Ach man
dagcolumn
5.0 met 4 stemmen 
121 Als je het haar vraagt, is ze geen held. Ze is arts. Ze schreef het boekje ‘Komt een land bij de dokter, Nederland door de ogen van een straatarts.’ Vanuit haar werk ziet ze de zelfkant van de samenleving en hoe de overheid mensen die zelfkant op duwt. Het is voor velen moeilijk om in arme werkloze verslaafde sloebers mensen te zien die in andere omstandigheden er best iets van kunnen maken.
Michelle van Tongerloo ziet wel mensen die iets kunnen of iets konden. Dat alleen al maakt haar een…
Is het zo'n film?
column
3.7 met 7 stemmen 129 Zoon moest zijn ID laten zien.
“Hij is zeventien,” zei ik verbaasd tegen het meisje achter de kassa.
Is het zo’n film?
“Zullen we morgenochtend naar de film gaan?” had ik hem gevraagd.…
Trauma als breuk in de ziel.
beschouwing
4.7 met 6 stemmen 57 Trauma is een landschap zonder horizon, een plek waar de tijd niet vooruit wil maar cirkels trekt, waar het lichaam blijft wonen in kamers die allang zijn ingestort. In die kamers woont een echo van een oude pijn, een onzichtbare last die telkens weer opnieuw opduikt, alsof je nooit echt kan ontsnappen, alsof je voortdurend in een draaikolk wordt meegevoerd, vastgehouden door onzichtbare muren. In die herhaalde cirkels, schuilt ook een kans: een moment waarop je, de echo een nieuw verhaal kunt…
De berkenboom, het tuintje en de bloesem
hartenkreet
4.7 met 3 stemmen 21 Lang geleden stond in de tuin achter ons huis een hoge berkenboom met zwart-witte stam en met takken die zacht wiegden in het voorjaar. Een bescheiden tuintje met bloempjes die opbloeiden en die we als kinderen zelf hadden geplant op de zanderige grond lag ook in een uithoek van ons tuintje en een struik met roomwitte bloemen van mij onbekende naam bloeide uitbundig naast de houten poort die de toegang vormde tot onze tuin en deze afsloot en in het voorjaar gaf onze moeder ons daarvan een…
autobiografie
4.5 met 2 stemmen 32 Hallo Mukhammad,
Het was leuk om te lezen hoe jouw ervaringen in de autowasserij verliepen. Je leert behalve verschillende mensen ook verschillende auto’s kennen. De rode sportwagen spreekt zeker tot de verbeelding, zelfs voor iemand zoals ik die nooit de moeite heeft genomen een rijbewijs te halen.
Ik kan me ook goed voorstellen dat het vermoeiend kan zijn, maar het is goed te lezen dat het werk voldoening geeft aan jou. Het zorgt er in ieder geval voor dat je geld hebt om van te…
Een gebroken hart
verhaal
5.0 met 3 stemmen 181 Als klap met een moker, een blikseminslag, een tsunami aardbeving of gewoon een enorme schrik, zo eentje waarvan je denkt: oh nee!
We waren bevriend, nee, we waren vriendinnen voor het leven! Wisten elkaar te vinden waar nodig, wisten uren vol te praten en nog verveelde het niet, zeg maar nooit!
Een paar maanden terug moest je je maatje al verliezen aan het oneindige en nu ben je er zelf heen, totaal onverwachts als een donderslag bij heldere hemel, als een bliksemschicht, een tsunami, een…
Pedro Sánchez zegt waar het op staat
bewering
5.0 met 2 stemmen 43 De chaos en het leed dat het kleine Israël met rugdekking van het grote Amerika in het Midden Oosten veroorzaakt is niet te bevatten. Nu weer moeten 400.00 Libanezen op de vlucht slaan voor te verwachten bombardementen in Zuid Libanon.
En van alle bondgenoten durft alleen de Spaande premier Pedro Sánchez te zeggen waar het op staat: deze acties zijn illegaal en verdienen onze afkeuring en veroordeling.
Laatste nieuws:
Helaas kon onze nieuwe provider een forse storing dit weekeinde niet voorkomen.
Onze verontschuldiging hiervoor.Redactie, 07-10-2025
De site wordt vanaf dit weekeinde gehost bij een andere provider.
