Vandaag lag de kaart met de hartvormige uitsnijding in de brievenbus. Daarin het portret van mijn broer, zwakzinnig, en rondom het hart wanordelijke krassen, gezet door een kleurpotlood. Een kaartje eraan vastgeniet met de tekst: "Voor mijn liefste zus". Mijn broer mist mijn bezoek. Gewoonlijk grijpen we elkaars hand en dan verklaar ik: "Ineke en…

Een milde en rustgevende atmosfeer - als van september - overhuifde de wereld in mei 2020..... Lange schaduwen vlijden zich over het gras en de Natuur had een leuk, idyllisch tafereeltje geschapen in de Dillenburglaan, want op de knoesten van de "gekandelaberde" platanen hadden duifjes een plaatsje bemachtigd En zo legde het licht, als van een nieuwe…

De mannen in de witte pakken zijn in de inrichting gekomen bij mijn arme, schuldeloze broer die daar sinds jaar en dag zijn haveloze en armzalige "appartementje" bewoont. "Ik ben Joey", verklaarde één van hen en toen was de angst verdwenen en het ijs gebroken. Nee, het was geen Corona, maar de adem stokt mijn broer in de keel: zorgelijk en verontrustend…

Hoe heb je in je laatste jaren, in je troosteloze nadagen, in je woninkje van oude vrouw, gebogen over de lectuur die je niet meer tot je kon nemen, gezeten in de sierlijke stoel met de gewelfde leuningen, nog je levenslange verdriet op je schouders kunnen dragen? Je "televisiehelden" die je vereerde, vormden nog je troost: Ivo Niehe, André van…

"Wanneer men niets te geven heeft, voelt men zich onwaardig", las ik eens in een cursus Engels en zo schonk ik het boek met de mooie zwart-wit-foto's van beeldhouwwerken uit de vijftiger en zestiger jaren van de vorige eeuw, geërfd van een vriend, aan de vriendin van lange jaren die mij mede door haar veelzijdigheid in alles heeft bijgestaan.…

Hoe solidair zijn we echt als het er op aan komt? Deze vraag kwam bij me op toen ik hoorde wat de koning, tijdens zijn nu al als historisch geziene mei toespraak had gezegd over zijn overgrootmoeder. Heel flink en heel persoonlijk dat hij daar vraagtekens bij durfde te zetten. Volgens hem had Wilhelmina wel iets vaker iets meer ter ondersteuning…

Op mijn dwaaltocht door de labyrintische gangen van het Twee Steden Ziekenhuis aanschouwde ik een merkwaardig aandoende wandschildering, mogelijk bedoeld om het sombere gemoed van slachtoffers en gedupeerden op te vrolijken met de afbeelding van een onschuldig, dartel haasje met opstaande flaporen dat misschien zou moeten herinneren aan een zomerse…

Zouden kinderen van nu, iets begrijpen van de vrijheid die ooit verworven werd door onze voorouders? Als wij het zelf al lastig vinden, te begrijpen wat zij moesten doorstaan, als wij ons niet kunnen voorstellen hoe men de mensen naar kampen vervoerden door een veewagen te gebruiken. Door afstanden lopend te moeten overbruggen, geen step, fiets,…

Haiku 's Teer paars bloeit tierig rondom de dode boom, die stevig rechtop staat. De jonge es groeit uit de holle, sterke stam van een dode beuk. Prozatekst In het mooie park van Oosterhout (Noord-Brabant), omgeven door kleine kastelen, zie je zowel keurig onderhouden stadstuin als plekjes ruige natuur. Bij al die mooie eiken en beuken…

Men zegt en men blijft zeggen: "Het is business as usual" of "alles gaat zijn gangetje". Men neemt dus kennelijk het wonder van de werkelijkheid niet waar, de steeds wisselende sferen, ook in de natuur, het geschenk van iedere nieuwe dag en is men er blij mee?…

