Pindakaas
dagcolumn
3.0 met 1 stemmen 
146 Vorige week is Wim T. Schippers overleden. Op de middelbare school werd hij in het lesboek van Nederlandse literatuur genoemd als vertegenwoordiger van de Fluxus-beweging. Een internationale avant-garde kunststroming uit de vroege jaren 60: Een mix van beeldende kunst, muziek, theater en literatuur die zich kenmerkte door accent op de actie op het moment zelf, een afkeer van de elitaire kunstwereld en het gebruik van objecten uit het dagelijks leven. Als voorbeeld werd gegeven een ‘event’…
Plee everie dee
column
3.2 met 17 stemmen 201 Ik haat Mr. Marvis. Maar dan ook álles van Mr. Marvis. Het wereldbeeld ons opgedrongen door Mr. Marvis, de terreur op tv en in de krantenbijlages met Mr. Marvis en vooral de modellen van Mr. Marvis.
De ultieme leeghoofdigheid die afstraalt van deze flierefluitende nietsnutten met als belangrijkste bezigheden uit speedboten duiken, elkaar met sneeuwballen te lijf gaan of gierend van de lach in - en uit cabrio’s springen.
Mr. Marvis spiegelt ons een wereld voor waarin het deze eeuwig jonge…
Gevecht tegen sloopkogels
beschouwing
4.0 met 1 stemmen 30 Lieke Marsman, Den Bosch, 1990 - Zaltbommel, 2026, poetiseerde en schreef in haar betrekkelijk korte leven veel bij elkaar, waaronder 6 dichtbundels:
1. Wat ik mijzelf graag voorhoud - uit 2010
2. De eerste letter - uit 2014
3. Het tegenovergestelde van een mens - uit 2017…
De bomen, schotel en radar
hartenkreet
3.2 met 4 stemmen 93 Een raar fenomeen want wat zegt het nieuws? Wel: de voorspellingen van de buienradar kloppen niet altijd..nou ik kan je zeggen: het klopt vrijwel nooit want ze zitten er dus altijd naast!
Kijk naar vandaag: in het oosten zou een bui vallen, in het westen de zon schijnen, vergeet het maar…we hebben nog geen zon gezien maar het doet me denken aan het item wat vorige week besproken werd op het nieuws en wel:
De reden dat buienradar er zo vaak “ naast “ zit is de schuld van een paar bomen?…
autobiografie
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 40 Drie dagen later:
De jeugdige Bjarne was alleen met Frits de kater in het klassieke herenhuis van zijn hospita. Hij besloot weer verder te gaan lezen in het boek van haar favoriete schrijver Karel Krampool. Het boek met de titel “De mecenas en de kunstverslaafde”.
Op een gruwelijke wijze werd in de laatste hoofdstukken van het verhaal duidelijk dat Ancel Favre, hoofdpersoon in het boek van Karel Krampool, twintig jaar eerder zijn beide bejaarde ouders door vergiftiging om het leven bracht.…
Moord in de psychiatrie 2
verhaal
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 26 Sjors voelt de spanning. Kamer 14 verbergt geheimen. De inrichting heeft meer muren.
Achter elke muur zit een dader.
Therapeute Nova staat met haar rug naar de deur. Ze is zo intensief bezig dat ze de detective en Sjors niet eens binnen hoort komen.
Met trillende handen verscheurt ze een groot houtskoolportret van het weesmeisje. De stukken vallen op de grond. De detective ziet direct donkere klei diep onder de nagels van Nova zitten. Precies dezelfde soort klei die ook in de binnentuin bij het…
Officiële excuses aan de Molukse gemeenschap
bewering
5.0 met 2 stemmen 53 Volledig terecht dat Premier Jetten de Molukse gemeenschap welgemeende excuses gaat aanbieden voor de schandalige wijze waarop de Molukkers in Nederland zijn ontvangen en zijn behandeld in een lange reeks van jaren.
Veel Molukkers maken dit niet meer mee maar het zou toch mooi zijn als de regering op een of andere wijze ook een voelbare compensatie weet uit te vinden voor de nog levende Molukkers en hun nazaten.
Laatste nieuws:
Helaas kon onze nieuwe provider een forse storing dit weekeinde niet voorkomen.
Onze verontschuldiging hiervoor.Redactie, 07-10-2025
De site wordt vanaf dit weekeinde gehost bij een andere provider.
