Alle inzendingen over wrevel

hart ondanks het vele falen het hapert af en toe hij heeft de stiltes aan mij doorgegeven hij wekt mijn wrevel op ...…

achter het bijna ineen gesloten groepje supporters ontstaat wederom wrevel om niets.…

De arrestatie van de Catalaanse leider Carles Puigdemont (en mogelijke vervolging en veroordeling van hem en zijn mede-onafhankelijkheidsstrijders) maakt bij mij gevoelens van wrevel los: is dit nu zo nodig?!…

wrevel als weer een ijzeren kruis in de verte de velden decoreert afgrijselijk van dichtbij dat witgekalkte corpus en dan dat rossig haar geen wonder dat ze daar in drancy de verwantschap niet zagen ------------------------------------ zaterdag 12 januari 2002 zonneleen 43 www.abelstaring.tk…

Zij sterven onbelast van wrevelige* daad, Des werelds ijdelheid en heeft ze niet besmettet. Haar lichaam in de rust wel vroege werd gezettet, De ziel van waar ze kwam terstond weer henen gaat, Zij zien van Godes Zoon het minnelijk gelaat, Ontbonden van wat hier de zaligheid belettet.…

Honger die het verlangen kan breken, wrevel wordt, vlees op vlees. Ik wil je schaamte, je kleine gebreken, je schoonheid in menselijke taal. Maar ik vrees dat te veel is geschreven, dat de werkelijkheid niet meer bestaat. --------------------------------- uit: 'De hertog en ik', 1994.…

Tijd: uiteindelijk Zijn we er zonder wrevel in gevangen, Samen in dit kleine huis, verzoend Met de jaren van blindheid en schuld, Bevrijd Van de sintvitusdans Op het ritme van de angst. Van buiten de muren komt ons eens geruis. Is het de wind?…

‘Ik loop al drie kwartier te zoeken, maar kan haar nergens vinden. Zijn jullie al bijna klaar in dat kasteel, of hoe zit dat?’ Zijn stem klonk een tikje geïrriteerd. Wij wisten natuurlijk ook niet waar ze uithing. Echt ver kon ze niet zijn nu ze nog met elleboogkrukken liep. ‘We komen er zo aan, we hebben alles nu wel zo’n beetje gehad.’ We daalden…

al die momenten wegen ze zijn nooit langer dan ze duren leven voort op een pad van sintels in Spitsenbergen dan weer Groenland Andijk of een gewone wijk een stad op stelten zitten verdekt onder mijn kasten of naast me op de bank geboeid ineen geslagen als halswervel zonder wrevel blauw van binnen degelijk draadloos verbonden…

In wegsmeltend koud winterlicht dwars door onherbergzaam duister uit grijs geruis en vaag gefluister nu de aarde achterover ligt ontwaken de verlaten oorden klinken de verminkte woorden Ik vang ze op het perkament zeef ze uit de klamme nevel loos verdriet en gehoekte wrevel uit laatste wens en testament Ik giet ze uit gebarsten vazen…

laat er geen wrevel zijn, bewaar mijn mond voor de jaloerse smaad en het armzalige gepraat van de onvruchtbaarheid. laat mij dankbaar zijn voor ieder lied! en doof de herinnering niet aan de drie gouden zuilen, als het lot mij versmeten heeft en mij vervuilen laat als een vod.…

O Liefde die nooit Liefde vroeg maar geven bleef om niet, die wrevel nog als weldaad droeg, nu wint ge Liefde en Lied. Zo geeft de hemel en de zon zo geeft Gods liefde groot ook waar zij nooit ontvangen kon uit louter minnens-nood.…

jouw wonder tovertalen en later als ik ouder werd en zelf vertellen mocht heb je ook de witte rijst over mijn pad gestrooid wat bitter klinkt en breekt je zachte stem een beetje meer per dag want de laatste jaren hebben je traag vermaakt en het mooie klatergoud werd helemaal uitgeloogd maar wat er overblijft dat hoeft geen wrevel…

Zij die, opstonden voor de liefde in wrevel met de haat, in weerwil van de haat. Wie stopte de bloem in de cilinder van dat geweer? Wie lichtte de kandelaar dat het vuur startte, brandde beneden de versterkte stad, de troon? Wie kon alle vluchtelingen behuizen in een enkele hut of een bescheiden bungalow?…

Ze worden wrevelig naar elkaar toe en af en toe komt het tot een uitbarsting. De baas, waarvoor de een de studie volgt, kan de planning blijkbaar niet zo maken waardoor degene die studeert meer vrij krijgt. Je studeert immers toch ook voor hem ? Wat gaan ze doen ??? Ze vraagt wel eens mijn mening. Maar dat moet ze zelf kiezen.…

Ze had geaarzeld haar buurvrouw. Wel of niet ingaan op het aanbod van de vriendelijke man. Ze was haar pinpas vergeten en de supermarkt ging bijna sluiten. Na een tweestrijd van enkele seconden stemde ze toe. Hij schoot het bedrag van haar boodschappen, vijf euro in totaal wel voor. Op de kassabon noteerde hij zijn adres en telefoonnummer en zij beloofde…

