Krampachtig houd ik vast. Wetend dat het leidt tot niets. Altijd is ergens een opening, loslaten in deze. Dat lijkt me theorie en geen praktijk. Houvast heb ik nodig zolang zich geen gelijkwaardig alternatief aandient. Dan wòrd ik losgelaten. Hier heb ik niets in te brengen, maar moet het er mee doen. Een knoop die is doorgehakt. Waar is dat alternatief…

Hoeveel kan een mens verdragen en wanneer wordt het teveel. Ben ik nu te gespannen omdat ik mijn waterlanders niet meer onder controle heb. Maanden is het goed gegaan en nu is het ineens weer mis. Hoe komt dat toch? Kon ik er maar een antwoord op geven, dan kon ik er meteen wat aan doen. Maar ik weet het niet! Huilend leg ik mijn hoofd op tafel…

Zij wist niet wat te doen, een moeder tot stof vergaan, zij dacht een verleden te begraven. Maar al dat haar restte was niet meer dan een keramiek vol gruis. Verstrooid zocht zij naar een plek waar zij de herinnering kon vast houden, het park, daar heeft ze haar hart uitgestort. En daar ligt mams, links en rechts en iets verder uitgewaaid, onbetrouwbare…

Hij vindt mij ontevreden, tja misschien heeft hij gelijk...ik wil zo vreselijk graag verhuizen naar de plaats waar ik mij het meeste thuisvoelde. Hij zegt dat dat bij het verleden hoort, ik vind van niet! In dit kleine gehucht kwam ik noodgedwongen terecht, na een boel ellende, ik kon toen niet anders... een kleine gemeenschap zonder voorzieningen…

Zij zaten afzijdig van de primitieve kroegenstam, in hun afgewezen positie ergens voor een beslagen raam. De afgestompte, Amerikaanse B-acteurs vreesden voor een dreigende inkrimping van hun jachtgebied, ondergedompeld in hun saaie bier en achterlijke manieren, krijsend als kippen zonder kop. Al jaren waren ze verliefd op dezelfde ordinaire snol, wat…

Gedachtes schieten door m'n hoofd, ik word heen en weer geslingerd tussen hart en hoofd! Hoe lang kan ik dit nog...sterker nog, hoelang wil ik dit nog. Na twee dagen "oorlog" teruggekeerde rust, excuses en woorden van hoe het anders moet en kan. Ik ben hier trouwens ook geen heilige in hoor...ik strijd mee, niet van harte maar toch... Hij is…

Het is heerlijk weer buiten. Tom vindt dat hij wel weer genoeg huiswerk heeft gemaakt voor vandaag en besluit te gaan skateboarden. Zo’n twee uur later komt hij binnenvallen, gooit zijn skateboard in de gang en ploft op de bank. “Mam, wat ik nou heb meegemaakt, niet te geloven, echt niet te geloven! Ik ben naar de half-pipe geweest, je weet wel…

Ik kom uit een familie waar iedereen, ter begroeting, elkaar kuste. Jong of oud, man of vrouw, hetero of homo, wij zoenden er op los, drie keer. Soms wang wang en daarna vol op de mond, maar meestal links rechts links. Tegenwoordig zie je dat niet meer, argwanend worden handen geschud en zelfs dat niet meer als je de imam moet geloven. Ik ben bang…

Dwalende gedachten over mijzelf. Waar moet het heen met mij zonder jou? Als zou ik vertrekken met een vliegtuig. Hoog boven de wolken uitkijkend naar niets. Zo voel ik mij. Eindbestemming nul. Ladderzat en stomme dingen zeggend tegen een vreemd persoon. Kiss me and smile for me. Ik vertrek vandaag voor altijd liefste. En ik weet niet of ik ooit…

Waarom zou ik nog schrijven? Waarom? Geen idee. Mijn schrijfsels schijnen zoetsappig te zijn. Ze schijnen te vallen onder de categorie..Kiss me and smile for me.. Nou en?? Daarom wilde ik ermee ophouden. Vanwege die weegschaal die naar het negatieve uitsloeg. Tot ik bericht kreeg van mensen die mij vroegen waar mijn woorden bleven. Want zij misten…

