'Wat een pech mevrouw, nu maar hopen dat ze de dader zullen vinden he?' Huh...ja m'n man is dood, van de trap gevallen! Het arme kind snapt in het geheel niet waar ik het over heb, de deurbel gaat...Marjorie! Ze komt me helpen met de begrafenis, ze gedraagt zich als een ijskonijn en weet meteen van alles te regelen, misschien heb ik ook nog wat…

Natuurlijk deed ik geen oog dicht, er is zóveel te doen, het wordt ook tijd om de familie te bellen en niet te vergeten zijn dochter uit een eerste huwelijk. Hoe zal ze reageren, zal ze mij niet de schuld geven van dit alles? Na mijn telefoontje aan Majorie zak ik op de bank, haar reactie verbaasde mij nogal...een flauw oh en 'nou dan hoor ik 't…

M'n hart klopt in m'n keel...ik hoor sirenes dichterbij komen, politie, ambulance en ik...ik durf niet meer naar binnen. Wat is er gebeurd? wordt mij gevraagd, ik stamel 'hij viel zomaar van de trap, hij is misschien wel dood!' Aan de grond genageld laat ik de hulpverleners hun werk doen, en 'en?' probeer ik voorzichtig! Ik vrees dat hij…

Het regent pijpenstelen, m'n paraplu luistert niet naar mijn aanwijzingen, klapt in en uit, om vervolgens uit z'n jasje te scheuren. Ik voel me hondsberoerd en denk aan wat er eerder op de avond was voorgevallen. Toen hij thuiskwam stonk hij...een ouwe hond rook nog lekkerder. Hij mompelde wat, schonk een drankje in en plofte op de bank neer. Sloom…

Slungelig, zo herinner ik haar mij, maar dansend in discotheek 'Hans en Grietje' in Scheveningen kwam ik rondingen tegen die ik daarvoor niet kende. Benen tot in de hemel, tongzoenen zo zoet als suiker, een knipoog van de platendraaier. Ik had haar moeten nemen zoals ze mij wilde nemen. De muziek omspoelde ons met Stealers Wheel, "Late again"…

Ik zie de lege spreuken op de volle blaadjes van mijn kalender. Spreuken in de stijl van dat ik de wereld wel kan verbeteren en zo, maar toch vooral maar bij mezelf moet beginnen. En de rest van de ruimte hebben we zelf volgeschreven, wanneer ik naar de dokter ben geweest en zo. Voor wat zou dat dan geweest zijn? Geen idee! Dan heeft hij me wel hele…

ik schrijf dit alles zonder kapitalen, ondergeschikt laat ik u soms weten wat ik van u vind, zonder mededogen, soms met een knipoog, maar altijd wel met het hart op de plek waar men dat mag verwachten, een sneer of een aai over de bol dan wel de rechtse directe, en nu moet ik u laten weten dat mijn reactie achterwege blijft, iemand maakt misbruik van…

Je zult je toch maar gaan ergeren, aan alles wat ik doe, want op den duur slaan irritaties toe. Heus, zo gaat het namelijk altijd. Altijd komen al die kleine dingen samen, en vormen ze samen een complot. Je zult je gaan ergeren aan mijn sokken naast de mand, en aan de tube zonder dop. Aan mijn verkeerde broek bij mijn verkeerde shirt, aan mijn te harde…

Het was een gezellige afscheidsreceptie. Iedereen die ik graag wilde spreken was aanwezig. Maar opeens viel mijn blik op jou. Ik had je lang niet gezien, en niets van je gehoord. Daar stond je, stilletjes in de luwte. Bijna onherkenbaar. Erg mager voor jouw doen, en met een kleurige hoofddoek om je verdwenen haar te maskeren. Wat kan ik tegen je…