Hartenkreten

Het is laat, ik rook nog een sjekkie, drink een laatste borrel, tevreden met de dag die is geweest. Wind en regen getrotseerd, broertje geholpen met zijn nieuwe thuis, kast in elkaar geschroefd voor dochterlief. Het leven is zo slecht nog niet, ik ben wel moe en aan slapen toe. Niemand wilde hem hebben toen mijn moeder overleed, maar morgen ligt…

Krijgen we een gesprek. En wat denk je: hij vindt dat ik niet tegen een verschil van mening kan. Zeg ik: wat voor verschil van mening? DIT was geen verschil van mening. Zegt hij: ja wel hoor. En dáár laat jij een relatie op stranden. Zeg ik: néé dit is géén verschil van mening. Een verschil van mening is als jij hier bent met jouw takkenschaar…

Ik kan weer ademen. Het is voorbij, sinds een uur of 24. Ik ben verlost. Bevrijd. Van het wurgende gemis, dat me in zijn greep hield, me het zicht ontnam, dat vasthield aan iets wat al zolang geleden voorbij is gegaan. Het ziekelijke gevoel van in-compleet zijn maakte me tot een idioot, verzuipend in zelfmedelijden. Misschien had je me nog langs…

Ik loop over straat. Ik heb, niet in de laatste zin als vrouw, het bijzondere talent meerdere dingen tegelijk te kunnen doen. Of ze allemaal naar behoren worden uitgevoerd hoor je me niet beweren. Ik lees mijn note-book, rook een joint, bel met een slachtoffer van mijn enthousiasme en probeer iemand de weg uit te leggen, zonder enige kennis van straten…

We zullen er aan moeten geloven, stelling nemen. De strijdende partijen drijven e.e.a. op de spits, kerketoren en minaret, christenhond en geitenliefhebber, schreeuwende reclame en literatuur. Zwart versus wit, een wereld die zichzelf verloochent, niet met elkaar weet om te gaan. Strijd is de impuls van deez' aardkloot, er dient gewonnen te worden…

Is het waar? Vraag ik mezelf, -voor de zoveelste keer- af. Ben ik mezelf weer verloren aan iemand, die me kan breken en helen, naar diens wil? Geschrokken kijk ik mezelf in de ogen, een lege blik tekent het spiegelbeeld. Ik ben een paar uren, dagen kwijt. Ik heb de kleren van drie dagen geleden nog aan, mijn haren verwilderd, ongekamd. Ik voel…

De lage avondzon kust een wolkenband beschamend naar de nacht, de rimpelende zee goudbrokaat golven naar een einder, oplichtende algen doen een verwoede poging het donker te doorbreken. Tevergeefs, de duisternis omvat vergetelheid, nog even scharlakenrood achter de kim, de dag is dood, gestrand op de vloedlijn. Al dat over blijft, spijkers, laag…

Ik hoorde op televisie over een vrouw die een stichting in het leven geroepen heeft die 'geheim geweld' aan de orde wil stellen. Heel mooi dacht ik en schreef haar mijn bewondering en tevens mijn eigen belevenis over geheim geweld. Ik ben 58 en nog maar 1 jaar geleden, toen ik een foto van mijzelf zag als 14-jarige moest ik huilen en zei hardop…

Er worden uit computers onderdelen gestolen door leerlingen van een scholengemeenschap. Het zou natuurlijk kunnen dat de leraren dat zelf doen, maar het is logischer en ook een stuk eenvoudiger te bedenken dat de leerlingen dat gedaan zouden hebben. De straffen van tegenwoordig zijn niet om over naar huis te schrijven. Dat was vroeger enigszins…

Ik ben niet meer in staat geweest te schrijven, terwijl een ziekelijk verlangen naar- me teisterde. Ik wou zo graag schrijven vanuit deze niet-bestaande wereld en diens euforie, maar ik had het gevoel verlamd te zijn, door de drugs neergeslagen. 's Morgens werd ik wakker, mijn lichaam stram. Overal stijf, de blauwe plekken niet meer te tellen. Ik…

