Siësta toen het middaguur aanbrak nam ik je mee in mijn ogen, wat geeft het, beter dan vlees de verbeelding ik sloot de gordijnen en jij daalde af tot zowat halverwege ik gaf je een stoel aan het eind van de kamer niet deze natuurlijk, wat geeft het, beter dan scheurend behang de verbeelding, want steeds opnieuw, mijn licht en mijn sluitertijd…

De goden verzoeken Gehoornde dieren dwalen op hoge poten over het veld Zij grazen, dragen op hun rug vergetelheid, nevel drijft boven de kom van bruin en paars, een vrouw verschijnt, verzamelt paddenstoelen Zij eet het rood van vliegenzwam Strekt zich op de bodem uit, stijgt op door scheuren in het web van mist Vijf vogels vliegen met…

We reden door dezelfde straat ik wist dat je een omweg nam en dat er een afslag kwam we liepen op hetzelfde strand ik wist dat je een omweg nam en dat er een afslag kwam we leven op dezelfde planeet bij ieder van ons hang ik een telefoon aan de muur ik wilde niet dat er een afslag kwam ik wilde slingers nachten lang er is een straat…

Melancholie Altijd geweten dat je terug zou komen. Een winter lang op je gewacht. Soms wakker liggend in de nacht die duistere geheimen wikkelde om bomen. Altijd geweten dat je er nog was. Bijna vergeten soms. Dan kon ik zingen en lachen door de tijd. Hoe ongezien en onvermijdelijk verborgen in de dagen bleek je aanwezig. En nu je er…

C'est moi Hoe snel went een hotel. Een kamer in het Marriot, Leidseplein te Amsterdam, met goud en eikenhout gevuld, onthulde haar bewaarde geheim, toen ik daar eens te slapen kwam. Bij binnenkomst werd ik op slag zeer eigenaardig. Zoals haar schat zich openbaarde, werd ik van geld en zwaar verliefd op het dressoir. Het breedbeeldtelevisiescherm…

In 2010 verscheen de biografie 'Het spoor terug' van Kees Schuyt. Het gaat over het leven van Willem Nagel, die als literator schreef onder het pseudoniem J.B. Charles. De titel is ontleend aan het boek van Charles 'Volg het spoor terug', waarin hij terugkeek op zijn verzetsverleden. Aan 'Volg het spoor terug' heb ik een beschouwing gewijd…

Dendermonde 63 Voor een Vlaams cultureel café, waar ik een expositie zal openen, wordt ons Volkswagenbusje met minstens 25 inzittenden door de plaatselijke Wouten tot staan gebracht & in de tussentijd dat er rechtsomkeert naar het bureau wordt gereden, wordt de nu al gevaarlijke Pot door alle aanwezigen snel verorberd of in de bilspleet gestopt.…

Haat Is de haat vergeten? Als sneeuw voor de hevige regen? Vraag de haat wanneer hij kwam, hoe de haat ontstaan is, aan welke grens de haat geduldig wachtte om ongestoord naar binnen te komen. Vraag de haat hoe lang hij duurt, hoe breedsprakig hij wil zijn, op welke hoogte haatgevoelens kunnen leven. O haat, doornige haat! Herman…

Toen ik nog leefde... Toen ik nog leefde in het heelal van je armen en ademde door je huid, stond het geheimschrift van de sterren in je ogen geopenbaard. De witgouden bal van de zon rolde de hemel rond en de maan was een abrikoos in de schaal van de nacht. Maar nu drijven sponzige wolken over de stad. Huizen onwankelbaar belemmeren…

Oh kut Oh kut, oh snee, oh pruim, oh spleet, oh gleuf, oh naad, oh kier, oh reet, oh gat, oh dot, oh doos, oh meuk, oh muts, oh klier, oh bef, oh prut, oh peer, oh vijg, oh dop, oh deur, oh lek, oh put, oh kloof, oh scheur, oh rits, oh snits, oh lik, oh stuk, oh pot, oh punt, oh kruis, oh munt, oh poort, oh zucht, oh tuin, oh lust, oh moes, oh vlaai…