Geluidsnormen en gedragsregels, het is de schoen die wringt en wrevel en zinspelen op dit euvel, het overschrijden van de pijngrens; het is een schone zaak dat ik dan wens. Het is onze taak dat telt en hemel en werken aan ons reilen en zeilen; het is het verleggen van onze grenzen, het vervullen van elkaars goede wensen.…

Wij kenden haat noch nijd noch spijt noch wrevelheid: 't Scheen in Saturnus' eeuw; doch met dit onderscheid: Dat in de gulden tijd de Min geen minnaars plaagde Met toorts en boog en schicht: en dat, naar mijn onthoud, D'Oranje Auroor* in 't oost voor ons veel vroeger daagde Dan ze oudtijds was gewend in d'eeuw van klinkklaar goud. -----…

Hij bekijkt de man vol wrevel, Had graag de punten van de knevel Zodanig rond zijn hals gestrikt Dat hij ter plekke was gestikt. Maar tussen droom en daad Staan wetten in de weg en praktische bezwaren Dus zoals het meestal gaat Treedt hij in overleg En komt weer tot bedaren.…

Nooit heb ik enig gevoel van wrevel bij mijzelf kunnen ontdekken, geconfronteerd met het ‘monument’ van Kooten. Waarom nu dan wel. Na enig nadenken, schiet het mij te binnen. Als een flits. Er is een boek te promoten. Ook ‘het monument’ geeft dus toe aan eigenbelang en de commercie. Ik geef toe, een gemene gedachte. Laag, zelfs.…

extra, die confronteren mij niet met de van top tot teen lichamelijke en geestelijke pijn, het verdriet om mijn onvrijwillige isolement, waar ik mij tot op het diepst van mijn kunnen en vechtlust tegen verweerd heb, maar waar ik nu maar vrede mee heb, want liefhebben is in alle gevallen het allerbeste, schenkt soms onverwachts meer genade dan jaren wrevelig…

Ze brachten dikwijls vriendjes mee en ach, ons huis is klein, die vulden ieder hoekje met gegil, gedram, gedrein en dat vervulde mij dan weer met wrevel en chagrijn dus trainde ik het beest om vals en agressief te zijn. Een hond, een hond, gewéldig toch, zo’n hond ?…

Bitterheid raasde door zijn berenburgbloed, vastgelopen wrevel, ongewassen schavuit, het niet te herleiden verdriet, zijn mensen vandaag de dag nog echt te vertrouwen? Er luistert toch niemand, kijk dan toch, kijk dan toch, stelletje uilskuikens! Hij vergrendelde de luiken.…

Salinger) Ik heb zijn wrevel verstaan, een somber klokgebeier in de nacht van zijn eenzame ziel. Eén ding begreep hij als geen ander, dat kunst, hoe geniaal ook, geen geluk brengt. De aasgieren vermalen al het schone.…

Dàt wekte destijds nogal wat wrevel bij hem op. De jaren nadien louterden hem weliswaar, maar nooit meer kwam het nog goed tussen hen beiden hoewel hij, de afgestorvene, later met de "echte feiten" werd geconfronteerd. "Had hij maar één verzoenend gebaar gesteld, alles zou hem zijn vergeven. Helaas, neen dus.", dacht hij bij zichzelf.…

Dan denk ik wrevelig: daar heb ik toch geen zes jaar voor gestudeerd. Bah, wat een vervelende schrijvers! Eerlijkheid duurt het langst. Ik heb zelf ook wel eens zo'n klein boekje gemaakt. Voor in je binnenzak. "Vijftig componisten" heet het, 100 pagina's. Samen met een karikaturentekenaar. Twee mensen voor zo'n klein boekje. Maar toch.…

Twee zware telefoongesprekken achter de rug, thuis werken, uitputting en wrevel, daarom vluchtte ik naar buiten. Mijn gevoel botste met het beeld dat ik van mezelf heb. Zijn vraag bleef in mijn hoofd hangen. Starend naar de rivier dacht ik aan ander water. Het water van mijn jeugd, en vooral aan mijn vader.…

, merkte Rechts wrevelig op, “het had erger gekund. Ik weet dat er veel zijn die het slechter getroffen hebben. Je kan niet zeggen dat hij ons verwaarloost. Over onze verzorging mogen we niet klagen.” Een glimlach verscheen op zijn mond: “Het verbaasde me dat hij je eigenhandig schoonmaakte toen je vol stront hing.”…

Bijeen hurken op de grond in een vreemde kamer: duwen, trekken, wrevel en ruzie, ssst... het begint. Tante Hannie zwaaide. Doris Day zong: Que sera, sera, what ever will be, will be.…

schrijvers, die ik met rillende passie gelezen heb, die mijn perceptie ten goede hebben veranderd, waarbij de meest extreme zinsneden mij het dierbaarste zijn en ik zelfs besef dat dat maar een topje van de ijsberg is, dat de goddelijke wereld, waarmee alle schrijvers (on)bewust verbonden zijn, ons voorstellingsvermogen ver te boven gaan, wat net zo wrevelig…