Mijn goede zus was nog jong toen de man die mijn zwager zou worden, kwam voor haar. Hij verwierf haar voor een huwelijk dat nog veertig jaar na zijn aanzoek standhoudt. Hij scheen haar weg te voeren van de voortreffelijke zusterliefde van onze jonge jaren. Het landhuis in Heeze luidde de gouden toekomst van het nieuwe echtpaar in. De kring van verwanten…

Arden, Je hebt het weer lekker voor elkaar. Echt. Er zijn mensen die per ongeluk één keer in een destructieve relatie belanden. Jij hebt er een abonnement op. Je talent om mannen te kiezen die je klein maken, intimideren of leegzuigen is indrukwekkend. Geen idee wat jij denkt in ze te zien, maar voor jou is het kennelijk genoeg om je mentale…

In een mistig, vochtig seizoen, toen een late herfst de wereld verraste en toen de bomen beantwoordden aan de ongeschreven opdracht van de Natuur, aan de cadans en het ritme, hen door een Onbekende ingegeven, zag ik haar weer. Ik verbleef al geruime tijd op het terras onder de zwarte luifel waaraan regendruppels kleefden en zag haar aan komen lopen…

Op een enigszins grauwe en kleurloze dag waarop de hemel bedekt was - ondanks alles een zomerdag - signaleerde ik hen in de straat nabij het veld waarop gewoonlijk voetbal gespeeld wordt; twee jonge jongens. Zij aan zij liepen zij daar, op weg naar het speelveld; broederlijk, kameraadschappelijk, als personages uit een lang vergeten maar beroemde…

De bel gaat, ik zie niemand staan en denk: de post die naar binnen wilde, dacht dat een ander dan wel open zou doen… niet ik dus? Na een paar minuten gaat de voordeur bel, ik loop naar de keuken, ben verrast, heel verrast, loop naar de voordeur en zeg: wat doe jij nou hier? Voor me staat een “oude“ vriend, hij treuzelt en steekt me een mooie bos…

De danszaal lag enigszins afzijdig van de Korvelseweg. Je moest een binnenplaats oversteken om deze te bereiken. Ik was achtentwintig. In mijn rozerode jurk was ik zeker nog een schoonheid maar met de hoge plateauzolen kon ik bezwaarlijk door de bocht komen tijdens de foxtrot. Simon nam me echter in zijn armen en walste eindeloos Éngels met me. Later…

In het negentiende-eeuwse bureau, een erfstuk dat door mijn familie in ere werd gehouden, evenals de monumentale kast met de frontale spiegels waarin ook mijn voorouders hun beeltenis hebben aanschouwd, bewaar ik nog altijd een zilveren briefopener, een geschenk uit Engeland, mij eens toegezonden en bestemd om de toevloed van brieven te openen die mij…

Het was een warme dag in juli en lange, antracietgrijze schaduwen legden zich over de wereld. Zijn naam was August en ik vergeleek deze met de naam van mijn lang overleden oom wiens as op een ver continent rust met die van mijn favoriete schrijver August Strindberg. We hadden afgesproken samen naar "Peerke Donders" te gaan, een etablissement…

Eens had ik een vriend. Zijn kaken werden omlijst door een zware, zwarte baard en zijn gezicht werd gedomineerd door zijn mokkabruine Indonesische ogen van waaruit mij een stroom van intelligentie en warmte tegemoet trad. Maar de jarenlange, gefundeerde, kennelijk gevestigde traditie van onze vriendschap werd ogenschijnlijk vernietigd door enkele…

Ik was achtentwintig. Het lokaal van de dansschool lag enigszins afzijdig van de Korvelseweg en het was bereikbaar via een binnenplaats. Ik droeg de tafzijden jurk. Simon wilde alsmaar "Engels" walsen. Het zij ook toegegeven dat ik op de hoge plateauzolen moeilijk door de bocht kwam bij de foxtrot. Bezorgde Tilburgers die de zitjes bezijden…

