Venus In de ijskoude vroege morgen stapt een venus op het trottoir; het blonde kopje zonder zorgen als een ordeloos boudoir. Vroege werklui stappen dreunend op het grauwe makadam; hevig rinkelend rijdt, en kreunend op de rails, een vroege tram. Verder glijdt met korte stapjes het blondje met wat moe gelaat, en ze hoort de vuile grapjes…

Het is geen Kennen en niet te omvatten, er is geen meester die het ons ontwart, ik sta geheel alleen en zonder schatten waaruit ik putten kan dan 't eigen hart. Ik kan het nergens zoeken, nergens vinden, elk letterteken wordt een dode steen en ieder woord verwervelt met de winden; als het er is, is het in mij alleen. Geen denken zal ons…

Februarimorgen Het wordt nooit zomer, zeg je bij de zoveelste grijze dag, terwijl je gordijnen opent een kale kilte binnen laat. Met de eerste stappen die je zet, sluipt grijs in de voering van je jas de schoenveters nat; je moet ze nogmaals strikken. Als je opeens voor een stoplicht staat kleum je daar alleen vage gestaltes om je…

Nee, niet weer! Stupide voorjaar, koleriek geluid! Het onkruid schiet gemeen de aarde uit, mijn grote rozenbed schreeuwt om zijn snoei en overal drenst speenkruid, schel in bloei. Het hoge grasveld kijkt mij tergend aan. Een mol is sarrend door het perk gegaan, terrassen zitten onder kwelziek mos en vogels krijsen al mijn weerzin los,…

Zelfs mijn verdriet lacht om zichzelf, is hypocriet. Ik wou niet zijn zoals die vele teerbeminden maar die hun minnaars toch niet minden, die kuis en koel vereren lieten wie hen vereren wou met rozen en muziek. Ik wou een vrouw zijn met een Groot Gevoel. Met brandend hart onder een koel en strak gelaat, trots ook, maar toch de Ene Liefde…

Heidens heilig Zij die de diepten peilen, zich wagen aan de rand van kraters, hun nagels boren in de korst van ijzerslakken, lavablokken, obsidiaan. Vrouwen. Gezegenden. Soms is hun huid van berk. Hun kruinen waaien verten open. Hun splinters maken vonken aan. Hun heldere bast daagt spechten uit. Vaak zijn het saters die de schors…

Rond We komen in je dromen, hangen boven je bed een tepel, wat haar, een jonge knie Vandaag nog staan we met draden die ons binden de handen tot een orchidee misschien maar morgen denk je bij het ontwaken aan een boog zonder hoofd, zonder handen in te veel duister kom dan niet naar ons om het donker want wij hebben onschuld aan…

Tapijt het blijven van die jongens die met blokken bouwen alles rust op fundamenten zeiden ze en leerde je balans: een gelijkzijdige driehoek op een vierkante, want huizen zweven niet zo werden blokken golven en geen daken, maar gelaagd geluid, muziek zwarte stemmen onder water het vergt een zelfde concentratie om je meisje…

OK ik ben bang van u ok ik ben bang van u maar het is toch niet eerlijk dat de voorwaarde voor liefde angst is ok ik wil u maar het is toch niet eerlijk dat de voorwaarde voor waarschijnlijk niet krijgen willen is ok ik hunker naar u maar het is toch niet eerlijk dat de voorwaarde voor hunkeren eenzaamheid is ok ik ken u niet maar…

Het beest is los! het beest is los! het beest is los! ik heb het nog niet gezien doodsangst ritselt door het bos het beest is los! het beest is los! vader moeder roep uw goden wek uw doden want oeroude hersenschimmen willen bij ons binnenklimmen het beest is los! het beest is los! nymfen van het laatste bos maak je klaar, het beest is…

Doordat ik op een boekenbeurs het boek 'Ik en mijn speelman' vond van Aart van der Leeuw, werd ik herinnerd aan mijn Mulo-tijd waarin ik voor het eindexamen gedichten uit het hoofd moest leren. Ik koos o.a. Het ledikant van Aart van der Leeuw. Ik wist toen nog van geen dichters of schrijvers af, alles werd zo'n beetje voorgekauwd en van huis uit…

Bateau des poètes Op mijn uitademing De eerste lettergreep Van zijn naam Op mijn inademing De tweede Zo zing ik zijn naam Met gesloten mond Nu hij in mij woont Boots ik in mijn eentje Zijn klanken na Loods ons de veilige haven in Van het gedicht Daar gaan we voor hoop, liefde En geloof, terwijl hij de tweemaster Met vlaggen versiert…

Zwarte koffie Vijf dagen geleden duwde zij de deur dicht. Ze had hem gekust, driemaal op de kaken. Ernstig. Zware violen klonken uit de keuken. Ze had hem niet aangekeken. Ze had geroken naar zeep uit Bretagne. Ze had onhoorbaar gezucht en haar jas over de arm geslagen. Er miste een knoop aan haar mouw. Het haakje waaraan haar…

'Omdat de dingen zijn zoals ze zijn, zullen de dingen nooit blijven zoals ze zijn' Bertold Brecht Actuele stemming in weer een interbellum in één van die slapeloze nachten waar geen troostbeer aan hielp met het verlangen naar een slee zonder remmen in het ijsselmeer en meer van zulks benauwde als bootvluchtelingen aan de kust van mijn…

De bloedrode vogel van verlangen verdwenen gevangen door het vuur in een woeste snelle dans ze struikelt maar ze merkt het niet ze is de vrouw die altijd tranen in het eten deed die haar suikerzoete adem blies in de warmte van de melk Hij wil haar ogen weer hij wil haar tranen weer hij wil haar roze ronde mond hij proeft bevroren sporen…

Onder een doorkijkhemel liggen wij in grote grazige bedden waar ik met een beschaafd dotje spuug je navel vul tot een meer lief diep meer ik zak door de bodem heen en zoek met mijn mond naar roze duikboten en hun kapitein die mij naar binnen trekt met zijn zalige inhalige tong en spreekt van kleine geile loedertjes die het diepe in springen…

De strijkstok Uit het hardste hout gesneden, nauwelijks aangeraakt, ook door het babbelzieke wijf niet dat hem van haar moeder had, de bes die al jaren niet meer speelde maar haar op- en afstreek in de schommelstoel op de veranda deed. Waar was hij toen de Grote Oorlog uitbrak en de veldkeukens als reizende orkesten vol met zenuwlijders langs…

A foggy day in Rotterdam Je kent het wel: een middag wachten tot het gaat misten. Wachten tot het donker wordt. Of avond wordt. Hij (ik heb het over hem) kijkt, ziet lege bussen die koppig starten, de stad in - op zoek naar meer mist? Stemmen van mensen. Oproer? Bijval? Hij herkent ze, de stemmen. De mensen kent hij niet - nooit gekend.…

Openstaand voor de liefde (gedicht bij de keramische sculptuur van MaRf 'Openstaand voor de liefde') gij, vrouwe met de vissenstaart gij scheurt me rauw; in holtes tast ge mij aan bruidsgaar uw vilten kleed uw zielenpels de buitenwereld slingert uw boegbeeld naar binnen gij staat gegrond, geaard in laagjes opgerold geluk wees…

Lehmanns dans Zijn verzameling Gedichten 1939 - leest bij leven al als nagelaten Zoals hij daar ook staat: kartelig, bijna dood, niet zonder zijn publiek te haten Hij zegt een paar woorden nog daar wil ik het bij laten u kunt nu dansen als u dansen kan ik bracht daarvoor zelf de platen Zijn publiek vanaf het eerste uur zet zich knarsend…