Alle inzendingen over ouderen verhuizing angst

Mevrouw ziet een en ander met angst en beven tegemoet en waagt zich aan de meest sombere voorspellingen.....…

Haar knokige vingers friemelden aan de bloemetjesjurk. Ze had gevraagd of ze mocht blijven zitten tot de laatste doos en stoel verdwenen waren, zodat ze rustig afscheid kon nemen. Al weken keek ze tegen de verhuisdozen aan. Haar dochter en schoondochter kwamen een paar maal per week om het huis op te ruimen of liever gezegd om alles weg te gooien…

Zo word ik geconfronteerd met een kennisje dat gaat verhuizen en wat is er vervelender dan je hele leven in te moeten pakken, alles door je vingers te laten gaan, in dozen te stoppen ect.ect.…

Ik behoor nu zelf tot de ouderen (84) en woon in een middelgrote stad, waar het ook is voorgekomen. Tegenwoordig is daardoor de angst overvallen te worden toegenomen en schrik je als er avonds de huisbel klingelt. Ik open niet meteen de huisdeur, stel je voor, dat er een bandiet voor de deur staat en van hem een duw krijgt en je op de grond valt.…

Hij kan zich slecht settelen, lijkt het wel, heeft van verhuizen zijn hobby gemaakt, heeft ie niet van mij.... Is voor de zóveelste keer de trotse eigenaar, van wéér een nieuwe woning, die natuurlijk moet worden opgeknapt, heeft ie niet van mij...…

slijtplekken krassen vloeren als zij kon zou dit huis vertellen hoe…

dozen, dozen en nog eens dozen kijk, daar ligt ook nog wat alles gaat mee naar het nieuwe huis je wist niet dat je zoveel bezat vele dozen gaan gelijk naar zolder rustig valt het stof daar neer sommige dingen moet je bewaren heb je tijd dan kijk je wel weer na lange tijd is daar die tijd als je opnieuw gaat verhuizen wat zat er toch in…

Een verhuisbericht in de krant Geeft weer beroering in het land Voor twee ton en nog iets meer Verhuist en zet Verhoeven in haar werkkamer neer. Zo zeg ik naar eer en geweten Er wordt weer met belastinggeld gesmeten.…

Misschien hoorde dat bij verhuizen, misschien behoorde je de tijd te nemen afscheid te nemen van je huis en je leefomgeving. Misschien wel ja, maar misschien ook wel omdat je de tijd had je te verheugen over alle positieve en nieuwe dingen die aan de nieuwe woonomgeving vast zaten.…

Het is volbracht. De tijd in de "logeerwoning" die voor mij was ingericht met de hoogstnoodzakelijke voorzieningen is voorbij. Ik heb afscheid genomen van de trouwe klok aan de wand die de nutteloos gepasseerde uren wegtikte, van het veel te ruime tweepersoons bed waarin ik geen partner mocht verwelkomen, van het bankstel en van de eettafel, omringd…

en ik mag er een optillen van die oudere grijsharige mevrouw die kennelijk de leiding heeft in deze zaak; bepaald niet "lichtgewicht" maar veel en veel te zwaar om de drie trappen in mijn flat op te tillen... Dus dan maar geen "elegante lichtgewicht rollator???" Dan maar verhuizen, dan maar ergotherapie of fysiotherapie aan huis???…

De overeenkomst tussen de puberteit en de psychotische Schub komt ook naar voren in het optreden van primitieve afweerhoudingen, die horen bij de angst van het Ik voor de intensiteit van de driften, dus een angst die ouder is dan de angst voor de werkelijkheid of voor het geweten.…

Voetjie vir voetjie word mens immigrant... Toevallig uit, toevallig tuis, gestrand op hierdie teennatuurlike terras sonder om ooit onloenbaar aan te land. -------------------------------------------- Uit: Versamelde gedigte, 1990.…

de ochtend geurde naar gevallen regen ik had het achterraam wijd open staan en koesterde mij even in de waan dat zelfs de merels om mijn weggaan zwegen de woning was mij jaren zeer genegen ze bood mij warmte en bescherming aan nu heeft zij zich gekwetst van mij ontdaan het stroomde mij vanuit de kamers tegen ik sluit het raam voor nieuwe…

Mijn oudere vriendin woonde apart van de rest in een uithoek van de gekraakte fabriek, naast haar kamer was een klein gehavend kantoorkamertje waar mijn bed, mijn tafeltje en kleren en boeken naar toe werden gebracht.…

