Alle inzendingen over tehuis alzheimer verhuizing

Verrast had ze opgekeken, toen ze ons zag zitten aan de tafel in het restaurant van het tehuis. We bestelden koffie, en uiteindelijk nam ik het woord. In mijn hoofd stormde het. Die ochtend, zonder dat ze het wist, was mijn moeder voor het laatst in haar eigen huis geweest.…

Hoe dit ook zij; een weldadige blijmoedigheid die echter ieder werkelijk fundament of rechtvaardiging mist, heeft mevrouw overvallen en zij zal volgens eigen zeggen weer gaan tekenen en schilderen en zij zal gaan verhuizen.…

......na deze bezigheid gingen we wel eens aan de wandel door de gangen van het tehuis.…

Alzheimer Als ik een ding mis Is het dat ik niets mis En dat mis ik…

Zo word ik geconfronteerd met een kennisje dat gaat verhuizen en wat is er vervelender dan je hele leven in te moeten pakken, alles door je vingers te laten gaan, in dozen te stoppen ect.ect.…

Wanneer je namelijk "vergeet" te spelen dat je Alzheimer-patient bent, is dat JUIST het ULTIEME bewijs dat je deze ziekte onder je ledenen hebt.…

Daarom denk ik dan wel eens terug aan de tijd dat ik bestuurslid was van een verzorgingshuis, wij noemden dat vroeger een bejaardenhuis en heel vroeger een tehuis voor ouden van dagen. Nog langer geleden heette dat zelfs een rusthuis. Ach ja, een mens wil wel oud worden, maar niet oud zijn!…

Mijn gedachten kan niemand van mij afnemen, maar ja, eens schuifel ook ik door de gangen van het tehuis, dement verloren zoekend naar wie ik was.…

‘Te vroeg gejuicht rond Alzheimer’ ‘Valide test ontbreekt’ ‘Controlegroep niet steekhoudend’ Zo gaat het maar door. Bij elke nieuwe mogelijke remedie tegen een enge ziekte wordt het woord ‘doorbraak’ van de daken geschreeuwd.…

De onbedwingbare neiging om telkens laatdunkend te reageren op de beweringen van anderen is geen teken van wijsheid, maar van verbale incontinentie of zelfs van beginnende Alzheimer.…

slijtplekken krassen vloeren als zij kon zou dit huis vertellen hoe…

Hij kan zich slecht settelen, lijkt het wel, heeft van verhuizen zijn hobby gemaakt, heeft ie niet van mij.... Is voor de zóveelste keer de trotse eigenaar, van wéér een nieuwe woning, die natuurlijk moet worden opgeknapt, heeft ie niet van mij...…

Een verhuisbericht in de krant Geeft weer beroering in het land Voor twee ton en nog iets meer Verhuist en zet Verhoeven in haar werkkamer neer. Zo zeg ik naar eer en geweten Er wordt weer met belastinggeld gesmeten.…

dozen, dozen en nog eens dozen kijk, daar ligt ook nog wat alles gaat mee naar het nieuwe huis je wist niet dat je zoveel bezat vele dozen gaan gelijk naar zolder rustig valt het stof daar neer sommige dingen moet je bewaren heb je tijd dan kijk je wel weer na lange tijd is daar die tijd als je opnieuw gaat verhuizen wat zat er toch in…

Misschien hoorde dat bij verhuizen, misschien behoorde je de tijd te nemen afscheid te nemen van je huis en je leefomgeving. Misschien wel ja, maar misschien ook wel omdat je de tijd had je te verheugen over alle positieve en nieuwe dingen die aan de nieuwe woonomgeving vast zaten.…

Het is volbracht. De tijd in de "logeerwoning" die voor mij was ingericht met de hoogstnoodzakelijke voorzieningen is voorbij. Ik heb afscheid genomen van de trouwe klok aan de wand die de nutteloos gepasseerde uren wegtikte, van het veel te ruime tweepersoons bed waarin ik geen partner mocht verwelkomen, van het bankstel en van de eettafel, omringd…

mijn hersenen zijn weggevreten door het jarenlang gekweel van de voltallige vogels staren zich blind op de foto’s van vroeger zien het kind en verzinken in wroeging schrompelen tot mos de fakkel is doorgegeven aan ongeboren leven te oud om nog als leerling door het leven te gaan een vos die nieuwe streken leert de medemens verschalkt…

Haar wereld was niet meer dan een illusie Ver weg van onze werkelijkheid Haar moederschap uit het verleden naar vandaag Was zij al jaren kwijt Dat alles zonder haar weten Dat alles tot onze spijt Haar wereld was zo donker Zo zonder zon of licht Zo nutteloos en weg van liefde Het leven om te leven alleen nog maar als plicht Zo onvolkomen…

Je ogen glijden door de kamer het is een dode blik jouw wereld zit van binnen geen ruimte voor wie dan ook je wereld is te klein het meisje van vroeger de vrouw van toen is verdwenen, verdwenen naar de wereld die alzheimer heet.…

Het is Alzheimers’ bestaan dat de broze leegte vult, die wij voortaan moeten delen.…

En dan zie ik die drie a-4'tjes, wat te doen bij beginnende Alzheimer. Godverdegodver, had ik dat maar eerder gezien.....…

Nu woont ze in een tehuis voor afzichtlijk gestoorde.…

Als Alzheimer mij straks heeft ingelijfd, Dan hoop ik dat ook de muziek nog blijft.…

Alzheimer heeft het roer overgenomen...…

zo ik mijzelf afscherm voor sinistere trawanten en al het divers gespuis open ik mij voor passanten, goed geaard in ziel en lijf, heet hen welkom in mijn onsterfelijk tehuis een plek van stil vertoeven en zeldzaam genoegen waar in het stille ven van de geest vreugdevolle vlinders zoeven in zonnige zomerse rust kom op mijn feest…

Voor het tehuis zaten zeven bejaarden in een rolstoel van het zonnetje te genieten. Boven de tachtig spreken de mensen niet langer van de zon maar liefkozend van het zonnetje, aangezien elke straal de laatste kan zijn.…

Voetjie vir voetjie word mens immigrant... Toevallig uit, toevallig tuis, gestrand op hierdie teennatuurlike terras sonder om ooit onloenbaar aan te land. -------------------------------------------- Uit: Versamelde gedigte, 1990.…

de ochtend geurde naar gevallen regen ik had het achterraam wijd open staan en koesterde mij even in de waan dat zelfs de merels om mijn weggaan zwegen de woning was mij jaren zeer genegen ze bood mij warmte en bescherming aan nu heeft zij zich gekwetst van mij ontdaan het stroomde mij vanuit de kamers tegen ik sluit het raam voor nieuwe…

De situatie met de huisbaas begon uit de hand te lopen. De kamer was duur. Ik had weinig te besteden, en ik had er totaal geen privacy. Zodra ik beter was, besloot ik per direct de huur op te zeggen. Hij reageerde chagrijnig, maar stemde uiteindelijk toch in, en hij gaf me het sleutelgeld terug, want dat had ik nog te goed. Mijn zes jaar oudere vriendin…

De vrees om alleen te zijn, afgesneden te zijn van het bekende, zelfs al is het maar voor een paar seconden is een kenmerk van de ziekte van Alzheimer. Als Iris onder mijn huid kon kruipen, of in mij, als bij een kangoeroe, zou ze dat zeker doen. Ze wil onder alle omstandigheden bij me zijn. Ze beseft nooit waar ik mee bezig ben, alleen wie ik ben.…