Het huis in het naburige dorp van mijn zachtmoedige ex-collega waar de trofeeën van de welstand en van de rijkdom stonden uitgestald, herinner ik me uit zo lang vervlogen tijd. Na de verwikkelingen en rampspoed die zich opstapelden gedurende de zeventig jaar van mijn leven en na de vele verliezen, is A. de enig overgeblevene en als door een wonderlijke…

In de eikenhouten kast had ze het voorwerp bewaard tussen het snoep, de sieraden en de overige parafernalia. De kop en schotel, in plastic verpakt, en met een feestelijke strik eromheen, stond daar te wachten om overhandigd te worden aan de trouwe vrijwilligster die iedere maandagmiddag de eenzaamheid van mevrouw wat kwam doorbreken en die dan de boodschappen…

Soms passeert mijn taxi nog altijd de Tilburgse achterbuurt en het kleine huisje; het miezerige verdiepinkje dat mij eens zo vertrouwd en bekend was. Daar kwam de gigolo haar lusten opvijzelen en daar vierden we eens Kerst, Nieuwjaar en de verjaardagen van mijn vriendin en daar bracht zij haar laatste levensjaren door, steeds verder gesloopt door…

We schreven december 2010. Kerstmis naderde. Ik liep door de duistere, donkere straat en keek op naar een verlicht raam, gesierd door een lichtend kunstwerkje van glas. Het was het raam van de woning van mijn vroegere vriendin, een woning die eens mijn tweede thuis vormde. Door onherroepelijke en onoverkomelijke ruzies en conflicten hadden we ons…

Het was een warme dag in juli en lange, antracietgrijze schaduwen legden zich over de wereld. Zijn naam was August en ik vergeleek deze met die van mijn lang vergeten oom wiens as op het verre continent rust en met de naam van mijn favoriete schrijver August Strindberg. We hadden afgesproken samen naar Peerke Donders te gaan, een etablissement dat…

Mijn jarenlange vriendin en ik zijn uitgenodigd bij S., een mevrouw van middelbare leeftijd met koperrood geverfd haar die kennelijk onder rechtstreekse auspiciën van Jezus Christus de Christelijke Liefde praktiseert en ons onder haar hoede wenst te nemen. Mijn vriendin betreedt het huis. Haar benen, gehuld in een donkerblauwe legging die tot de kuit…

Ze droeg een lichtblauwe, gebreide col, die een groot gedeelte van haar duifgrijze haardos onbedekt liet. We ontmoetten elkaar op het bankje bij de bushalte. De reis naar Dronten zou drie uur duren, zo verklaarde ze, maar ze ging graag met de trein om getuige te kunnen zijn van de doop van haar kleinkind. Zo is een oma. Ik vertelde haar van mijn…

Nog draagt een voordeur van een woning in een Tilburgse straat jouw, in mijn gedachten geliefkoosde naam. Nog passeren de razendsnelle bussen in volle vaart de Lage Witsiebaan met elektronische oranje letters boven hun voorruit die hun bestemming aangeven en die me naar jou voeren, altijd naar jou. Nog overhuiven de beschermende takken van de bomen…

Het is meer dan veertig jaar geleden. Ik stond, gekleed in mijn zelfgemaakte rode corduroy ensemble met de minirok en het hesje met daaronder de rood-wit-geruite bloes en met mijn lange haar opgestoken en bijeengehouden door een speld, in het portaal waarop de deuren van de kamers van de secretaressen uitkwamen. Een soort tussenstation tussen de steile…

Ik wist niet of ik haar ooit nog zou ontmoeten maar plotseling en onverwacht kwamen we elkaar weer tegen. Vaak was ik haar huis in de naburige straat gepasseerd dat mij na onze breuk geen toegang meer bood en dat gedurende lange jaren een thuis voor me was geweest In de bus, waarin we gelijktijdig waren ingestapt, beet ik haar toe: "Jij hebt mij…