Alle inzendingen over droog

je, fictief rijdt er altijd als ik op date moet een lieverd met me mee, zit op mijn rechterschouder en we kletsen heel wat af...daar moest ik bij die grijze wolken ook aan denken, want die mocht niet nat worden natuurlijk....de radar had pas later buien opgegeven maar ik kan me beter vasthouden aan mijn eigen voorgevoel want nu: waren we allemaal droog…

Zachtjes stroomt het over, Je komt eventjes bij mij. We dansen samen naar hoger, De douchekop... Ik kan er maar niet bij.…

Hou mijn hand vast als ik wankel droog mijn tranen als ik huil geef mij een veilig onderkomen geef mij een plekje waar ik schuil. Maak voor mij de weg begaanbaar als ik stilsta in het leven laat mij niet ten onder gaan wil mij altijd Uwe liefde geven.…

Droog mijn tranen met je glimlach Geef me als ontbijt je tederheid Vul mijn dagen met verlangen En verdrijf mijn eenzaamheid…

Ik vraag mij alleen af, die 150-miljoen Paki's, die nog droog zijn, kijken die lijdzaam toe ?…

En dan, heel droog, geef ik u een knipoog, dagpauwoog.…

Alles kan ik verdragen, het verdorren van bonen, stervende bloemen, het hoekje aardappelen, kan ik met droge ogen zien rooien, daar ben ik werkelijk hard in. Maar jonge sla in september, net geplant, slap nog, in vochtige bedjes, nee.…

Me dunkt men kan niet liegen hoe men ze hebben wil, het schoonste zijn ze, droog en stil!…

Hangend in de leren fauteuil, met ’n warme wollen trui. Zat ik lekker onderuit gezakt, plotseling kwam het ongemak. Sprong uit de stoel verwoed en dacht dit gaat niet goed. Ik krijg geen adem meer, wat heb ik nu toch weer. Er gaat van alles door me heen, maar de adem blijft steken in mijn keel. Naargelang de minuten weg tikken, sta ik hier…

Met het poppetje in de hand, manlief de klok bij zich, dringt het als we thuiskomen tot ons door: het zou regenen, maar heen-en terug bleef het droog! Ik denk dat het Chinese poppetje voorlopig in m’n zak blijft, immers kunnen we best wat geluk gebruiken?…

Nederlanders hebben het recht op droge voeten in hun woning.…

Het dreigende wolkendek negerend rijden we het relatief kleine stukje en komen in elk geval droog over. Te kust en te keur staan de prachtige planten te pronken en weet je, het feit dat je het huis ermee opleukt is een prettige bijkomstigheid want je humeur gaat er ook mee vooruit.…

nattigheid inloopt…het kan allemaal en het gooit mij even terug naar de tijd van katoenen luiers en zogenaamde strikslips, die ook handig waren… Als de luierreclame achter de rug is komt er (hoeveel toeval kan een mens hebben) de andere luier in de vorm van die voor volwassenen, waar een volle beker water in gaat om te laten zien dat men altijd droog…

Voor me de schedel van grootvader van koperen hersendak voorzien met uitsparing voor sigaretten hij grijnst al veertig jaar Ernaast de baarmoeder van oma keurig in wekfles bewaard, daarin groeide mijn moeder: ei werd mens deze machine in sterk water gevat Als trofee de rechterarm van vader en de moederkoeken van de zussen eronder de foto…

de knijpers hangen er nog steeds voor de was die is geweest…

het wordt weer tijd dat ik nog eens iets schrijf voor ik de woorden vergeet en alle inkt is uitgedroogd en toch, tot mijn spijt weet ik nog steeds niet waar ik blijf met wat ik niet vergeet en waarin ik heb geloofd dat geloof vermindert niet en hoort bij mij, net als mijn naam dat gaat over mij en jou en maakt me beter dan ik ben nog…

