Alle inzendingen over lente

Het was in dat voorseizoen van de lente waarin ons aarzelend meegedeeld wordt door de natuur, door de zacht kwetterende vogels in de vroege morgen en door de eerste wilgenkatjes die ons verlegen hun bloesems tonen dat een nieuw licht zich gaat neervlijen over de aarde tijdens de langgerekte maanden die tenslotte als met trompetgeschal een grandioze…

Het was een mooie maartdag en buiten scheerde een enkele, eenzame vogel tegen de pastelblauwe lucht en deze liet zich enthousiast meevoeren op luchtstromingen om even later de vleugels uit te slaan, welhaast in een uitbundige dans in hoger sferen, om de lente te vieren die onstuitbaar terrein veroverde en het goede humeur van mens en dier zeer leek…

Ik weet nog goed dat het sneeuwde (een lichte dwarreling van sneeuwvlokjes) toen ik met mijn moeder, die sinds acht jaar niet meer te midden van de levenden is, naar het flatje ben gaan kijken, zesentwintig jaar geleden. Men noemt de flatjes aan de Nassaustraat, de eerste flatjes van Tilburg, ook "Russische" flatjes, waarom weet ik niet. Hoe het…

Het licht dat de wereld overstroomde in deze nieuwe lente was zacht en mild en allesomvattend en het hield veel beloften in als het speelde over gevels en grasvelden, over de dieppaarse kopjes van de krokussen en over de fragiele, elegante sneeuwklokjes, bijna onopgemerkt als een sieraad tussen het gras Het nieuwe licht wervelde ook over de muren…

Paarse en gele krokussen en paaseitjes in de supermarkten kondigden de lente aan. En verder terug, rechts, daar lopen, kalm, opa en oma. Dat kan haast niet anders. Ze lijken bij de familie te horen, want de jonge vrouw kijkt achterom, hun richting uit, kijken of ze er nog zijn? Dat heb je met opa’s en oma’s. Ze kunnen je zomaar ontvallen.…

De ene na de andere vrouw stuurden ze op mij af, allemaal beeldschoon, jong van ziel en met een hart dat zong van lente, maar ik had de lente van een vrouw helaas niet nodig, ik zocht de zomer van een man, die zong over het verlangen.…

Nu heeft iemand dan bepaald, dat de lente reeds vandaag begon. De 20e dus. Vandaar dat het regent dat 't giet, want: de weergoden pikken die veranderingen niet!…

Ik heb een beetje lente in mijn kamer, al schrijven we pas begin februari......…

Het is de lente, zij parelt hier, nu. Vlak voor mij daar ligt zij, zo maar voor het grijpen. Even denk ik het helemaal te begrijpen. Dit is het!…

Dat zorgt voor de komst van de lente-blues, een melancholiek klinkende melodie, die in je hoofd blijft hangen.…

Zij maakten plaats voor een uitdrukking van vriendelijkheid en vredelievendheid, ja zelfs van Liefde die de lente ook weleens teweegbrengt en waarnaar men in de overige seizoenen vaak tevergeefs, wanhopig maar hardnekkig blijft zoeken.…

Het is weer lente en dit jaar bloeit alles weer erg vroeg. Langs de wegen zie je heel veel struiken met witte bloemen. Ik vroeg me dit weekend af of dat meidoorns waren maar bedacht dat die hun naam waarschijnlijk danken aan het feit dat ze in de maand mei bloeien. Of bloeiden ze nu juist gewoon al in eind maart door die vroege lente?…

Dan waren er in Libië geen duizenden doden gevallen door het bevel van een kolonel, was de Arabische lente zoals een echte lente moet zijn en zat Moammar nu in bad.…

Een nieuwe Lente doet ons huiveren om een virus, om een epidemie.... Kleine aanzetten van lieflijke blaadjes sieren al de takken aan mijn venster. Ze wiegen lichtjes in een briesje.…

Het tafereel herinnert me aan het gedicht over de lente in het jeugdboek dat ik eens, zo lang geleden, cadeau kreeg met Sinterklaas. Het is weer tijd voor mijn bezoek aan het nabijgelegen ziekenhuis en ik zal mijn tengere arm weer uit moeten strekken voor de injectienaald.…

Zeven maanden scheiden ons van elkaar; zeven luttele oftewel heftige maanden. Anderen bewonen nu je kleine huisje, eens het decor voor onze vriendschappelijke gesprekken. Achteloos, onverschillig en onzorgvuldig scheepte je me op, liet je me over aan mijn eenzaamheid, aan mijn toekomst zonder jou. Daar is niet over nagedacht. In het letterlijk…

Een mevrouw met donker gezicht stond daar eens voor het stalen hek stalen hek dat de monumenten begrenst, toen de lente nog aarzelend inzette, bewonderend te kijken naar een tulpenboom die op haar zwarte takken kwetsbare roze bloesems droeg.....…

Dan lijkt er herfst in de lente, de klederdracht van bladeren, de hoop lang te mogen tooien ver weg.…

Joepie, het is lente hadden de mensen gejubeld. De weken waren voorbij gevlogen. Vandaag was het dus al de laatste lentedag. Ze voelde zich gelukkig als nooit te voren.…

Is het de aarzelende lente die al in februari aantreedt achter het venster met blauwe en grijze wolkenluchten? Of is het dan toch het hooggeroemde Vaccin dat uitkomst zal bieden?…

Ik lig op mijn rug in het natte gras, doe alsof het lente is. Het vocht trekt langzaam door mijn kleren in mijn huid, maar ik heb het niet koud. De zon is waterig en schijnt op mij, ze voelt warm en aangenaam ook al is ze nog niet op haar best.…

Over kindjes, vreemdelingen en de komst van de lente...…

Geluidloosheid van stil boomgeruis doet haar wegzinken naar een verloren bodemloos moment waarin een waterdruppel open spat en sterft... en het licht van de lente met het kleurenspectrum speelt.…

Het Burgemeester van de Mortelplein wacht op de lente......…

In het park staat fragiel een boompje, haar wortels zuigen elk jaar de lente uit de bodem. Je hoort haar bijna zuchten, ze verlangt naar die eerste lauwe voorjaarsdroppels. Ontknop mij naar de bloesems, laat mij tot leven komen. In de week dat dat gebeurt, rijd ik op m'n fiets speciaal voor dat boompje om. En dan is het zomaar weer voorbij.…

Een maand geleden keek ik nog uit naar de lente. Nu is het lente en ik kan er niet van genieten. Ik heb een tuin en alles komt 'netjes' op, zoals de bollen die ik in het afgelopen najaar hebt gezaaid. Het is mij wel best. Laat de natuur zijn gang maar gaan. Laatst zei iemand nog tegen mij 'wat kijk je somber', waar ik niets op kon zeggen.…

In die lente hadden ziekte en dood hen nog niet overmeesterd; in die lente waren mijn goede, betreurenswaardige ouders nog onwetend over hun uiteindelijke lot.…

Ingelijst geeft zij de lente een thuis. De zon schijnt, bloemen bloeien, de warmte gloeit, deze prent staat als een huis.…

En is een lente lente zonder zingende kool- en pimpelmezen? Kleuters worden opgevoed met het mooie verhaaltje over Rupsje Nooitgenoeg. Maar Homo Economicus gedraagt zich als een verwend Mens Nooitgenoeg die denkt dat de natuur van hem is.…

Nu de lente weer aanbreekt, zijn de bloeiende boompjes met hun roomwitte en roze bloesems wel ruimschoots misplaatst op het parkeerterrein in Tilburg West tussen de troosteloze gebouwen van het Twee Steden Ziekenhuis en De Hazelaar.…