Alle inzendingen over piano

Sierlijke grillen fladderen op Onder de vleugel die stram openklapt Het klavier gebiedt de hamers De snaren door vilt gedempt Een labo van klanken waar hij woekert De vrije vorm koppelt aan het vingerspel Op zoek naar de fijne, tere toets De verbeelding op de spits gedreven Geschreven voor salonkringen Verdiept, verinnigt hij het stuk…

Ik hoor de regen tegen de ramen slaan. De druppels zoeken hun weg in de sporen van hun voorgangers. Al dagenlang is het nat en stormachtig, ondanks het voorjaar. De wind gaat boosaardig tekeer. Bomen en struiken staan bijna machteloos tegenover zoveel geweld. Alleen het onkruid staat fier rechtop tussen de verdronken tegels. Ik sta voor het raam.…

Piano Sjongejongejonge. Wat een loodzwaar bakbeest! Het keyboard één punt nul. Een met ivoor ingelegd toetsenbord. Gietijzeren raamwerk voor stalen snaren, met tonnen trekspanning. Ingebouwd in een lompe, zware, zwarte eikenhouten kast. Honderdveertig hoog, honderdvijftig breed, zeuventig diep. Ga d'r maar aan staan.…

De piano speelt voor, de zanger haalt adem, de piano speelt, de zanger zingt na. Feilloos sluiten de noten aan op de stem en kan de zanger leunen in het ritme dat wordt aangegeven. Moeiteloos zingt de piano voor wat de zanger kan volgen en gebruiken; de tonen, de maten, de klanken, de kleuren.…

ik knipte nagels aan vingers zo lang voelde de kou die lag in haar hand ze speelde piano in een fors arrangé miste geen toets in het grijze verlee nu streelt ze noten in gedachten verdiept en neuriet haar woorden bij ongehoorde muziek wat ze nu componeert is haar nooit aangeleerd een weemoedig lied zingt over afscheid zonder…

Mijn piano had een valse snaar, die was echt heel gemeen. Ik pakte dan een grote schaar en knipte hem in tweeën. Toen, na dat verdiende loon - ze moesten het eens wagen - heeft men tegen mij zo'n toon nooit meer aangeslagen.…

Een toneel Zie 'k plots'ling voor me uit verre jongensjaren: Ik lig in 't gras; er liggen rozeblaren Overal om me, roze en wit en geel; Mijn moeder speelt piano, 't laatste deel Van Gounod's Faust. En 't leek op eens, als waren Aan 't trillen ergens in mij zelf de snaren, En 't bonsde door mijn borst tot aan mijn keel.…

ik speel piano maar mijn vingers zijn te grof om zwart en wit apart te raken klink grijs in treurmuziek omdat mijn stemming dat vaak eist terwijl handen toetsen overspelig maken in zwart-wit gepaard slaan hamers hun staccato niet fijn besnaard hoor ik nu mijn adagio versla de brede banen rust een achtergrond die zucht…

Alleen, met al die gevoelens, helemaal alleen Niet wetend, wat te doen, waarheen De enige toevlucht, is dat grote zwarte ding Niet meer zo alleen, opluchting Een aanraking van de toetsen, zo fijn Om zo samen, zo intens, een te zijn De muziek laat het rusten, laat het gaan Laat mij op mijn manier in het leven staan Weet mijn geheimen, mijn nieuwsgierigheid…

in eenzaamheid op pad met mijn verzonnen metgezel volg ik de loop van de rivier en denk aan wat ik had een poosje neem ik rust en ik herinner mijn vaarwel ik blijf voorlopig even hier maar plots word ik gekust ze zegt: "toen je daar zat, teleurgestelde jonggezel, zo met je ogen op een kier, was het alsof je bad."…

Een roodbruin gebouw met witte randen kon er niets aan doen dat het....gestopt door een gesprek met een allerwelwillendst mogelijk nieuw familielid, 't tikkeldidomt, tikeldidomt van de piano ver- zadigde accoorden die naar een hemel rijken, terwijl zelfs de aller onemotioneel ontwikkelde weet dat het hier om niets meer maar ook niet…

