Alle inzendingen over kermen

20. Al heel jong heb ik geleerd alles wat me raakt weg te stoppen en er niet over te praten. De eerste tien jaar van mijn leven probeer ik nog wel open te zijn en een beetje spontaan. Maar later lukt dat niet meer en huilen lukte vanaf toen ook niet meer. Als ik een jaar of tien ben en van school naar huis loop, komt er uit een tuin een klein…

het wroegen beklijft zo aan mijn fysiek en verder dan diepe rimpels kan ik duiden vanuit mijn kruin tot in mijn geluidloos kermen getrokken groeven van spierloos eigen vuist weer en weer en weerom…

Straks blijkt dat mannen vaak onder de deken, Terwijl ze kermen hun orgasmen faken.…

Ik kerm, nee niet van pijn, maar van genot wanneer hij me oraal weer heerlijk fist. Het maakt niet uit dat hij mijn giro ledigt, zolang hij me maar met zijn boor bevredigt.…

Hij kan niet meer janken of kermen kreeg voor altijd eelt op zijn ziel dat was om zichzelf te beschermen z'n jeugdjaren waren niet al te stabiel. Nu hij op middelbare leeftijd zit lijkt hij gevoelloos, star en stug beziet het leven tè zwart-wit ik vraag beleefd, geef zijn ziel terug.…

Dwaas, droom ik nog steeds dat, wanneer hij me laat kermen na mijn lijf, het niet mijn hart is dat breekt.…

sommigen hebben in hun bedroom een nachtdroom sommigen leven hun dagdag in een bad dream sommigen hun dag in een nachtmerrie hun dwaalschreeuw getikte herrie - hun darkroom babbelbox-idioom veilig achter scherm chattend keren zij hun kerm anoniem - wel heel ferm hun bestaan gaat ons allen aan: onbekend ongemind…

Ik huiver dit plekje in stilte schraap moedig bij elkaar om te laten talmen tot waar ik kalmen streep tegen kilte Starend als een vis naar vrijheid gebonden in kermen aangemeerd winters steenkoud geconserveerd ijzingwekkend snerpend respijt Versteven tot onder, tegen de tijd over geleverd aan; onderdoor `n snijdende wind met ijzerkreten…

Het scenario luidt dat de sterkste blijft leven; zodat het doek lijkt te vallen voor klein en voor groot, die niet kunnen vechten, maar slechts kunnen kermen van onmacht en woede om al het verdriet, dat er is bij de spelers die achter de schermen hun lijdensrol spelen, zonder dat iemand hen ziet...…

Een pen, afkomstig uit de Hel: ik kerm ! Misschien –indien ik veel en luidkeels schreeuw- Keert onze taal terug met dageraad, Hervoegt ze zich met ons als grap der eeuw.…

De treinen zijn lang weggerot toch rijden zij nog elke nacht hun gruwelritten naar de dood Het schrille kermen van de remmen de stemmen, och…, ze zijn verstomd maar klagen luidkeels nog hun nood De barakken staan verlaten muren uitgemergeld overeind diep in geleden pijn gestoken De ovenpijpen zijn kapot als rook in dromen opgegaan van…

dood geen stem meer Al kronkelt hij nog zo door mijn hart ik heb geen enkel verweer Straks laat ik het wel weer regenen en fladdert er terug verdriet in mijn keel Een vergezicht wordt dan weer één geheel een storm zal zich opnieuw ontketenen Dan verdrink ik in een moeras van pijn waar een oase terug verandert in een woestijn waar bomen kermen…

strijd weer moet beginnen ik wil ontwaken bomen en de hemel zien sluiers van de schemer raken kijken of ik deze dag verdien kus de eerste zonnestralen verliefd van je gezicht jij laat je handen koesterend dwalen we vrijen teder in het nieuwe licht zo open voor elkaar oorlog achter groene schermen dromen komen klaar terwijl er mensen kermen…

een spervuur Dat we geduldig ondergaan Uit schrik voor Cerberus en drietand En het vermoeden van een onmogelijke ontsnapping Zo rijpt het bijgeloof Het minste teken brengt de hel Een slang in een snavel Een gloed van vlottende kleuren De gestalte van een voorouder Dan richt men het kruis op En preekt men boete De rechtvaardig moet kermen…

loden schuld God wat valt er in dit huis nog te bezinnen nu ik pas te gast was bij een vrouw in een hut gestut met lief en leed voor vijf kinderen breekt ze het brood kruipt, buigt en zwijgt bij het vuur aait de jongste op de vuile vloer die met haar glimlach wordt bekleed zij taalt niet naar geschreven vragen kent geen schrift dat kermen…