Ik mag al eens graag bij Albert Heijn over de vloer komen. Niet alleen omdat het aan de kassa scheelt in de portemonnee (de praktijken die Albert er daarvoor op nahoudt bij de groothandelaars, die wil u niet kennen), maar ook voor de typisch Hollandse sfeer. Dat stukje Nederland in België zonder over de grens te moeten rijden, daar doe ik het voor.…

De caissière is verwonderd. Het niet verkochte brood zal worden weggegooid. Ze is nieuw. De houdbaarheidsdatum pas morgen. Ik stamel wat over de voedselbank. Vertel haar over een Belgische brouwerij die oud brood ophaalt bij de supermarkt. Ze maken er bier van. Ze zal het opzoeken. Ik ook. Voor mijn stukje. Achter haar zie ik een standaard met gele…

Freddy is wereldberoemd in het dorp om z’n droge humor. Hij presteert het, zonder een spier te vertrekken, dit tegen iedereen uit te venten en iedereen accepteert het ook. Een mevrouw die haar hond geregeld bij me brengt vertelde mij een voorbeeldje.…

Beschermend en liefdevol omarmt ze haar kleinkind, een wonderbaarlijke gave; het kind dat zij zozeer lief zou krijgen; de baby die ik eens was en die haar borst eens zocht waarop haar verklaring volgde: "Ik ben een droge min".…

Daarop volgde de teleurstellende uitspraak van mijn oma, de voormalige onderwijzeres die de Nederlandse taal zozeer beheerste: ¨Ik ben een droge min¨.…

Ik had een lief - bij mijn vertrek Zag ik veel tranen in haar ogen; Die wangen, bitter nat geschreid, Hoe spoedig kunnen zij weer drogen!…

Ik sta in het land dat ik ben Op een straat vol droge plassen Ze vullen zich met stof Er is niets meer dat kan groeien Al wat dood is doet alsof Alsof het heeft geleefd Alsof het niet meer leeft De lucht voelt leger dan mijn adem Wat prachtig heeft bestaan Raasde veel te snel voorbij Er staat hier slechts één boom De bladeren kleur ik…

Voor de zieligheidsindustrie komt het goed uit dat het weer eens te droog is in Afrika. De bonus komt er aan.…

In alle stilte drogen woorden op papier roepend om vrede in de schreeuw te worden gezien ecce homo ‘zie de waanzin’ hangen ze zichtbaar in roodwazig licht nog druipend van bloed ecce homo achtmiljoen geteld de thuisblijvers drogen hun tranen thuis ‘terreur is menselijk’ drogen mijn woorden op het papier waaraan ik mij snijd…

denk niet dat de woorden die ik op het blad heb neergegoten eerder zullen bekoren dan dat de inkt de kans krijgt op te drogen er zijn nu eenmaal bomen waarvan de vruchten mij na het drogen meer bekoren.…

De levensader van ons natte land, Die dreigt nu langzaam zo maar droog te vallen, We zien in veel voorkomende gevallen, Veel fietsen liggen op de droge kant. De Duitsers doen geen water in de Rijn, Zodat wij zien waar onze fietsen zijn.…

ik wil mijn vleugels voor je spreiden ik wil jou brengen naar de zon die zou dan jouw tranen drogen jou laten lachen ..... als het kon ik wil je pijn zo graag verzachten een schuilplaats zoeken onder de zon ik wil je troosten in donkere nachten en 't verleden vergeten ..... als het kon…

met zachte hand ontrafel je de draden van het web dat ik spon je wilt mijn woorden als dromen te drogen hangen in de milde zon en na het drogen plooi je het bedlinnen voor de nacht die komt je kruipt lavendelblauw arglistig tussen het linnen om onzichtbaar mij te minnen.…

Het gehemelte droog En nat de grond Om de dorst te lessen Nam ik het in mijn mond Het schuurde mijn tong En knoopte mijn maag Maar het leven gaat door Tenminste vandaag Een schietgebed naar god Voor een kelkje wijn En een droge korst Zou ook welkom zijn Dus les me de honger En stil me de dorst Anders zal me dit leven Niet meer waard…