Een zelfbewuste dichter is even belachelijk als een pedante piano.…

Tijdens het feest werd hij op de piano gezet en moest de toiletgangers de woorden toeroepen: 'Dames links, heren rechts' Toen er een geheel kale meneer aankwam riep de papegaai onverwacht: 'kippenneukers op de piano.' Grote hilariteit ontstond, er kwam inderdaad een aantal heren op de piano zeiken.…

Wat mij betreft hoeft de nogal elitair overkomende Thierry Baudet met zijn destructieve stellingnames, met zijn reukzakje, met zijn piano en met de rechtsrabiate Mr. Hiddema niet te verhuizen naar Den Haag. Liever niet zelfs!…

Zij heeft het riet in huis gehaald, waar altijd met een zweem van streling, snaren klonken. Zij wil niet als de klarinet behagen, niet verlokken als de fluit. Zij stelt. Zo eenzaam heb ik haar als meisje nooit gehoord. Met haar oprecht en puur geluid blaast zij zich daaglijks verder weg. Wat nu? Ik bied haar fluisterende tegenstemmen op het aangetast…

Zie u zo nog zitten Op dat krukje bij de piano Lange, dunne vingers razend snel Glijden lenig over toetsen Spelen een vertederend mooi spel Bracht iedereen in ontroering De piano was uw thuis De stilte is beklemmend Nu u er niet meer bent De melodie werd onderbroken Maar in gedachten gaat ze door En deze melodie… klinkt even prachtig…

Een zelfbewuste dichter is even belachelijk als een pedante piano.…

“Die piano staat hier voor de verkoop, rund. Blijf met je pote van dat ding af. En je ken helemaal niet spelen. Klinkt nergens naar.” Een meisje begint te huilen. Für Elise. Nog nooit hoorde ik dat stuk zo mooi op de piano spelen……

Als ik op mijn piano liedjes speel, uit vervlogen tijd uit vergeelde boeken droom ik weg en ben terug in mijn ouderlijk huis. M'n zussen spelen op piano en accordeon een nostalgisch repetoire en hoopte ik als kleine meid dat ik dat ook kon.…

Achteraf lijkt muziek een uitstekende manier om afstand te overbruggen terwijl een piano speelt Chopin bijvoorbeeld…

Hij had haar nog nooit zo meegemaakt, in deze toestand van totale beschonkenheid achter de zwarte piano in haar zomerse textiel.…

Je was weinig getalenteerd, mijn vriendin, mijn goede Lucie, maar om aan je enige talent tegemoet te komen, hebben je ouders, die ik goed gekend heb, je de piano geschonken, die een beetje misplaatst, tegen de wand geschoven stond in je armzalige verdiepinkje.…

Je speelde piano en saxofoon. Je hield met name van de jazz-muziek. Op je zestiende ging je naar het Engelse internaat 'Darlington Hall' om er een diploma te halen, waarmee je naar een universiteit kon gaan. Je wilde daar in Engeland of aan de Parijse Sorbonne filosofie en literatuur gaan studeren.…

De piano, die altijd altijd haar schamele en onzalige, ronduit armoedige behuizingen had gesierd, vormde het stoffelijke bewijs van haar enige en prominente talent, geschonken door de liefhebbende ouders aan hun "zorgenkind".…

een bloedmooie adonis uit Sittard haren glimmend als satijn en pikzwart reed in een groene porche ze noemde hem Georges speelde voor zijn liefjes op de piano Mozart…

De jeugd van tegenwoordig weet weinig met een piano te beginnen, waarschijnlijk omdat ze de rewind-toets nog steeds niet gevonden hebben, ha, ha, maar zij spelen voortreffelijk cassette.…

Zet drie mannen met een piano, contrabas en een gitaar op het podium en je hebt levenslust. Ik zie optreden als een wonder van de natuur.…

maan schuift in haar laatste opus in c in do dus serenadeboogje in een zwarte plas piano wat ooit forte was spiegelkomma aan een hoog plafond straks weg en afgerond…

Blond kindje speelt piano. Plechtig staan, Als was 't een kerk, twee kaarsen. 'T is, als ragt 'T verleden blauw nevelend op, en tracht Naar lichte kring van 't Nu terug te gaan.…

Hij speelde door de week piano, daarneven voetbal in 't weekend. De dubbelspeler was tot veler misnoegen slechts een spelbarbaar. 't Was alleszins als vleugelspeler een eigenwijze pingelaar.…