Natuurlijk weet ik net zo als ieder ander dat er 24 uur in een etmaal zit; waar wij zo gemiddeld 17 uur van wakker zijn. De een wat korter de ander wat langer. Dat is de kloktijd, maar veel mensen kampen ook met een emotionele tijd. Dan heeft de tijd soms heel lange of korte dagen. De ene dag is de andere nu eenmaal niet. Veel zullen nu denken gelukkig…

Ik verlang naar het Brabant van Toon Kortooms. Waar Heintje en Matje Beekman hun kattenkwaad konden uithalen, omdat dat zo hoort als je opgroeit. Het land waar, zomaar een schipper die in de buurt is, met een kersverse vader een neut drinkt op de verse geboorte van zijn tweeling. Het Brabant waar Hendrik van Ham op zijn motorfiets rondtoerde, over de…

Crisis, crisis, crisis. We worden er mee dood gegooid. De zwartkijkers beweren van alles. Ook jij kan ontslagen worden. Ook jouw toekomst is onzeker! En ik, ik zit nagelbijtend op mijn lot te wachten. Ik heb zelf niets in de hand, ik woon bij mijn ouders en kan slechts hopen dat zij niet ontslagen zullen worden. Angst beklemt me. Een tijdje dacht…

Morgen kan zomaar alles afgelopen zijn, een linkerarm signaleert, een hart dat stopt, een scheefgezakte mond. En dan ben ik er niet meer, weggerukt van dit aardse bestaan, mijn leven naar de maan. Naar de kloten, prostaat- dan wel teelbalkanker, misschien onder een bus of tram met het idee dat voorrang genomen moet worden. Ik wens u allen prettige…

Mijn man is work-aholic. Als ik dat zeg wordt ie kwaad. Nou is ie hovenier en sinds 3 jaar eigen baas. In het najaar is er heel veel snoeiwerk, dan zit zijn auto stampvol! Voor 50 eoro kan je dat wegbrengen, maar hij verdient dat liever zelf, dus staat ie drie dagen te knippen. Om zoveel mogelijk in de groene bak te krijgen knipt ie het in centimeters…

Papa waarom oordeel je zo gauw, je toont geen liefde noch berouw.…

Jammergenoeg heb ik het idee dat mensen met gevoel steeds minder als normaal worden beschouwd. Zeker als dat nog eens eens versterkt wordt door iets wat veel emoties naar voren brengt. Emoties kunnen je flink in de problemen brengen in deze tijd. Zelf ben ik een zeer emotioneel persoon waarmee ik al heel mijn leven problemen heb. Vooral omdat de…

Gisteren was onverwachts een bijzondere dag voor mij. Ik opende mijn post op mijn computer en ineens stond daar een brief van een voor mij onbekend persoon. Nieuwsgierig zoals ik ben opende ik meteen deze brief geschreven in doc. Terwijl ik de brief begin te lezen begint mijn mond steeds verder open te zakken door de lieve en leuke dingen die er…

Soms zijn het rare dagen, de ene dag gaat voorbij met een lach, de andere met een traan. Vandaag is het weemoed wat ik voel, een niet direct te omschrijven gevoel van verdriet en gelatenheid. Ik probeer uit te vinden waar het vandaan komt. Ik vermoed dat het komt van de gedachte dat ik iets verkeerds heb gedaan. Ik kreeg een leuk contact op een…

Verdriet, boosheid, teleurstelling, dat is wat ik voel. Een gezin, dat zoveel van mij eist. Een kind, dat heel veel extra aandacht nodig heeft; kan er zelf niks aan doen, is een stoornis, maar slurpt mijn energie uit me weg. Een ander kind dat hier onder lijdt, weliswaar in stilte, maar ik doorzie het. Een slecht huwelijk, elke keer weer ruzie…