Als de wind Zo gezwind, Jaag ik voort met mijn vracht, En ik sla op haar schreien en kermen geen acht, Wat genot!…

Je denkt dat hij zijn gezicht heeft verloren, maar ieder jaar heeft hij zich herschminkt met het lieflijke ruisen rood en bruin en oker van het krentenboompje, de bolle struik waarachter het kermen schuilt, het jammeren, stilletjes, zodat de mensen zeggen: kijk toch hoe mooi. Angor van toekomst.…

Omdat zij hem daar laat kermen, in staat van genade. Haar vlijmende tong treft hem. De naden van zijn gemoed scheuren. Ze grabbelt naar een tak, slijpt de punt met een rotsscherf en drijft hem diep in zijn zwoegende borst. En nog voor de laatste reutel glimlacht ze haar brokkeltanden bloot. Zij heeft de pijn ontwortelt.…

niets rest mij dan mijn val, laat mij te pletter slaan en kermen als een meeuw tussen het zwarte wier; die eens als zon in 't zenith heeft gestaan, zal bijten in het zand als een kreperend dier."…

Ik buig mijn hoofd bleke lippen vormen een stil gebed vragen om verlossing bede tot de dood vergezeld door smekend kermen laat genade zich zacht over deze man ontfermen.…

barsten grillig vertakte scheuren deuren kreunen het lang vervlogen leed mos spoedt zich door de lege vertrekken om het schaamteloos onrecht te bedekken zich voedend met drijfsporen angstig zweet het maanlicht schuwt elke nachtelijke ziel die het waagt om hier avontuur te vinden geen schijnsel van geest zal hem verjagen noch zullen kermen…

Bladerend door een vergeelde krant Strelen mijn vingers de vloeken Nee, met geen lijk voel ik me verwant Koppen die van ramp en nood kermen Altijd trager, vager dringt het door Hoe wij ons gelaten afschermen ‘Na mij de zondvloed’ ‘Het zal mijn tijd wel duren’ Als een makke zucht in koor Het tandwiel draait verder De planeet heeft zo haar…

Immer droever Thans op d' oever Van het graf, Onder 't breken Van de weke Wandelstaf, Strek ik de armen Onder 't kermen t' Uwaart heen! Zij me in 't donker Slechts één flonker Van uw heilzon afgebeên!…

Daar liggen ze dan, op het gelijkvloers van het leven, te kermen, en even later in een ziekenhuisbed, te staren naar de vensterbank vol kaartjes met ‘spoedig herstel’ op. Van mij zullen ze nooit zo’n kaartje krijgen.…

Hoezo is mijn vraag: mevrouw U spreekt met huppeldepup van Eneco en ik wil....ohhh neee niet weer, kerm ik intussen, je bent nummer 3 vandaag, ik word hier boos van en zeg: goedemiddag en niet meer bellen! Rode knopje. Vijf minuten geleden gaat de telefoon, ik hoef alleen maar op het groene knopje te drukken: spreek ik met mevr. T?…

‘Maar’, hoor ik Rob al kermen, ‘dat is niet eerlijk!’. Ja Rob.…

“O God”, kerm ik. De pijn is ondragelijk. De man die deze vrouw niet uit het oog heeft verloren, maakt van de gelegenheid gebruikt en komt uit zijn schuilplaats tevoorschijn. Hij rent op haar af en een haalt met een snelle beweging een mes uit zijn zak. Grimmig steekt hij zijn mes in de vrouw. Ik zie amper dat de man op mij afkomt.…

Ik kerm zo hard dat het groepje naast me afgeleid is van hun opdracht. De eerste jongen die bij me komt, begint mijn gezonde arm te verbinden. Het blijft voor mij bij drie dagen stage, heb namelijk werk gevonden, in Nederland, dat dan wel. Ik houd het hierbij, er wacht alweer een Indonesisch etentje.…

Hier is hij, de moderne Homeros, die als zoon van Duitsland, Frankrijk en Hongarije werd opgeëist, de Atilla, de gesel Gods aller Erard piano's die al sidderend bericht kregen van zijn komst en weer onder zijn handen stuiptrekken, bloeden en kermen. Dat de Dierenbescherming zich hunner ontferme!…

Sociale gerechtigheid zal er komen en de bonusvangers zullen kermen, dat ze zo slecht behandeld worden. Onverwachts zal de Heer terugkeren op aarde en wij mensen moeten ons voorbereiden op Zijn komst, dan zal het feest zijn en we kunnen nu al beginnen het feest voor te bereiden.…