Verstandig is 't van tijd tot tijd, Een teedre, sterke band, Die 't arme harte bindt en vleit, Te schudden van de hand: Te scheiden van een dierbre plek, Vol weemoed en genot, Te wennen maar aan elk vertrek - Verhuizen is ons lot.…

Dag huis... Dag huis, we gaan je nu verlaten, noodgedwongen, niet van harte, ik kén je, ál je hoeken, ook de gaten als m'n broekzak. Nooit liet je me in de steek, de warme deken van 'k ben thuis, overviel me immer bij 't omdraaien van de sleutel... Heel wat momenten heb je meegemaakt, leuke, saaie, lieve, speelse, 't bonken op de…

het huis telt de stappen kraakt zijn trappen in het slaan van de deur zit de tijdloze sleur het interieur heeft de geur van verleden de tafel is oud een bank droomt gerieflijke plooien gordijnen zijn zwaar van het lichten der jaren de muren bekrast en belast met herinnering thuis is vertrokken het huis staat te koop…

Binnenkort ga ik voor de 41ste keer verhuizen. Na ca. 14 jaar in hetzelfde huis gewoond te hebben (lustrum?). Samen met een huisgenoot, met wie ik lief en leed gedeeld heb. Na lange overweging neem ik een stapje terug en heb besloten om in een beschermde woonvorm te gaan wonen.…

De houten vloer, het douchegordijn en de koelkast mocht hij voor een prikkie overnemen. De hoge barkrukken aan de ingebouwde toog wilden ze graag meenemen. Deze waren immers door beide vaders van het jonge stel gemaakt. Emotionele waarde of zoiets. Stad en land afgezocht. Deze hoogte was nergens te krijgen. Vanaf een stoffige zolder in een nieuwbouwwijk…

Verhuizen....brrrrr…

Ondanks je succes moest het ouderlijk huis verkocht worden en moesten je moeder, Anne en jij verhuizen. Door de inzet van enkele collega-schrijvers kreeg je in 1923 een pensioen van de regering. In 1926 was er bij Anne leverkanker geconstateerd en jij hebt haar full-time verzorgd.…

men zoekt het voor je uit verbindt punt met punt verzamelt wat past in een mandje valt liggen blijft geboren wordt een nieuwe identiteit inkomen en werk elke grote woede slijt ----------------------------------------------------------------- Toelichting: Wat houdt het wetsvoorstel "inburgering in het buitenland" in? Het betekent…

Toen ik dertig jaar was en dat is al weer ruim zestig jaar geleden, kreeg ik voor het eerst een huurwoning als vrijgezel. Niet in Amsterdam, maar in een dorp in Drenthe. Dat was mijn grote wens, lekker rustig wonen. In genoemde stad woonde ik bij een hospita, een aardige Indische mevrouw. Zij had haar man verloren toen hij in de oorlog in een Jappenkamp…

Bij de vroegere poort aan de Noordzijde van de Efteling stond een stenen, zwarte pelikaan op een hoge sokkel. Terwijl deze vogel voortdurend een straal water uitspoog, verwelkomde hij de binnenkomende bezoekers van de Efteling. Vele jaren was hij het eerste beeld, dat de mensen zagen als ze in het Wonderpark kwamen. Maar die poort verdween om plaats…

" meer geen "Jude" meer geen ster meer geen vrienden meer geen ouders meer geen angst meer bevrijd... ... in de dood.…

Die angst zie je meestal bij oudere mensen: zij vrezen een oordeel over hun leven. De dood is iets waar we liever niet over praten. Het woord ‘dood’ heeft ook een negatieve lading, het geeft een onbestemd en zwaar gevoel. Zelf spreek ik liever over ‘overgaan’. Dat klinkt ook veel minder beladen.…

over je voorhoofd en je schouders, over je ouders. Nu is het oude uitgevallen en wordt het woord: zij. Ik voel haar over mijn angst, over mij veilig.…

, houdt van haar vermogen om met haar hart te meten waarom en hoeveel ze mij vertrouwt maar soms is ze bang is ze bang om terug te glijden in het gat waarin ze al gezeten heeft waarin ze te lang - maar praat haar niet van tijden - heeft vergeten waarom ze zo graag leeft vergeet niet: ik wil graag voor je zorgen, zorgen dat die grote angst…

Het moet verloren gegaan zijn bij de verhuizing maar het staat voor altijd in mijn geheugen en verbeelding gegrift. Het behoorde tot de zo unieke collectie van spulletjes, tot de inboedel, tot de inventaris.…