Je had me de hand gereikt tijdens de cursus literatuur en verklaard dat je wel iets in me zag en kennis wilde maken en zo zou ik huisvriendin worden in de riante villa in Hilvarenbeek waar je boekenbezit tegen de wand prijkte en de kunstzinnig verantwoorde herinneringen aan je verre reizen, naast de elegante, sierlijke cognacfles. Je had een grote…

Het meisje staat steevast lachend op die oude zwart-witfoto's, die ik nog bewaar in het omvangrijke foto-album.... De foto's zijn genomen in de achterkamer bij oma, waar de tropische planten op het ontluiken van hun bloemen wachtten....Het meisje lacht met scheve tanden....Het slaag had zij altijd vanzelfsprekend gevonden..... Toen echter die wijkverpleegster…

In die tijd droeg mijn vriendje Martin nog de korte broek en we knikkerden met de glazen, doorzichtige, wonderlijke stuiters in de gang van de lage, witte "Maycrete-woning" waar zijn moeder ons voorlas uit het dikke boek met de okergele kaft over "Raja de olifant" en waar we knutselden aan een waterput aan de hand van een afbeelding in ons lijfblad…

KAPPER Jammer jammer, de kappers mogen nog steeds niet aan het werk. Mijn kapsel begint weer enigszins de lengte en het model van eind jaren zestig aan te nemen. Wat mij opviel – niet dat ik er wakker van lig – was dat veel parlementsleden er keurig gekapt bij lopen. Rutte had volgens mij zelfs z’n haar donker geverfd. En die strenge zuinige…

Uit het rijke en zo veelzijdige assortiment bij de supermarkt had ik onder meer de "Wiener Melange" besteld die ze kwam bezorgen en die ongelooflijk feestelijk en luxueus verpakt was en met een kunstzinnig verantwoorde opdruk. Personeelsleden zijn nu razendsnel en plotseling in vrijwilligers veranderd en de weldadige zorg is uitgebreid en uitgesmeerd…

De desolate en verwaarloosde flatjes aan de Antilopenweg bezitten ongetwijfeld een onheilspellende uitstraling. Eens woonde daar de schizofrene mevrouw die het leven uiteindelijk niet meer kon dragen. Haar enige gezelschap vormde een goudvis die lusteloos zijn rondjes zwom in een glazen kom. De torenhoge flat aan de Componistenlaan had een merkwaardige…

En toen: viel er water. Neen, niet bij ons in huis maar buiten, in de vorm van regen, wat een vrolijkheid was er ineens! Eh, vrolijkheid zeg je? Jazeker wel, luister maar: ik hoorde de blaadjes ritselen van geluk, de boom deed stevig mee ook nog en kijkend naar het gras dacht ik even mijn bril te hebben vergeten want: op de maat van vallende druppels…

In een merkwaardig gewelfd doosje uit tropisch hout dat rondingen vertoont als van een voluptueuze dame, bewaar ik nog altijd enkele curieuze en nietige en zo schamele voorwerpjes, enkele herinneringen of souvenirs, zoals daar zijn: een lok van het grijze, stugge haar van mijn oude moeder, afgeknipt toen haar stervensuur naderde, het fragiele, zilveren…

Op het kunstzinnig verantwoorde hoesje van de moole CD, geschonken door een vriendin, de gestalte, het silhouet van een slanke zwarte man en op de achtergrond de zonneschijf.... Een herinnering aan het zo uitgestrekte, immense, tropische continent dat in mijn jeugd al zozeer tot mijn verbeelding sprak. De muziek is rustig en rustgevend en zij…

Wat een genot, wat een heerlijkheid om deze man te horen zingen. Vandaag komen alle liedjes en clips voorbij die ik natuurlijk allemaal (bijna dan) mee kan zingen. De jaren verspringen van 1978 naar 1988, naar meer en meer. Puur genieten want van alles komt voorbij. Mooi, mooier, mooist. Van heerlijk jong broekie, tot wat ouder, tot middelbaar tot.…