Verlos ons van het hoge Verlos ons van het hoge O Heer, verlos ons van zijn toorn, die egocentische pik van Uw rechterhand. Utrecht, sloop die stomme paal! Deze toren zonder kloten, deze voodoo van een jaloerse monnik heeft je als plek gefixeerd, vastgepind en voor eeuwen klein gehouden. De spits scoort niet uit zijn zicht, de architect…

'Toen ik klein was en onder de tafel woonde' Toen ik klein was en onder de tafel woonde kende ik de enkels van de grote mensen nu ken ik enkel de grote mensen en dat is niet de bron van mijn vreugde laten we ons voortaan alleen nog vergissen en lachen met de spijkers van het geduld we zullen hout geven aan de bossen en goud aan de bankiers…

Trekpop in Vogue alsof die arm mij niet toebehoorde de hand op je schouder legde buiten mijn wil omdat ik niet wist dat ik niets anders wilde dan dit het duurde maar even ik voelde door de zwarte stof je schouderbandje kan mezelf niet vergeven dat ik niet weet hoe je keek toen niet eens een volle hand amper enkele vingerkootjes ons als…

Alle wit doelwit En het is alsof iets overwaait uit een andere dimensie In je. iets flikkert. Beeldvlinders. Kleuren als gemoedstoestanden Duizend kleine wervelwinden beroeren je Je bent omringd door myriaden microscopisch kleine spiegels van microscopisch kleine goden: tezamen weerkaatsen ze je, mini-eonen lang. Je weerbeeld een beweeglijk…

De scheiding Ik ga de dieren in de Zoo vertellen dat H. na dertig jaar is weggegaan. De neushoorn kijkt me medelijdend aan, de dwergnijlpaarden blazen troostend bellen - verbeeld ik me. Ook dieren vormen stellen, gearrangeerd door baas voor onderdaan. Zou tweemaal levenslang hier beter gaan? Ik vraag het aan de panters en gazellen. De…

Nachtegalen in verkoolde bossen op de vlucht. Overrijpe vruchten vallen van het tafelblad. Een hand grijpt naar een wolk wanneer een ader open spat in het gezicht. Als betrof het een wolkje wolkje melk net uitgelopen in de nacht, de stilte van de ster, in mijn blikveld gevlogen. Want ik laat het denken overgaan in droom. Ook deze keer. Een passage…

Apollolaan Als kind was ik zo gek op je als een eenzame wolf. Hoe je hooggehakt in een nerts langs de winkels hier om de hoek uit wandelen ging. Met je ogen kietelde je me dood wanneer je met een blik over je schouder de verte in danste, naar het zand waar wij dan samen van de aarde af vielen, en ik mijn zaad in je bont spoot, diamanten…

Exodus De idioten rijzen uit het bad en rennen - als studenten bij 't ontgroenen, bloot boven sokken, pumps en voetbalschoenen - de deuren uit, weg, over 't sintelpad. Receptie, hoofdgebouw en paviljoenen, het stenen net waarin men gekken vangt, staan onbewogen. In de perken hangt Flauberts parfum van lijken en citroenen. Te laat, ontdaan…

Gedicht voor Ulrike Meinhof Sommigen kunnen het niet meer hebben. Sommigen schilderen een spiegel op de muur met het gelaat van een vrouw erin vervat. Sommigen luisteren naar een bandje met de stem van een vrouw, die nauwelijks verstaanbaar fluistert. Sommigen voeden hun verbeelding met herinneringen aan avonturen, die ze nooit hebben beleefd. Sommigen…

Dankzegging voor de bols ik dank u voor de bols, en dat die ook nog te drinken is want er is ook ondrinkbare: kokende bols, bevroren bols en bols op basis van looizuur of aseton bols die voor het chemisch reinigen van hoeden werd gebruikt en het reinigen van stokken achter de deur waar honden mee worden geslagen negerbols (op kleur gebracht…