Na mijn zwaar uitputtende liefdesaffaire met beeldend kunstenares Mirjam Bruijn aas ik nu op het stadsdichterschap, alleen al om haar te bewijzen dat ik toch niet de minste ben en heel wat in mijn poëtische mars heb. Mijn optreden ging gesmeerd en als de vorige stadsdichter zegt dat hij zo zijn sterke voorkeur heeft, zou hij dan mij bedoelen of…

Ik heb natuurlijk tijd nodig om mijn wonden te likken, een gewond dier trekt zich ook terug op anonieme plekken om te helen van gevechten of psychische kwetsuren. Een stervend dier doet hetzelfde. Ik vind mezelf bij beetjes weer terug temidden van de chaos aan tedere beelden, die ik samen met mijn speed-geliefde van drie weken deelde. Alsof ik de evolutie…

Als kind kon ik al een vuurrode boei krijgen bij het minste geringste, zo benauwd zat ik in elkaar, was ik door mijn omgeving gevormd, een opmerking over erotiek gegoten in een mop deed me zweten van top tot teen, vanuit mijn buikstreek steeg er een onbedwingbare hitte omhoog, een lavastroom, die al gauw mijn gelaat rood deed kleuren, ik keek op allerlei…

Ik als enig kind, hoor nog al eens dat je dat altijd aan iemand kunt zien, verwend en overal je zin in gekregen. Dan zal ik dat nu even ontkrachten, ik had een redelijk leuke jeugd, ondanks dat m'n ouders ziekelijk waren, mijn vader was op mijn 7e levensjaar al hartpatient en mijn moeder liep langs muren, kwam zelden alleen buiten, vanwege evenwichtsstoringen…

Ik voel de stilte in mijn hart op de dag dat het licht brak. Ik had het in mijn handen, maar nooit gedacht dat het zo breekbaar was. Achter de eerste blikken wist ik dat er meer zat, maar dat is nu verdwenen. De scherven zijn gesprongen en de datum 25-11-09 staat nu in mijn arm gekrast. Diep kijkend in mijn ogen, maar ik hou ze dicht. Ik voel de…

De kolenkachel snort allang niet meer, met de dubbele beglazing en de thermostaat is de ijsbloem verdwenen, het glas wordt nooit meer zo koud als het was. Weg is de verwondering, die prachtige schildering op het raam, je blies er tegen aan en de warmte van je adem stilde in een druppel ijs. Glazen winter, aangewakkerd door makkers die hun wild geraas…

Het hek staat open, daarachter ligt een kathedraal van zinderende platanen, schilferend om en om gerangschikt langs een plaveisel dat gloedvol boven zich uit lijkt te stijgen. De hitte is voelbaar. Hier liggen duizend dromen die niet zijn uitgekomen, hier liggen mensen met onuitgesproken wensen. Hier ligt de dood niet meer op de loer want de loer…

(aan wijlen Ted Hughes) Zeg, beste Ted, vertel me nog eens, hoe zag jij Sylvia Plath in jouw dromen destijds op deze heftige planeet? Wat gaat mij dat aan? Dat is waar, jij was ooit getrouwd met haar, maar dat zegt geen enkele suikerbiet, zo'n officiële binding werkt meestal verstikkend, ik weet niet wie dat idee de wereld in geholpen heeft, maar…

Ik begin steeds meer te lijden aan persoonlijkheidsverlies in deze opdringerige, lawaaierige, reclame-volle, dwaas-snelle, overspannen-arbeidzame, door techniek beheerste, opgevoerde nepsamenleving. Ik raak besmet door het virus van de collectieve identiteitsstoornis. Vele krachten dwingen ons om gelijk te zijn aan de de massa, om identiek te leven…

In de huidige, snikhete zomer hobbelt alles zo prettig op en neer, klein of groot, dat maakt niet uit, ik bemin alles. In de flitsen uit haar heldere ogen zie ik de hunkering van ronde, roze of bruine tepeltempels, van haar toegankelijke, zwaarbehaarde, glimmende genotskloof. En de lichtverkoelende wind speelt met dunne rokken, soms zo dat ik recht…

