Alle inzendingen over oorlog tante jeugdherinneringen

De tante was niet ouder dan dertig. Ze borduurde en tekende graag en maakte keurige knipsels van Indische voorstellingen. Ze was zijn lievelingstante. Als jongeman koesterde hij zich in haar zorg en aandacht.…

We waren genodigd in een huis; in een appartement in een van die straten die gekenmerkt worden door de strakke, functionele en welhaast demonisch aandoende bouwsels; kortom door de architectuur die razendsnel verrezen is na het afscheid dat ik heb moeten nemen van mijn allerliefste, in een wijk waarin mijn jeugdherinneringen liggen opgestapeld als betrof…

Daar is ook de klokkentoren van de kerk waar wij onze tante ten grave droegen en aan de andere kant stroomt het zwarte water van het Wilhelminakanaal waarop de elegante rijnaken rusten. We waren voortgejaagd door een gure decemberwind maar binnen wachtten ons warmte, koffie en een metershoge, fraai opgetuigde Kerstboom.…

Niemand was verlegen om de mond open te doen, niemand schaamde zich zijn stem. Het huis weergalmde van lied. Je zong in de keuken bij het schoenenpoetsen, je zong in de gang, je zong in alle kamers, in de huiskamer, de slaapkamer, de beste kamer. En dat was nooit een zacht geneurie, maar een luid gejuich, vol uit de borst. Ook de bovenburen zongen…

In latere jaren werd tante Miet blind en kon zij nog slechts op de tast de talloze sjaals haken, waarvan zij de familie voorzag. Zij klaagde nooit. Weemoedig denk ik aan de geschenken van tante Miet, aan de onschuld van een vrouwenleven, doorgebracht binnen de kloostermuren, terwijl de wereld voortholde in oorlog, technocratie en geweld.....…

Het is nog vroeg in de morgen De zon staat al hoog. Gauw eet zij haar boterhammen met kruisbessenjam. Mmm.....eigengemaakte jam. Zij likt haar lippen vol ongeduld en oma schenkt haar een glimlach. Snel drinkt zij haar beker leeg en rent van tafel. Buiten rommelt opa al wat rond zoals elke dag. Voor haar is dit niet elke dag. Maar een dag bij…

Mijn eigen jeugdherinnering.…

Vlak na de oorlog in 1945 werd tante en oom door de Binnenlandse Strijdkrachten een tijdje vastgezet. Tante kwam als eerste weer vrij en zocht contact met mijn moeder. Ze erkende, dat ze fout was geweest. Haar man werd nog niet vrijgelaten. Regelmatig hadden mijn ouders weer contact met ze. Het leven ging verder en we werden ouder.…

Mijn tante C. neemt een prominente plaats in tussen haar broers en ouders op het grote na-oorlogse familieportret dat nog mijn slaapkamer siert; donkerblonde krullen langs haar slapen en kaken, een bril, een ruiten bloes met een zwart hesje eroverheen.…

Vlak na de oorlog werden ze door de Binnenlandse Strijdkrachten een tijdje vastgezet. Tante Annie kwam als eerste weer vrij en zocht contact met mijn moeder, haar zuster. Ze erkende, dat ze fout was geweest. Ome Henk werd nog niet vrijgelaten. Regelmatig hadden mijn ouders weer contact met ze. Het leven ging verder en we werden ouder.…

Laatst was ik nog een keer in Scheveningen, Verzonken in mijn jeugdherinneringen, Totdat ik dacht: dit hierzijn is een waan; Begin en eind zijn eendre wisselingen Die geen spoor achterlaten...…

Toen ik nog geen boeken had hadden wij één boek. Het boek der boeken heette dat, het was geen pocketboek. Het was een heel dik boek, dat in een zwarte omslag als een baksteen op de hoek van de schoorsteenmantel lag. Het bindwerk was versleten, de rug van leesgenot gekromd, de bladen vet van 't vette eten. Het las daar als een dam,…

als ik wandel door de straten van mijn jeugd komen de herinneringen terug helder als water ik ben weer een kind tussen de grote mensen onbevangen vrij en blij loop en spring ik door het gras dat groener lijkt dan het ooit was mijn gedachten worden wreed verstoord door het geluid van teveel verkeer ik loop door de straten van mijn jeugd…

het terugzien van jeugdbeelden brengt de verwarrende realiteit in conflict met statisch verleden tijd waarin we ons niet verveelden de vliegerhaspel gaat over de kop losgescheurd uit de grond gevolgd over stoppelland en door bietenveld tot omheining voetbalterrein: stop! met nieuwe rode bal naar sportpark twee voetbalfans doen volop mee…

Verliefd. Ik zit in de derde klas. Erik zit in de tweede klas. Erik is een kop kleiner dan ik. Erik kan goed op zijn handen staan. Ik kan goed op mijn handen staan met mijn benen tegen de muur. Het moeilijkst wat ik kan is een bruggetje maken. Er is een moment dat ik de enige ben die dit kan. Dit moment duurt een hele week. Ik loop over het…

