Onlangs zag en hoorde ik Trump trots verklaren dat hij aan 8 oorlogen een einde heeft gemaakt.
Ik heb geen actieve herinnering aan de meeste van deze door Trump opgeëiste successen.
Het lijkt me sterk dat feitencontroleurs deze opmerking kunnen staven. Een en ander is natuurlijk ook afhankelijk van de definitie van ‘oorlog’ en van de reikwijdte van de bemoeienissen van Trump en zijn Verenigde Staten en van de inschatting of een staakt-het-vuren ook werkelijk het einde van een oorlog of…

Het was nog vroeg toen ik mijn moeder in het warme bad hielp. Terwijl ze zachtjes wegzakte in het water, gaf ik haar een kusje en glipte ik met een kop koffie naar haar balkon.
Nou ja, balkon. Het is eerder een botanische kraamkliniek. Tussen de 1001 potjes en stekjes kon ik net op één voet staan. Ik ging maar op het randje van de deur zitten en keek door de balkontralies naar buiten.
Na weken van hitte regende het eindelijk weer.
Aan de overkant rende de buurman naar zijn auto. Jas half…

(voor Elfriede Lohse-Wächtler (1899 - 1940))
Jij bent geboren als Anna Frieda (Elfriede) Wächtler op 4 december 1899 in Löbtau, Dresden. Jouw ouders waren Maria Zdenka (Sidonie) Ostadal en Gustav Adolf Wächtler, een handelsbediende. Zij zijn op 17 juli 1898 getrouwd, toen jouw moeder zwanger was van jou. Jouw broer was Hubert (1911 - 1988). Op jouw 16-de jaar verliet jij het ouderlijk huis. Van 1915 tot 1918 ging jij naar de Koninklijke Kunst- en Ambachtsschool op Güntzplatz in Dresden. In…

Soms passeer ik nog de witte, hoekige villa, gesitueerd aan de Hilvarenbeekseweg. Deze vormde eens, lang geleden, het ouderlijk huis van mijn klasgenote. Door nacht en ontij, gekleed in een dunne, zelfgemaakte jurk van dunne, doorzichtige stof was ik er eens naar toe gefietst onder bescherming van degene die mijn jeugdjaren begeleid heeft als de onzichtbare, onbetrouwbare en hoe dan ook onwerkelijke en onbekende Voorzienigheid. Het eindexamenfeest
zou plaatsvinden in de witte villa

De volgende vrijdag, 13 februari 2015, was de mist eindelijk opgetrokken, maar de lucht boven de stad had de kleur van nat beton. Bjarne had de hele week de legendarische woorden van Gerard Vroeg door zijn hoofd horen spoken. Minder bloemen, meer snoeiwerk. Het had hem dwingender achter zijn bureau gezet dan de deadlines van de Amsterdamse uitgever ooit hadden gekund. Hij had hele strofes uit zijn manuscript geschrapt, alsof hij met een heggenschaar door zijn eigen ziel ging. Veel gedichten…

De rusteloze molen in Simons hoofd draaide altijd op volle toeren. Terwijl hij door het stadspark liep, keek hij naar zijn eigen schoenen. Wat liet hij achter? Met elke stap die hij zette, dacht hij aan de ecologische voetafdruk van de mensheid. Een gigantisch, onzichtbaar spoor dat groter was geworden dan men in de oudheid ooit had kunnen bevroeden. Het was een gedachte die hem bezette, een mentale gevangenis waaruit hij niet kon ontsnappen. Hij gebruikte zijn denken veel meer dan nodig was,…

Ik heb zelden zo'n onverantwoordelijke en compleet overbodige overtreding op het voetbalveld gezien als zaterdagavond van Ruben van Bommel. Ook opzettelijk: hij nam door deze actie de aanmerkelijke kans zijn tegenstander ernstig te blesseren.
Dat de dienstdoende scheidrechter geen rood gaf, demonstreert dat deze arbiter nog geen topwedstrijd kan fluiten.
Dat de VAR niet ingreep, demonstreert dat de blinde Homerus niet als enige af en toe slaapt.