Bleek van ingehouden emotie daalt hij af naar het katheder, zijn immer bevallige vrouw naast hem. Zijn zwarte pak heeft het al lang geweten: het gaat niet goed. Een daverend applaus voor een man die de kastanjes uit het vuur probeert te halen en daarvoor moet boeten. Nog eenmaal verheft hij zich en spreekt hij zijn vrienden een afscheid toe. Woorden…

Elke dag stel ik mezelf de vraag..waarom gaat dit gevoel niet over, geen moment rust in mijn hoofd, ik blijf maar aan hem denken. Ik ben een gelukkig getrouwde vrouw, en heb de mooiste dochter gekregen. Maar elke nacht voordat ik mijn ogen sluit, elke ochtend als ik mijn ogen weer open, dan denk ik maar aan één persoon. Zal hij me kunnen voelen…

Het is al een tijd geleden, een ontmoeting van iemand die ik dacht te kennen. Jou kennen zal ik dan wel nooit echt kunnen. Wat is dan een leven, een dag? Je hebt vele dingen die ik van vroeger toen je nog niet wist wat het leven was,te jong om mij te kennen. Van leeftijd verschillen maakt het leven ingewikkeld. De ervaringen van jou zijn anders…

De Kollumer kaas smaakt niet meer sinds ik weet dat ik daar symbolisch verdronken ben, want wat is redding als het voor een gulden is, want dat was ik dus waard in de ogen van mijn vader, daar koop je verdomme nog geen maaltijd voor, misschien een blik erwtensoep of een rolletje drop, jawel, of een belachelijk ijsje, het staat gelijk aan de zondagse…

Ik streep op veertig procent, de diepte moet duidelijk zijn, in de verte het donkerblauw. Vurig de zon boven een einder die onbereikbaar is, vlammend een zee van verlangen. Aan de kant, waar ik ben gestrand, teken ik amoebe na amoebe, in ontelbaarheid vormen zij de duinen waarachter ik lig in de warmte van de zon. Bradend bruinend vergeet ik de tijd…

Toen ik vanmorgen op stond, wist ik het meteen. Het was weer terug. Moeizaam stond ik op alsof er een rem op mijn bewegen was gezet. Dit kon toch niet? Dit was toch niet waar? Het lijkt wel of ik elk spiertje in mijn lichaam kon voelen. Mijn hoofd gonsde. Heel mijn wezen doet pijn en zin, zin had ik nergens meer in. Wat een waardeloze dag, wat een…

Ik heb er lang over nagedacht, moet ik nog doorgaan met al die alter ego's van mij. Achteromkijkend denk ik van niet, soms vergat ik de vink aan te klikken dat mijn email adres niet voor anderen (u dus) in beeld mocht verschijnen. De poespas schaf ik bij deze af, u krijgt wat u leest. Ik ben gluiperig, muzikaal blijf ik ontroeren danwel verbijsteren…

Eigenlijk vreemd, wij belandden op de dansvloer terwijl ik jou daarvoor niet eens zag zitten. De vloer lichtte op in kleurrijke patronen, wederzijds omarmd bestegen we de 'Stairway to heaven', ik verdronk in jouw haar. Bedwelmend, geurige uitnodiging, zacht stralend blond, ik werd er bang van. Let wel, ik was er niet op voorbereid, het overkwam…

Wat vreemd eigenlijk, zelf net over een depressieve bui heen en heel optimistisch gelovend dat de vitamine D wel zullen helpen, wordt zij door haar allebei zoons die dag gebeld. De één had geen zin meer in zijn oude hobby en de ander reageerde haast niet op haar verzoek iets gezelligs te vertellen. Kwam het door de regen, of doordat ze misschien…

Nog 1 nacht, dan is mijn oudste dochter jarig. Negentien jaar geleden heb ik haar voor het laatst gezien. Ze was nog maar vijf jaar oud toen zij en haar zusjes bij mij vandaan gingen. Verdriet maakt zich meester van mij, wat is het toch allemaal anders gelopen dan ik mij had voor gesteld. Nog 1 nachtje slapen en dan mag iedereen haar feliciteren, behalve…