden verbergen en veranderen in een gebed dat niemand bereikt in het eenzame wachten dat al twee levens duurt…

Zonder de zwaartekracht van elk woord dat ik zoek ben jij een antwoord van woorden die lijden als ik zwijgend begrijp wie je bent geworden in de tomeloze herinneringen die je achterlaat met de liefde van mijn vragende woorden…

Wat jij me wenst zal ik delen zonder de koude woede en de stenen woorden die je werpt waar ik nooit kijk als ik zwijgend vraag aan de tijd waarom jouw woorden onze stiltes altijd zo onoverwinnelijk maken…

Amper boven, stort het vanuit het niets vanuit de hemel in ongekende hoeveelheid omlaag, we kijken elkaar aan, schieten in de lach en ik zeg: ditmaal klopte de buienradar wel, want kijkend op de klok zeg ik: juist ja, geen minuut te vroeg! Schaterend bergen we de boel weg, klikken het koffiezetapparaat aan en tellen onze zegeningen...…

Godsdiensten zijn tegen het leven, tegen de liefde, tegen het lachen, tegen de vreugde; ze zijn tegen alles wat het leven een fantastische ervaring van gratie en zegen kan maken.…

Toen de kids klein waren, werden er met verjaardagen slingers opgehangen, ballonnen opgeblazen en je was er best eventjes mee bezig, maar het gezicht van het betreffende kind was genoeg: het was jarig en het was te zien ook. Dat mocht, want het hoorde zo. Meestal hing het spul meer dan slechts 1 dag, want het kinderfeestje moest natuurlijk ook opgeleukt…

In het tijdloze moment zal ik vinden wat het geluk mij niet verbergt als het licht zwijgt en mijn dierbare stilte mijn woorden weer verwacht…

Sterven is geluk bedwingen. Want jij bent het verleden dat ik wens als jij me weer vergiftigt met vragen die leven waar ik besta en weer weet dat alleen de doden mij zullen vragen of ik eeuwig gelukkig wil zijn.…

Maar er is een leegte die hij niet meer wenst maar volgt wanneer hij zijn gedachten verliezen wil en weet dat alleen zijn schaduwen hem zullen geven wat hij zal blijven wensen.…

Wat ik niet meer aanraak is wat ik met woorden verander in de ketting en de ring die je draagt en weer leidt naar het verhaal waar we woorden verzamelen en het einde steeds weer laten verdwijnen in een stilte die ons altijd dapper maakt…