Kleine storingen zijn niet uit te sluiten.Redactie, 22-09-2025
Paulien Cornelisse Boekenweekessay
'Hèhè', schrijft Paulien Cornelisse in haar Boekenweekessay voor de 90ste Boekenweek. Over wat we zeggen zonder dat we het doorhebben. Want wat betekent 'eigenlijk' eigenlijk? Femke van der Laan spreekt Paulien in Nooit Meer Slapen over hèhè en alle kleine woorden die onze zinnen gezelliger, eerlijker en Nederlandser maken.
Hè als komma
We proppen onze zinnen gedachteloos vol met op het eerste gezicht nutteloze woorden. Tot Pauliens grote vreugde. Ze probeert te achterhalen waarom we dat doen, want er is nooit echt onderzoek naar gedaan. "Jammer, maar dat bood me natuurlijk de gelegenheid om dan zelf te zoeken wat dat kan betekenen." Ze kwam erachter dat ze elk leesteken met een hè kan vervangen. "Waar een komma staat, kan je ook hè zeggen. Met die hè kijk je of je gesprekspartner nog wel luistert en of we hetzelfde vinden. Je straalt uit dat het er ook toe doet wat de ander ervan vindt."
Sfeermakers
De woorden die we gebruiken om een zin vriendelijker te maken, zijn woorden maken volgens Paulien het Nederlands Nederlandser. Ze noemt het sfeermakers. "Als ik zeg geef dat boek nou maar eens even hier, klinkt het minder bot dan zonder die even. Over veel van wat we zeggen denken we niet echt na. We geven woorden aan onze gedachten.
Tussen hersenen en mond worden er nog woorden bij gegooid die misschien niet nodig zijn om een boodschap over te brengen. Maar ze zijn wel belangrijk om de boodschap een beetje prettig te verpakken." Dat prettige ziet Paulien als een spanningsveld waar Nederlanders in leven. "Nederlanders vinden het belangrijk dat het gezellig, maar ook dat het eerlijk is. Daar wordt de hele tijd tussen geschipperd. Daarom zijn die extra woorden nodig."
In de wachtkamer
We zijn een volk van hèhè en volgens Paulien zijn er meerdere betekenissen van hèhè. "'Hèhè, meneer komt ook nog eens aanzetten' en hèhè na een inspanning als een gezamenlijk evalueren." Maar dat bestaat bijvoorbeeld in Engeland of Frankrijk absoluut niet. "Hèhè kan ook een gespreksopener zijn, zegt Paulien. "Bijvoorbeeld in de wachtkamer van de dokter. Het is een heel subtiele manier om te laten weten dat je openstaat voor een gesprek. Iemand kan dan iets zeggen, maar je kan ook pijnloos afhaken."
Bron: www.nporadio1.nl
Karel Jong, 11-03-2025
Philip Dröge wint de Taalboekenprijs 2024 met De Tawl.
Hoe de Nederlandse taal (bijna) Amerika veroverde, ‘een journalistiek geschiedenisboek dat je meesleept als een roadmovie’!
De jury:
‘De schrijver neemt je mee op zijn zoektocht (op de fiets, naar goed Hollandse gewoonte) naar de sporen die het Nederlands in Amerika heeft nagelaten sinds onze taal daar in de zeventiende eeuw werd geïntroduceerd door Nederlandse en Vlaamse kolonisten. Toen “Nieuw Nederland” later verkocht werd aan de Engelsen, begon de neergang van “de Tawl” (zoals de plaatselijke variant van het Nederlands genoemd werd) — een proces met een onvermijdelijke afloop, dat toch nog tot in de twintigste eeuw geduurd heeft. Pas in 1962 werd met het overlijden van de laatste spreker de taal definitief tot zwijgen gebracht.
De jury prijst het boek om zijn originaliteit en om en de lichtvoetige toon. Het leest als “een journalistiek geschiedenis-boek dat je meesleept als een roadmovie” — het verhaal van een man op een fiets op zoek naar een taal. Het is geschreven door een rasverteller, die het verslag van zijn zoektocht doorspekt met verrassende taalweetjes. Hij brengt taalkundige inzichten op een prettige manier voor het voetlicht, terwijl de rode draad – hoe het Nederlands zich handhaafde en ten slotte toch verdween – de lezer tot het eind toe meevoert.
Redactie, 06-10-2024
Bezig met laden
Meer laden...
