Hartenkreten

....en in die dagen, juist vóór Kerstmis, kwam de goede, lieve en trouwe Ilonka mij verrassen met een klein kunst-kerstboompje dat ze tooide met lichtjes en dat nu een rustgevende en weldadige sfeer teweegbrengt in de kamer, alsof de Kerstgedachte nu werkelijk een rol gaat spelen in deze kleine kring, in dit zo onwerkelijke, beperkte en kleine universum…

Nu de sneeuw weer is gevallen en zelfs een enkele sneeuwpop nog jeugdige sentimenten te voorschijn roept ligt de Tilburgse Spoorzone bevallig en majestueus uitgestrekt en zij wordt geflankeerd door de nieuwe krijtwitte bebouwing aan de Lange Nieuwstraat waartussen het torentje van het voormalige Clarissenklooster verrassend tevoorschijn springt. De…

De gedachten aan wat allang voorbij is, zijn dikwijls erg veranderlijk, betonen zich grillig en eigenzinnig. Soms hebben ze het aanzien van harde rotsen, die een strenge, stenen poort omvatten. Achter dikke tralies is een grimmige, zwarte nis te zien. Het meedogenloos harde slot weert stug en keihard een ieder, die naderbij komt. Dan vluchten de herinneringen…

De blauwe glazen vogel moet inmiddels haar bestemming bereikt hebben; de gemankeerde, als verlamde, machteloze vogel die zijn/haar vleugels niet meer kan uitslaan: een symbool voor mijn machteloosheid en zwakte. Onze ruzies verhevigden zich en de zo gewenste verzoening liet eindeloos en onnodig op zich wachten. De pijn sneed als een mes door mij…

Het zal de zogenaamde verzamelaars vreemd in de oren klinken, of in dit geval, vreemd om te lezen, maar ik kan niet tegen rommel. Wanneer je me vraagt: wat versta je onder rommel?, dan moet ik bekennen dat er bij mij al snel sprake is van rommel. Of dit komt omdat ik in een grijs verleden in de thuiszorg werkte alsmede voor een schoonmaakbedrijf, geen…

Het karkas, het chassis is opgehangen in de borstholte door een onbekende; het fragiele chassis dat nu begint te haperen, mankementen begint te vertonen. Het is mij niettemin dierbaar; dierbaar als mijn bloed, als mijn adem. Het tijdstip is onbekend; het finale tijdstip van het afscheid van alles wat mij zo oneindig geliefd is zoals de decemberbomen…

De avonden en de nachten van mijn leven zijn voorbijgegaan met mateloze snelheid en in vliegende vaart en de wanhoop en de eenzaamheid hebben vaak overheerst en geregeerd, maar vandaag vond ik je onverwacht terug, althans je foto, in het herdenkingsboek, nu met baard en gedeeltelijk onherkenbaar; mijn Herman, mijn onvergetelijke leraar Grieks. Mijn…

De Gemeente Tilburg is mij niet altijd goedgunstig geweest en vaak heeft zij de strop van de armoede verder aangetrokken dan draaglijk voor mij was en het is daarom verwonderlijk voor me dat Ilonka op een dag is verschenen: Ilonka, de jonge vrouw met de Hongaarse naam van wie ik ben gaan houden; Ilonka die de mooie antracietgrijze foulard kunstig om…

Men heeft er nog iets van proberen te maken op de afdeling "Longgeneeskunde" van het E.Ziekenhuis te Tilburg, hoewel een en ander financieel gezien ook niet mee zal vallen. De kamers worden gesierd door huiselijke en feeërieke schemerlampjes; een armzalige en zielige poging en verlegenheidsoplossing. Ik ben gedwongen naast een meneer te slapen…

Mocht je nu denken dat het om een nobele verzetsgroep gaat, dan vergis je jezelf danig. Ik keek voor de tweede keer naar een documentaire over deze oprukkende stoottroep, die samenwerkte met de neonazistische groepering Blood & Honour. Ze zijn de radicale voorhoede van de PVV en FvD. Ze wilden in die film hun schuilplaats niet verraden en ze deden adrenaline…

