Ik ga zitten in het café. Nog niet eens zo lang geleden, ging ik daar een kop koffie drinken voor de gezelligheid. En voor een gesprek. Dan liet ik mijn mobiel thuis. Dat voelde oké toen.
Dat was in de tijd dat je nog een gesprek kon hebben met iemand die zijn mobiel in zijn zak hield .
Nu, probeer je een gesprek met iemand, maar die zit met zijn hoofd in zijn scherm, in vergadering met zichzelf.
De ober loopt naar mij toe.…

Ik wilde per se de okergele laarzen. Het was het laatste paar, een maat te groot.
„Weet je het zeker?” vroeg mijn moeder.
„Ik doe er gewoon dikke sokken in.”
Okergele beenwarmers vouwde ik over de rand van de laarzen. Mijn witte bandplooibroek stopte ik erin. Daarboven een wit bloesje met een okergele spencer. Je zag de kleur overal.…

In de verveling wordt zichtbaar hoezeer we ons bestaan vullen met beweging zonder richting. We rennen, plannen en produceren, alsof het leven een machine is die niet mag stilstaan. Maar wanneer de beweging stokt en er niets meer is waarachter we ons kunnen verschuilen, dringt zich een zachte maar onontkoombare vraag aan ons op: waarom doen we wat we doen? Verveling is de schaduw die valt wanneer onze handelingen niet langer geworteld zijn in verlangen of liefde. Ze legt bloot hoe vaak we…

De bel gaat en tja, als je de persoon wilt binnen laten moet je open doen?
Dus ik druk op de opener en ga de voordeur open maken.
Omdat de tussendeur openstaat, knalt de voordeur met een misselijkmakende dreun weer in het slot!
Man zegt: tocht het? Ik antwoord:…

Vrijdag 6 februari 2015: Veel tijd om over het brievenboek na te denken had Bjarne niet. Nog altijd werd hij achtervolgd door de wanen van labiele familieleden. Dat het hem desondanks toch lukte om zijn mentale leven in balans te houden was niet alleen een kwestie van geluk. Hij had zich getraind in het verwerken van frustraties door op tijd zijn gedachten te verwerken tot gedichten. Hij noemde het zelf pogingen om de dichterlijke werkelijkheid te benaderen, zoals Emma Petronella dat destijds…

Vanuit Duitsland woei een wind, Rudolfinus geheten, naar Nederland. Deze luchtstoom had allerlei plantengeuren in zich. Deze aangename smaak werd nog versterkt door de stralen van zon en sterren.
In een heldere vollemaansnacht streek Rudolfinus over het strand tussen Noordwijk en Katwijk.
"Zo, ik ga eens lekker vliegen over dat eindeloze zwarte water," dacht de zelfbewuste wind. "Heerlijk het onbegrensde tegemoet."
Maar het sterrenbeeld Grote Beer vermaande Rudolfinus:…

Ik ben geen hockey-kenner of -liefhebber, maar ik zag vanmiddag min of meer toevallig de finale tussen Argentinië en Nederland.
Ik stond versteld: de Argentijnse vrouwen speelden zo veel beter dan onze Oranje-dames.
Afgezien van het doeltreffend nemen van strafcorners waren de Argentijnsen ons opzichtig de baas in techniek, tactiek, bravoure, spelvreugde en het benutten van de shoot-outs...