Alle inzendingen over gesloten

Ga aan mij voorbij blauw dat me niet bevroeden kan wat mijn hart beroert wordt niet in lucht gelezen ik zuig met lange tenen diep uit de grond afgestompt de treur van de akker opdat daar groeien mag wat bij mij is afgeknot uitgestrekte armen naar een heldere hemel is het mijn lot of de doem van een religie knotwilg te willen…

Af en toe daal ik neer verrukt, verblijd! in verleidelijke bloementuinen voel ik me thuis maar het is altijd weer te vroeg sluitingstijd... Is het misschien mijn fladderige aard het pronken met mijn vleugels die de bloemen doet schrikken nog voor de avond valt? Of is dat uitgesloten?…

De stilte stijgt naar het hoofd Het einde niet in zicht Van elke vorm van vrijheid beroofd Achter gesloten deuren komt geen bericht De ogen gesloten, niet langer verlicht Het waakvlammetje langzaam gedoofd Geen actie die nog looft Geen uitgang waarvoor je zwicht Gevangen in vergetelheid Van je eigen schaduw het spiegelbeeld Niet langer…

De zuivere gedachte, puur en klaar, is zelf een wereld van genot. Maar schandelijke overdaad is vaststelling van het vastgestelde: alleen een gek hecht boven op de paal een briefje: einde van de paal. En zondigt daarmee tegen de esthetica, tegen de schoonheid van de gedachte, tegen het wonder van de verrichting dat je vanuit materie…

aan mijn zijde loop jij mee de afstand is groot naar jouw gevoel zo diep en ogenschijnlijk ongenaakbaar schraal in uitdrukking zelfs koel een breekijzer zou ik willen hanteren jouw verstild hart bevrijden och, wie ben ik om jou te bezeren…

weet jij nog iets van je meisjesdromen ach vertel mij eens, ja toe vertel over jong zijn, was het leven toen een spel en zijn ze voor jou ooit uitgekomen droomde je van een prins op het witte paard kwam liefde vaak met vlugge vlinders wilde jij ook vijf van die handenbinders net als ik huisje beestje en een haard hield je van uitbundig lachen…

Een gesloten hart zou de ergste gevangenis zijn.…

Het lijkt vandaag de dag heel gewoon kinderen in één adem te bestempelen als lastig om hen vervolgens te bergen liefs snel achter gesloten deuren bestempeld met ADHD, Borderline ---------------------------------- *Hoe krankjorum een maatschappij kan zijn*…

Met gesloten ogen – kijk ik naar de kilte van de grond zo herkenbaar voelt de aarde ik besef nu dat ik al bestond…

Gesloten woorden gedreven door verlangen, Blinde verliefdheid opgewekt door lust, Een plaats omringd door dwalende gedachten Waar een gevoel van liefde rust. Verborgen gefluister onder een klank van begrip, Lonkend naar een troostend gebaar, Zoekend naar een sprankeltje hoop Voor het vinden van elkaar.…

Verloren kijkt bevroren water naar buiten waar zachte wolken luchtig ogenblikken stilte raken dwarrelende vlokken dansen langs tralies van ijzige pijn, zij vinden verscholen verdriet, achter een stalen deur waar gesmolten water stroomt, zoekt zij kabbelend haar weg langs ontdooide dagen, roept wanhopig om de sleutel welke…

Het tabblad stellingen is van 1 juni tot 1 september voor nieuwe inzendingen gesloten!…

dichter van zwarte gaten leemtes in hiaten vulling van speeksel en cement metselaar van torenhoge muren om zich heen vormt een burcht voor het leven omgeven door oceanen van bloed nimmer gevloeid zweet dat nooit uitbreekt tranen niet gelaten dichter laat de spelonken van de ziel ongemoeid wanneer het voegsel van het…

Het kostte moeite Door te leven Het kostte kracht Opnieuw te geven Na iedere breuk Dacht ik: Nooit weer! Om na een tijd Weer te herstellen Een ander vinden Open te stellen Haar liefde schenken Kwetsbaar te zijn Vertrouwen hebben Geen angst voor pijn Het wordt steeds zwaarder Spontaan te zijn Te durven vallen Wennen aan pijn Na iedere…