Kleine storingen zijn niet uit te sluiten.Redactie, 22-09-2025
Paulien Cornelisse Boekenweekessay
'Hèhè', schrijft Paulien Cornelisse in haar Boekenweekessay voor de 90ste Boekenweek. Over wat we zeggen zonder dat we het doorhebben. Want wat betekent 'eigenlijk' eigenlijk? Femke van der Laan spreekt Paulien in Nooit Meer Slapen over hèhè en alle kleine woorden die onze zinnen gezelliger, eerlijker en Nederlandser maken.
Hè als komma
We proppen onze zinnen gedachteloos vol met op het eerste gezicht nutteloze woorden. Tot Pauliens grote vreugde. Ze probeert te achterhalen waarom we dat doen, want er is nooit echt onderzoek naar gedaan. "Jammer, maar dat bood me natuurlijk de gelegenheid om dan zelf te zoeken wat dat kan betekenen." Ze kwam erachter dat ze elk leesteken met een hè kan vervangen. "Waar een komma staat, kan je ook hè zeggen. Met die hè kijk je of je gesprekspartner nog wel luistert en of we hetzelfde vinden. Je straalt uit dat het er ook toe doet wat de ander ervan vindt."
Sfeermakers
De woorden die we gebruiken om een zin vriendelijker te maken, zijn woorden maken volgens Paulien het Nederlands Nederlandser. Ze noemt het sfeermakers. "Als ik zeg geef dat boek nou maar eens even hier, klinkt het minder bot dan zonder die even. Over veel van wat we zeggen denken we niet echt na. We geven woorden aan onze gedachten.
Tussen hersenen en mond worden er nog woorden bij gegooid die misschien niet nodig zijn om een boodschap over te brengen. Maar ze zijn wel belangrijk om de boodschap een beetje prettig te verpakken." Dat prettige ziet Paulien als een spanningsveld waar Nederlanders in leven. "Nederlanders vinden het belangrijk dat het gezellig, maar ook dat het eerlijk is. Daar wordt de hele tijd tussen geschipperd. Daarom zijn die extra woorden nodig."
In de wachtkamer
We zijn een volk van hèhè en volgens Paulien zijn er meerdere betekenissen van hèhè. "'Hèhè, meneer komt ook nog eens aanzetten' en hèhè na een inspanning als een gezamenlijk evalueren." Maar dat bestaat bijvoorbeeld in Engeland of Frankrijk absoluut niet. "Hèhè kan ook een gespreksopener zijn, zegt Paulien. "Bijvoorbeeld in de wachtkamer van de dokter. Het is een heel subtiele manier om te laten weten dat je openstaat voor een gesprek. Iemand kan dan iets zeggen, maar je kan ook pijnloos afhaken."
Bron: www.nporadio1.nl
Karel Jong, 11-03-2025
Philip Dröge wint de Taalboekenprijs 2024 met De Tawl.
Hoe de Nederlandse taal (bijna) Amerika veroverde, ‘een journalistiek geschiedenisboek dat je meesleept als een roadmovie’!
De jury:
‘De schrijver neemt je mee op zijn zoektocht (op de fiets, naar goed Hollandse gewoonte) naar de sporen die het Nederlands in Amerika heeft nagelaten sinds onze taal daar in de zeventiende eeuw werd geïntroduceerd door Nederlandse en Vlaamse kolonisten. Toen “Nieuw Nederland” later verkocht werd aan de Engelsen, begon de neergang van “de Tawl” (zoals de plaatselijke variant van het Nederlands genoemd werd) — een proces met een onvermijdelijke afloop, dat toch nog tot in de twintigste eeuw geduurd heeft. Pas in 1962 werd met het overlijden van de laatste spreker de taal definitief tot zwijgen gebracht.
De jury prijst het boek om zijn originaliteit en om en de lichtvoetige toon. Het leest als “een journalistiek geschiedenis-boek dat je meesleept als een roadmovie” — het verhaal van een man op een fiets op zoek naar een taal. Het is geschreven door een rasverteller, die het verslag van zijn zoektocht doorspekt met verrassende taalweetjes. Hij brengt taalkundige inzichten op een prettige manier voor het voetlicht, terwijl de rode draad – hoe het Nederlands zich handhaafde en ten slotte toch verdween – de lezer tot het eind toe meevoert.
Redactie, 06-10-2024
Bezig met laden
Meer laden...