Commotie verderop in de straat, politie en ambulance, blijkt mijn buurman richting boodschappen onwel van zijn fiets te zijn gevallen. Morgen ga ik naar de supermarkt want poes Layla mist de zorg van buurman. Wie denkt er nu aan brokjes, kattenbakkorrels en cupjes als de buurman van zijn fiets valt? In theorie alleen zijn buurman en dat ben ik, als…

Het Crematorium te Tilburg bestaat uit een samenstel van gebouwen, te weten het "Andante Café" waar je eventueel de dood kunt trachten te bezweren door een schrijfcursus, de imposante zaal "Aurora" met haar vele lichtjes waar ik mijn moeder ten grave droeg en niet te vergeten de strooivelden waar mama nu rust onder de oude eik. Daar waren we…

In de Bredase buitenwijk Muizenberg bevindt zich een bescheiden, maar zeer welkome zaak van de welbekende Albert Heijn. Voor wie tijdens het winkelend rond zien een beetje moe zijn, is hier smakelijk vertier bij even rustig zitten. Over een smalle kleine tafel dansen koffiedamp en bloemengeur zwierig met elkaar: een vorstelijk nodend domeintje met…

Ze was gearriveerd op de ziekenafdeling met een acute astma-aanval en liet ondanks alles niet na me onmiddellijk zonder reserves in haar warme hart van oudere vrouw, van goedhartige, levenservaren moeder te sluiten. Haar stakerige, hulpeloze, kwetsbare benen in de steunkousen had ze uitgestrekt op het bed en ze kwamen onder de mallotige, ouderwetse…

Eind augustus van dit jaar woonden mijn echtgenote en ik al weer één jaar in dit lieflijke plaatsje op het eiland Goeree Overflakkee, hier in de volksmond ook “Het Zeepaardje” genoemd. Wij zijn inmiddels gewend geraakt aan de natuurlijke stilte die inherent is aan het wijduitgestrekte agrarische landschap, gewend geraakt aan de doorgaans vriendelijke…

Aangegaapt te worden vanachter een tafel met strakke, fixerende,nieuwsgierige blikken als was men een rariteit, een curiositeit: het valt niet mee . En wat wilde men in feite van mij? Ik kon moeilijk veronderstellen dat men wenste dat ik heel mijn enorme verdriet, misnoegen en onlustgevoelens de vrije loop zou laten, dat ik uit zou barsten in een onstuitbare…

Soms verplaats ik, of doe ik althans een poging hiertoe, mijzelf in de vrucht die destijds mijn kind was, nee, ís en immer zal blijven. Visueel, dus fysiek, is het niet aanwezig, spiritueel daarentegen alleszins. De geest, het niet-stoffelijke betreffend, leeft en daarmee begeleidt mij in fases van mijn leven, waarbij begeleiding op de keeper beschouwd…

.....en dan kwam ze naar hem toe, helemaal van Zeist naar Tilburg, met de trein. Haar obsessie bleef haar beheersen tot ze weer in zijn ogen zou kunnen staren en zich zou kunnen vergapen aan zijn majestueuze torso en aan de halve maan in zijn pantalon, die ze spannend, mysterieus en opwindend vond maar die voor haar altijd een verboden vrucht zou blijven…

Dan leef ik op, het ergeren aan de dag vol nepnieuws en engelstalige reclame eindelijk voorbij. Midden in de nacht valt bij mij het (niet meer bestaande) kwartje, slapen op de bank en morgen weer poeske de warmte van mijn kruis. Tenzij ik dood wakker word, dan houdt alles op, vrede mee.…

De nacht heerste al over de stad toen de beide heren waren gearriveerd; de ene gekleed in helgroen verplegersuniform. Hij droeg een zware, metalen koffer die ongetwijfeld medische hulpmiddelen en medicamenten bevatte en hij keek medegedongen dan wel medelijdend dan wel belangstellend naar een doek aan de wand met het opschrift "Dorset" met mooie plaatjes…