'Jeugdherinneringen' van Maxim (Alekséj, Maksímovítsj, Pésjkov, Lekséj, Lekséjka, Oljócha, Oljósja, Oljóska, Aljósjenka, Lónja, Lónka, Maksímytsj, Kasjírin) Gorki is een fan-tas-ti-sch-e roman. Gorki beschrijft in deze trilogie de eerste twintig jaar van zijn leven. Geen letter in het 879 pagina’s tellende boek verveelt.…

Mijn vroegste herinneringen aan mijn schooltijd zijn de herinneringen aan de lagere school. Want toen heette het nog geen basisschool. Je had de kleuterschool en de lagere school. In mijn tijd waren dat twee aparte gebouwen. Als je zes jaar oud was, mocht je naar de lagere school, "de grote school", zoals dat toen genoemd werd. En o, wat voelde…

Kassian Gaat het ooit voorbij tjitjaks vangen de staartjes braken af ongrijpbaar groeiden nieuwe aan de jeugdherinnering het ritmisch klappen van pa`s zwepend ceintuurgeluid katjong luisterde niet vandaar de striemen op zijn ziel door heimwee overmand verhing hij compassie aan de was-lijn Indië als baboe de bakermat van…

Voel zoete pijn van weemoed van vervlogen tijd van jeugdherinneringen maar ben ook vele kwijt. Zie nog hoe we met elkaar rond de kachel zaten aan de grote tafel kaartten gedopte pinda's aten. Hinkelen en touwtje springen piano spelen, vele uren knikkeren en kaatseballen ruitje tikken bij de buren.…

De mythe moet levend blijven, en in de oorlog hielpen we elkaar. Natuurlijk wil tante niet weten hoe Rudolf, de jongen waarmee haar zus altijd speelde werd weggejaagd als een hond toen hij ineens zomaar berooid, moe, vervuild uit Duitsland teruggevlucht bij hen voor op het muurtje zat. De zoon van een NSB’er. Heer, heb erbarmen? Weg ermee.…

Tegen drie uur in de middag bereikte ik het huisje van oom en tante. Tante begroette mij aller hartelijkst met zoentjes. Ze was in de keuken bezig brood te bakken in een oventje op een petroleumtoestel. Heerlijk rook dat.…

je zweeg, je had genoeg gezegd aan alles komt een eind een snijdende jeugdherinnering hamerslag op een dikke duim vloeken die je vergeten was jouw eerste woord de verdoemde pijn van zachte heelmeesters maken stinkende wonden gemis het hart in sluipt zaagbekt en bijt bloed brakend tussen gesloten vingers jij zwijgt en wijst naar buiten…

een zegen al die blije kinderogen die mij treffend zichtbaar mogen soms wat angstig weggedoken maar snel is het ijs gebroken om mij heen staan zij met velen een kleintje staat mijn baart te strelen en een ander kust mijn ring Het is een voorrecht sint te wezen net als voor mijn lieve pieten een bron van wederzijds genieten mooie jeugdherinneringen…

De woonboulevard, die zich uitstrekt in Tilburg Zuid te midden van de omgeving die zonder meer een rommelige en chaotische indruk maakt en die veel jeugdherinneringen bij me oproept, is op toch wel merkwaardige wijze bezet met beddenwinkels die zich aldaar in een lange sequentie aaneenrijgen.…

Ook de Sacramentskerk aan de Ringbaan Oost, gebouwd in 1933 en eens, in oorlogsjaren, geschonden door granaten, vertegenwoordigt jeugdherinneringen voor me. In vroege jaren van mijn jeugd tekende ik haar boogvormige ramen na en ik kleurde deze in.…

Bedekt met stof, ontdaan van alle klater Stond heel de boel heel rustig te vergaan Men wilde het in ere gaan herstellen Maar door die brand is nu voor menigeen Een tastbaar stukje jeugd voor altijd heen Toch hoeft dit oud-bezoekers niet te kwellen Want heus: geen herbestemming voor zo'n ding Benadert ooit je jeugdherinnering…

Een jongen van 21 toen de oorlog begon en een man van 26 toen de oorlog was afgelopen. Hattie is een vervorming van Hartog, een Joodse naam. Helmert Woudenberg heeft met hem gesproken en een voorstelling gemaakt om het verhaal van Hattie te vertellen. Hattie overleeft de oorlog per ongeluk.…

Morgen zal het vrede zijn en zal de zon je strelen zal de wereld weer een speeltuin zijn en kun je rustig spelen.…

Mijn tante en oom zullen niet meer kunnen vertellen of het "Australisch Avontuur" een vloek of een zegen was, een droom van gelukzaligheid of een helse nachtmerrie van ongeluk en heimwee. Hun graven en verleden liggen in het verre land dat eens hun toekomst betekende....…

Mijn tante en oom zullen niet meer kunnen vertellen of het Australisch Avontuur een vloek was of een zegen, een droom van gelukzaligheid of een helse nachtmerrie van ongeluk en heimwee. Hun graven en hun verleden liggen in het verre land dat eens hun toekomst betekende.…