Sorry dat ik zo kom binnen vallen, ik heb al enige tijd last van een stalker, een randdebiel die denkt te weten wat goed voor mij is. Na enig aandringen mijnerzijds heeft deze persoon toegegeven dat hij toch ook wel iets geschreven schijnt te kunnen hebben, essays of zoiets. Tegelijkertijd ontzegt deze pleefiguur mij het consumeren van chocolade, daar…

ik vertrouwde ons boekje mijn laatste zinnen toe. zwaarmoedig. opgegeven strijd. ik benoemde het gevoel van falen, het gebrek aan kracht. Wanhopig probeerde ik mezelf te maskeren door te benoemen tegen deze wereld te willen zijn, een wereld die me zoveel pijn doet. Ik zei je dat alles anders zou worden. -voor het eerst verstond je me niet-…

Er is eindelijk duidelijkheid gekomen. De Nederlandse militairen martelden niet in Irak. Tenminste dat concludeerde de commissie Van den Berg in haar rapport dat is overhandigd aan minister Middelkoop van Defensie, jeweetwel, die man van de Gristen Unie voor wie de bijbel een leidraad is voor het regeren van het land. Wat de bijbel is? Dat boek waarin…

Ten dode opgeschreven, mijn leven verkeert in een fase dat het er eigenlijk niet meer toe doet. Blauw en geel is groen, zwart en wit is grijs, rood en geel geven mij een oranjegevoel, maar ik haat het koningshuis. Vier komma zeven milliard, Papendrecht verwelkomt Bea, dat hoort zo want zij is de koningin, maar ondertussen ben ik het spoor kwijt, bijster…

Ze zoekt mijn blik, die wegkijkt. Zachtjes schudt ze me aan mijn armen. "Hey, jij gaat mij niet ontglippen, hoor je me?" "We willen niet dat jij ons ontglipt", hoor ik haar, iets zwakker nu, zeggen. Ik hang tegen haar aan, zij ondersteunt het lichaam dat geen kracht meer betoont. Ik drink haar liefde met volle teugen word er zelfs misselijk…

Ik verlies me in de vele verwoordingen die ik aan ons contact wil geven. Elk woord is zo goedkoop als het gaat om het benoemen van je diepste, intenste gevoelens, die eigenlijk verstopt zijn en vaak ook moeten blijven. Dagen lang heb ik haar niet kunnen zien. Mijn hart deed pijn. Mijn leven is op dit moment mijn zelf gecreëerde hel, en zij een verdwaalde…

Nou, dit gaat 'm worden dus. Geen stukkie, geen verhaaltje, geen hartenkreet, de kleine mensch uitgeschakeld. Neen, echte woorden die overkluizend het kanaal de wielewielewaal uitfoeterend wijzen op het prachtgezang van de nachtegaal, op de merel die complex zichzelf nafluit. Voorspelbaar saai, die grote hoogte, en verder dan dat komt voornoemd gevleugelte…

Het schrijven van columns is niet mijn voornaamste bezigheid. Het grootste deel van mijn tijd besteed ik, namens een consumentenorganisatie, aan het onderhandelen met bedrijven en de verantwoordelijke overheden, en met het maken van de nodige herrie in de media. Het belang van de consument zit mij dus in het bloed, en van nature kom ik graag op voor…

na twee maal getrouwd te zijn geweest denk je het wel te weten. mannen zijn volgens jou allemaal hetzelfde, maar dan is híj er: lief, bezorgd, trouw, eerlijk iemand die oprecht van je houdt. die alles voor je over heeft als het maar goed met je gaat kan het nog steeds niet geloven voel me verward, ben dit niet gewend iemand die voor mij loopt…

Goede humor is tegenwoordig schaars en soms ver te zoeken. - ''Waar is de gulle lach op heden gebleven, meneer Sonneberg, dat vraag ik U af?'' - Ik kom humor, waar het gaat om onschuldig vermaak in plaats van zuiver leedvermaak, zo weinig tegen, dat een goede grap me gewoon DIERbaar is geworden. Als ik word gevraagd aan een goede poets mee te doen…