Dat bos vol herfstkleuren... Ha, even je fiets aan een boompje vastleggen en die lange dreef aflopen! Vol van al die najaarspracht ga je terug naar je rijwiel. Maar wat is dat?! Een Schotse Hooglander ligt vlak naast je fiets rustig te herkauwen. Verschillende soortgenoten van hem doen hetzelfde, alleen een heel klein eindje verder... Het is niet…

Als de hemel aarzelt tussen indigo en ijsblauw in die vroege dagen van december, weet ik dat Sinterklaas weer in het land is...... In die goede, oude tijd woonden we samen in het kapitale vooroorlogse huis: vader, moeder. oma, de twee dochters en de hond Driekus. De surprise-avond was altijd zeer feestelijk: we hadden weken tevoren geknutseld…

Wat heb ik toch een bloedhekel aan anonieme bellers, ze verknallen je dag, wat me vanmiddag tot twee keer toe gebeurd is; de telefoon gaat, op zich niet vreemd maar in het scherm staat “anoniem”, dan druk ik het groene knopje in en zeg alleen maar: goedemiddag! Meer niet! Een stem met buitenlands accent vraagt me: heeft u even tijd, maar voor ik…

Nee, het was bepaald geen misdaad tegen de menselijkheid, maar toch had ik moeten beseffen dat ik een parelkettinkje had moeten dragen op het nette mantelpakje zoals de andere secretaressen en bovenal dat ik met mijn achterwerk had moeten wiegen; met mijn overigens allerminst fraaie achterwerk, als ik de lange gangen van het supersonisch moderne gebouw…

De weledele Lady Antonia Maria (Antoinette) Hertsenberg (Den Haag, 28 december 1964) zat op 13 november 2017 aan de praattafel van Jeroen Pauw. Net als de wijnverslaafde wijnhandelaar en kasteelheer Ilja Gort met zijn jonge, voluptueuze vrouw, die een kookboek had gemaakt, met typische kasteelgerechten. En natuurlijk wijntips van Ilja erbij. Zij gaven…

Twee weken boordevol schandelijke P’s en andere schandpalen: Panama, Paradise, parasiet en profiteur. Povere pingpongpispaal misstond dus niet in deze actuele opsomming. Eindelijk kreeg ik uitgelekte Zoetermeerdocumenten in handen. Het vertegenwoordigde de nasleep van een ‘inval’ bij tafeltennisboekhouders. Kennisname van geheim gehouden hoofdkantooradministratie…

Op een kastje in mijn slaapkamer, het kastje dat ik van mama erfde, zit nog altijd de mokkabruine pop, genaamd "Bella" die ik eens, in mijn verre, voorbije jeugd in de etalage van een speelgoedzaak gezien had en die Sinterklaas mij toen gebracht heeft. Bella draagt een kunstig gebreide donkerblauwe maillot, voor altijd een herinnering aan tante…

De titel zegt veel, maar nog niet alles en juist dat alles, zit me op de lever en omdat ik niks op m’n lever wil hebben, zet ik het op een soort van papier. Dat dit niet klopt met de werkelijkheid is duidelijk want ik zit op mijn toetsenbordje te rammelen, dat het een lieve lust is, wat me meteen brengt naar de kern van de zaak! In het (veel te lange…

Laat ik eens een open deur intrappen door te constateren, dat humor, in welke vorm dan ook, niet door een ieder op dezelfde manier wordt ervaren of beleefd. Er zijn personen, die best van een grapje houden terwijl anderen er niets aan vinden. Weer anderen doen tenminste nog alsof, om een ander te behagen of om de humoristische sfeer niet te willen bederven…

Ooit was het continent Australië alleen van de Aboriginals, de oerbewoners van dat wijdse natuurschoon. Maar net als bij de Indianen kwamen de blanke kolonisten uit Europa de boel verpesten met hun schiettuig. Dat waren met name Britse soldaten, die niet lang daarna op het idee kwamen om strafkoloniën in Australië te vestigen, die ze vulden met de criminelen…