Ik weet dat het voortkomt, een vroege vorm van Alzheimer, ik vermoed dat ik eraan voldoe of hoe anders verklaar ik die immense leegte in mijn bewustzijn? Voor Korsakov heb ik lang niet genoeg gedronken. Ik slik immers mijn vitamine B-pilletjes. Borderline of autisme of allebeide, wat moet ik ermee! Ik ken schrijvers die veel gekker dan mij doen, dus…

Vandaag zou het gebeuren, mijn bijdrage aan 'Man bijt hond' door middel van het gedicht 'De panter' van Rainer Maria Rilke. Ik was behoorlijk kalm voor mijn doen, al stond ik wel lang voor de badkamerspiegel mijn dikke haren met geurige gel achterover te werken. De verslaggever belde me of ze wat eerder konden komen. Prima, geen bezwaar, hoe…

Al branden duizenden liters zwaar chemisch afval, ontploffen containers in tientallen meters hoge vuurbollen gelijk atoompaddenstoelen en voegt de hete rook ervan zich bij de rookkolom, die al urenlang als een met gif en as bezwangerde dikke, eindeloze sliert over het land trekt en uitwaaiert… dan nog zal men de bevolking met vage gissingen of met schattingen…

Mijn telefoon gaat en ik neem op. En zwijg. 'Hallo?' Het klinkt aarzelend. Alsof degene die belt bang is per ongeluk de belastingdienst aan de lijn te hebben die met terugwerkende kracht een aanslag op hem wil plegen. 'Ook hallo,' zeg ik dus maar. 'Ja, met wie spreek ik?' Nu een beetje ergernis. 'Eerst jij,' antwoord ik beleefd.…

Een eiland dooreen geschud, een krakkemikkige infrastructuur nogmaals geconfronteerd met scheuren in het wegdek. Slavernij overwonnen doch onderworpen aan Papa en Baby, de nederlaag zit blijkbaar in de genen, men wil gewoonweg niet zichzelf overwinnen. Ik heb niet gegeven om verschillende redenen. Na de schok schikte het eiland zich in een soort…

Suriname, Wan blaka dei (een zwarte dag) Rust, verstoor mijn denken niet…niet op dit ogenblik roep mij niet om waar dan ook naar te kijken… vandaag heeft het gezang van de kreek mij tot zich geroepen. Rust, Mi gado, vanmorgen wisten we het nog niet. we laten onze geliefden achter ons, vol van verdriet. maar zeg me niet dat ik…

Ze heeft altijd wind mee wordt er wel eens gezegd over mij. Nu ja dat klopt eigenlijk wel, want het gaat me goed. Maar…als ik de woorden letterlijk neem, dan is het echt wel anders hoor. Stel je hebt een dunne lange jas aan en het is zomer, dan denkt iedereen dat je zwanger bent. Dan wordt er wel in één keer geroepen ach en wee. Tja dat is ook…

‘Waar zit je nu Ernst-Jan??’ ‘Nou, Loretta, zoals je ziet sta ik nu op het dak van een torenflat en…’ ‘Hoe ziet het er daar uit, Ernst-Jan?’ ‘Nou, het stormt hier behoorlijk en normaal gesproken zie je hier altijd veel tuinstoelen staan maar daar is nu helemaal geen sprake van. Sterker nog, zelfs de tafel ontbreekt. Ik sta nu gebogen over de dakreling…

Diep van binnen weet ik het, het heeft geen zin meer. Ik sluit me op in de donkerste hoek van mijn kamer. Waar is iedereen? Is het al zo ver gekomen? Nadat ik eens goed heb nagedacht besluit ik naar buiten te gaan. Langzaam kom ik overeind en loop naar buiten. Voordat ik de deur open doe weet ik dat ik hier nooit meer terug zal komen. Ik kijk…