"Hee buurvrouw! De billen hangen er wat slapjes bij vandaag, is het niet?" "Kom op buurman, anders ben je ook niet vies van een lekker potje seks." "Oké, vooruit maar. Wacht, ik pak even de camera erbij." Totale paniek in pornoland. De omzet is als een kaartenhuis in elkaar geklapt. Want amateurs zetten steeds vaker filmpjes met hun eigen…

Het gaat niet goed in dit landje, de vierkante kilometer kan de drukte vrijwel niet meer aan, discriminatie loert om de hoek, bedrijven willen arbeiders inlijven doch deinsen terug voor de allochtoon. Driss Boujeri ondertekent een volgende keer z'n sollicitatiebrief met Dries Boedrie, meer kans op een baan. Gelijk heeft hij, maar wat moet een autochtoon…

Wie kent niet Jan Vennegoor of Hesselink. Zeer bekend nog van bij PSV zonder vaste arbeidsplaats. Je hoorde hem niet klagen, de trotse tukker. Wel zag je altijd smart in zijn ogen. Wat wil je, met ‘of ‘ tussen je twee naamdelen. Bij Celtic is het opgelost – hij telt daar voor twee met zijn ‘towering presence in the penalty box’. Zijn naam schoot mij…

Bij de opgewekte mail over promotie en trots ouderschap zat een foto van een vrolijke hummel met een aanstekelijke lach. Ik glimlachte opgelucht. Was dit even goed nieuws! Hoe anders dan die kille decemberdag van het verlate kraambezoek. De afspraak was gemaakt, de kersverse moeder bleek uit te kijken naar mijn bezoek. Fijn, dacht ik, ze zal gelukkig…

Hoe kan ik ooit verwoorden, hoe het voelt als jij me aanraakt? Ik kijk je aan en zie een diepte waarin ik probeer te verdrinken. Ik spaar alle kracht die ik nog heb, om jou mijn stralende lach te schenken, op een moment dat jij mij zo intens verwarmt dat ik sprakeloos ben. Je weet me te raken tot in het diepste van mijn hart, ik ben vertrouwd met…

Volvreten, vinger in de keel, omarmd door het fluweel van de nacht, niemand die je ziet, obesitas olet en je gaat er ook nog van transpireren. De voorraadkast is geduldig maar geen uitkomst. Uitstekende botten onzuiver op de graat, zo mager dat het nergens meer om gaat, een schreeuw om aandacht totaal afgeslankt, nog net geen skelet. Tweeduizend…

Heeft er misschien iemand geluk gezien of kan iemand misschien zeggen waar het ligt of waar ik het kan vinden? Ik meende het laatst nog gevonden te hebben, maar raakte het plotseling ook weer kwijt. Of is geluk niet iets wat zomaar wordt gevonden, moet dat misschien afgedwongen worden? Het zou ook best kunnen dat geluk in een klein hoekje zit, net…

Het was slechts een vingeroefening, een opengewerkte hals in potlood afgezet op de horizon, geen torso, geen gezicht. Armen en benen ontbraken, uitgestoken nek met een streep door de tekening, echt alles ontbrak aan dit zelfportret. In kwijt zijn heb jij mij omlijst, voor nóg een keer zou ik zo maar tekenen.…

Je sprak de taal van een verwond meisje dat ik van binnen bij me droeg, maar het maskeerde door een stoer gelaat, drugsverslaving en een zwerfstersbestaan. steeds heb ik het gevonden, maar het loslaten deed me zo'n pijn dat ik had gezworen nooit meer iemand binnen te laten. uit angst te verliezen wat ik toen nog geeneens had. Als ik mezelf ervoor…

De lucht was blauw, staalblauw, alle nuances lentegroen baadden in een meedogenloze zon, hardvochtig uitgeknepen. Hoefblad, groot, klein, wit of Japans, al snel viel het vormloos terug naar moeder aarde, daarna volgden andere plaatselijke planten, in volgorde van weerstand. Maar de agave bloeide op, evenals de zeedistel, diverse succulenten en een…