In mistige regen, kwam ik haar tegen. Haar bruine haar wat korter deels verstopt onder een groene pet. Met oorringen als een hoelahoep zo groot, waarbij ik me afvroeg of een beetje turner zijn dagelijkse oefeningen aan menselijke oren had kunnen doen. Ik herkende haar direct, maar zij mij niet. De pijn die deze niet herkenning veroorzaakte kwam pas…

Je leeft vandaag! Enkele jaren geleden kreeg je als senior al deze nadrukkelijke terechtwijzing van een goede kennis, die het niet eens was met de vermeende mate van het moeten inleveren van een leven lang gehanteerde vaardigheden. Je leeft vandaag! Tegenwoordig en ook vandaag tracht je als inmiddels een aantal jaren oudere senior je bewust te…

Ze had het jonge meisje meegebracht. In het trapportaal schudde ik haar de hand ter kennismaking. Chakira was haar naam. Het meisje was tenger en glimlachte verlegen.Een vlassig staartje sierde haar. Ze opteerde voor een carrière in de ouderenzorg. Ik probeerde haar gerust te stellen met de woorden:"Ik ben geen werkgever,hoor!" en "Ik ben snel tevreden…

Zij sprak het uit; nee, zij schreeuwde het uit; een aanklacht als een voort-durendprotest aan iedereen die het (niet) wilde horen; aan de mensen die er geen boodschap aan hadden: "Ik ben alleen!"Altijd had de veilige burcht van het huwelijk haar enige soelaas gevormd en de oplossing van haar klachten die zij uitventte en uitrolde als een loper waarover…

Zo ligt onze kleindochter in het ziekenhuis, tien jaar en dit is al de tweede keer....mam, Jasmijn moet worden opgenomen en ik praat even met mijn eigen kind. Zeg haar nog: ik neem de vaste lijn mee naar bed, want de mobiel gaat nooit mee naar de slaapkamer... Het wordt aan twee kanten een onrustige nacht, niet omdat ze ernstig ziek is, maar ja,…

Liesbeth, toen je dat andere vertrek bent binnengestapt; die kamer waar de dood op je wachtte, ben ik je - tot mijn schande - niet gevolgd. Van anderen zag ik het levenseinde; jouw levenseinde zag ik niet. Jouw devies ging over de trouw - de trouw die ik je niet betoond heb(wat konden mijn nutteloze, waardeloze brieven uitrichten?)We hebben elkaar nooit…

Als een koorddanser, voetje voor voetje glijd ik over het dunne touw tussen dalen van wanhoop en bergen zelfvertrouwen. De nacht is mijn vriendin, zij stuurt mij dromen en donker lacht ze me uit en giechelt na bij mijn eerste kopje koffie. Ik haat haar maar ze belooft steeds weer de nacht, de onmacht. Ik dans het koord, heen en weer.…

Is onze mooie, nieuwe bibliotheek in Tilburg, onze LocHal, nu een verkapt of veredeld café geworden of is het werkelijk een Bibliotheek? Ik kwam graag en veel op het Koningsplein, in het oude pand. Het was er besloten en rustig en niet zo gigantisch monumentaal als aan de Brokxlaan..... Het is wel opmerkelijk dat het publiek nu toestroomt; dat…

Het was in dat jaar van ons eindexamen: 1971. Het langwerpige gebouw (stijl: Nieuwe Zakelijkheid) had ons gedurende zes jaar geherbergd en het was onze dagelijkse bestemming geweest. Onze leraren, zelf als de legendarische romanpersonages uit de romans die aan de orde kwamen, schroomden niet de eveneens legendarische tegenstelling tussen Verlichting…

Al zeker dertig jaar geleden spraken een paar Duitse jongeren mij in mijn woonplaats aan en vroegen mij of ik ze kon helpen. Ze waren geld kwijt geraakt en konden niet haar huis. Kon ik ze alsjeblieft wat geld lenen. Tegen "beter weten" in heb ik ze geld gegeven - ik weet niet meer hoeveel - en het nummer van mijn bankrekening plus mijn huisadres.…