Een beetje gesloten is zo gek nog niet maar het gekke is dat een beetje gesloten niet bestaat. Je staat niet om 17.00 voor een museum dat een medewerker zegt: Sorry, maar we zijn een beetje gesloten. Dicht is dicht. Nederland is dicht. Op slot.…

schreiend naast lijken en gebeente leg ik woorden in de kast blaas het stof uit zinnen van verhalen en gebeden de echo raapt een holle schaduw in de hoeken van de kamer schraapt verbleekte maar nog nooit begraven schedels vingers verstijven gegil verstomt geschreven is de onvoltooide grafrede…

Ja beste mensen, ik stop er weer eens mee. Noem me maar de Heintje Davids van deze site, maakt mij niet uit, ik kom toch wel terug. Oorzaak is de hoeveelheid aan prikkelingen, het duizelt in mijn hoofd en mijn brein dreigt overbelast te worden, misschien ben ik op dit moment te gek voor woorden. En dan kan je beter pas op de plaats maken. Onderwerpen…

Het dweilen is een langzame, systematische, terugtrekkende beweging waarbij het strikt verboden is nog een voet te zetten op reeds opgedweilde oppervlakken. Ik houd van het snelle opglanzen van de zwartwitte tegelvloer, van de geluidloze verdwijning van het vuil, van het trage opdrogen dat zich voltrekt vanaf de voegen en de randen van de tegels, op…

lijnen zigzaggen fluorescerend achter gesloten ogen…

De aanhoudende leegstroom van de kerken duidt niet alleen op een verrijkt individualisme, maar ook op een verrijkt godsbeeld, waarin ouderwetse, groepsgerichte, beperkte denkbeelden passé zijn. De Nieuwe Kerk is die van het Onzichtbare Koninkrijk zonder geest verstikkende, dogmatische, erotiek hatende kerkmuren.…

Een ongelezen hoofdstuk van een gesloten verhaal ...over verloren geluk Ik heb de liefde lief. Het boek stil geopend de eerste bladzij beroerd ...je gezicht blozend…

Met ogen gesloten keer ik terug in mezelf luisterend naar romantische klanken ben ik van de wereld afgesloten Heen en weer wiegend Op de golven van de muziek ben ik in een andere wereld, wereld van de romantiek...…

de maanden daagden en de jaren weken het huisje aan de haven is niet meer geheim adres van menig Haagse heer de muren kunnen nu niet langer spreken de schimmen zijn gevlucht naar verre streken al wezen kwade vingers keer op keer en lispelden de tongen van weleer het spitten is een loze daad gebleken het is weer rustig in de oude buurt en…

en diep verlangen klopt aan de deur van mijn hart ze wil het met liefde gaan behangen het ruilen met de overheersende smart Maar de deur gaat nu niet open omdat mijn hart toe is aan rust het open staan is nu even afgelopen totdat de hete tranen zijn geblust Vraag me niets en kom niet te dichtbij want dit terrein blijft voorlopig gesloten…

ik zie in jouw ogen mijn weg naar dromen aanschouw verdriet in tranen zo diep beheerst verlangen vragende ogen spiegel jezelf eindeloos diep waar verzonken hoop als stille wens zachtjes huilt in gesloten ogen…

ik wilde niet dat je het zag de chaos in mijn ogen een seriemoordenaar misschien die gedachte kwam steeds boven een mes lag voor de hand ik zag het bloed al vloeien mijn stem is dan verlamd hij zal me eerst gaan boeien de kamer is te klein de deur moet open blijven mijn ontsnappingskans verkleint als de ramen zijn gesloten ik wil…

Je hebt al vaak m'n hart gebroken, Je hebt me al vaak pijn gedaan. Daardoor is er iets in m'n hart gestoken, Dat voorlopig nog niet van plan is weg te gaan. Want elke keer weer opnieuw, Vraag ik mij af of je niet hebt gelogen. Daardoor ben ik nu een ontzettend schuw, Als blijkt dat ik opnieuw ben bedrogen. Vertrouwen doe ik al een tijd…

zonder een bezwaar, vanavond Met je gesloten ogen dromen intens genietend van mijn hand zo laat jij het lief in je stromen zonder een greintje tegenstand…

Zij heeft haar rondingen gedeeld hij nam blauwe sneeuw uit haar hals tussen lakens van naakte nachten zekerheid geketend in geheimen er moet iemand anders zijn geweest hij die dronken speelde streelde met gesloten ogen van thuiskomen hij stapelt jaren zuigt het bloed van haar lippen vastgebeten in elkaar bang om uit elkaars gezicht te verdwijnen…

Kunstmatige robots met gesloten ogen, maar ik staak! Door mijn herboren argusogen waarmee ik ontwaak Wil ik het wel geloven!…