Kinderen die spijbelen omdat het politiek goed uitkomt. Kinderen die spijbelen voor die extra vrije dag. Kinderen die spijbelen en geen probleem hebben met metoo. Kinderen die spijbelen op weg naar de slachtbank. Gedwee gaan ze mee en geen idee, maar spannend is het wel. We leven in een treurige tijd.…

"Ja, ik heb hem gekend" verklaarde de man met het grijze haar, de secretaris van de vergadering, "we noemden hem Willem""Hij was mijn vader" gaf ik aan. De secretaris moest wel een van de collega's geweest zijn op het kantoor van mijn vader, die mijn vader altijd "die jonge jongens" had genoemd en die hij onder zijn hoede had genomen. "Hij is twintig…

Leegte is een cyclus in het land van het cynisme. Ik roep U aan om mijn schreeuw te begrijpen. Omdat ik daarmee eindig in wat ik voor elkaar kan krijgen. Ik verander niets aan de woorden en ik blijf in onbekende verbazing. Dichter bij de zee mis ik de meeuwen met het extreme subjectivisme waarmee het gemis van meeuwen zich openbaart. Mijn kleren trek…

Schrijvers, dichters en vertellers, die wijd en zijd naam gemaakt hebben, worden zo graag gelezen en gehoord. Men moedigt deze mensen aan om steeds meer van hun werk op de markt te brengen. Dat hun boeken nog lange tijd mogen verschijnen. Want al die verschillende zienswijzen en verbeelding geven zo'n rijkdom van denkbeelden. Maar stel je voor dat…

.....en zo hield Moriaantje, het zwarte knuffeldier van mevrouw, altijd de wacht in haar kleine kamer en zo trof ik hem bij mijn eerste bezoek aan. Mevrouw hield immers zo van dieren en Moriaantje had ze gewonnen in een loterij. Men zegt:"Hoe groter geest, hoe groter beest" en men zegt ook:"l'important c'est la rose" Voor die laatste uitspraak zou…

Wanneer een dierbare vriendin ziek is of een ongelukje heeft gehad, denk ik, weet je wat: ik stuur een kaartje want dat is zoveel leuker als een appje of een mailtje, nog los van het feit dat de post steeds minder te doen heeft vind ik dit een hele leuke actie van mezelf! Toch? Inmiddels blijf ik van haar toestand op de hoogte, heb vrijwel elke…

Het enorme drama van de dambreuk in het verre buitenland levert nu al dermate grote problemen op dat niet alleen de natuur, de omgeving maar ook het water er mee vervuild is. Met chemische middelen die alles wegvreten, alles aantasten, alles naar zijn grootje helpen! Door de mens. Grote branden, telkens weer met vervuilende rook, die…

Het boek bevatte excerpten van de placide, oosterse en eeuwenoude boeddhistische leer die mij soms niet kan inspireren en ik had de verkoper in de Bruna-zaak al eerder in een onderonsje willen paaien om het te mogen ruilen en hij scheen aanvankelijk welwillend maar kwam bij mijn herhaalde bezoek op zijn goedgunstigheid terug. Nu ging hij muggenziften…

Kort nadat mijn bundel "Relicten van een leeg bestaan" was verschenen, heb ik een mailtje gestuurd aan iemand die zo'n twintig jaar geleden een collega van me was. Ik heb haar in die tijd wat gedichten laten lezen en ze heeft daar toen heel hartelijk op gereageerd. Het leek mij dus een aardig idee haar te vragen of ze een exemplaar van mijn bundel…

De sneeuw lag hoog opgetast op de straten. Ik vervolgde mijn weg naar het ziekenhuis en neuriede een zacht, melancholiek, sentimenteel lied zoals het eens gezongen werd door mijn allerliefste oma, met de tekst: "Goedenavond, speelman, mijn vader laat vragen of je 't-avond spelen kan voor de kleine Poppedijne en de grote Bim-Bam" en mijn gedachten gingen…