En zo belde ik vandaag alvast twee maanden voor het ‘risicojaar’ weer begint maar even met de zorgleverancier, dit omdat een beller nou eenmaal sneller is en men meteen op kan zoeken wat er voor antwoord komt. Natuurlijk weet ik dat dit ook via de pc kan, natuurlijk weet ik dat je in kunt loggen, maar dit gaat steevast mis, dus nam ik de telefoon!…

De schizofrene man kwam mij het Suske-en-Wiske-album brengen. Het was bedoeld als verjaardagscadeautje. Op de kaft en overal in het boek had hij cryptische formules neergekalkt; een uiting van zijn - ook voor hemzelf - onbegrijpelijk geestesleven. Hij woont in een van die gemeenschappelijke huizen waarvan de inrichting doet vermoeden dat men geen…

Een elegante zuil van doorzichtig glas draagt op de afdeling "Longziekten" van het E.Ziekenhuis de gelijknamige, macabere tekst. Toch heeft men meestal niet af te wachten dat men hier onmiddellijk op middeleeuwse wijze gevierendeeld zal worden, de duimschroeven aan zal krijgen of zijn laatste adem uit zal moeten blazen. Maar men mag wel blazen…

Zo langzaamaan is het wel duidelijk dat, als je te grazen wordt genomen door het sluipende monster kanker, je er met een aantal simpele operaties niet bent! Nou wil ik absoluut niet denigrerend overkomen als het gaat om operaties, maar als je het logisch gaat bekijken is (althans in mijn geval) een operatie peanuts. En ik kreeg er vijf, waarvan de laatste…

Een slordig weggeworpen glossy lifestyle magazine in de wachtkamer van de polikliniek interne geneeskunde toont filmsterren en fotomodellen in spectaculaire outfits en in duizelingwekkende, onechte poses. Als je slechts even een blik werpt op de felgekleurde, glanzende bladzijden, dringt zich onwillekeurig de drastische tegenstelling op van een en…

Het vertrek is vervuld van de dichte damp van vele sigaretten. Voor veel slachtoffers en gedupeerden is het een vluchtplaats geworden, een toevluchtsoord te midden van de hel van het ziekenhuis. Mijn intens dappere vriendin rookt hier een damessigaartje. De ernstige ziekte is doorgedrongen tot in iedere porie, iedere cel van haar lichaam en ze heeft…

Het zal bij sommigen onder de gewaardeerde lezers niet vreemd overkomen, dat ik meen, wel enige mensenkennis te hebben opgedaan, maar dat ik van psychologie geen kaas heb gegeten. Verder dan de door Freud omschreven vier basisbegrippen van karakters (melancholicus, sanguinicus, cholericus en flegmaticus) reikt mijn kennis niet. Één van deze typen zal…

Op een landelijk terrein in het naburige dorp staan kleine, popperige huisjes. In één ervan woont Aleida, die de zuurstoffles tot vaste "metgezel" heeft. Onder haar neus draagt zij een plastic slangetje dat de noodzakelijke lucht aanvoert. Haar huisje heeft een spits toelopende zoldering en vele beeldjes en andere snuisterijen weerspiegelen de smaak…

Weggestuurd bij mijn huisarts op een vroege, besneeuwde morgen; bij mijn huisarts die na haar lange carrière, overspoeld door nooit ophoudend en altijd aanhoudend menselijk leed van oneindige variëteit, en vooruitziend op haar aanstaande pensionering, zich de hardheid en beroepsdeformatie tot adagium heeft verheven, en die vergeten is dat de Mensenliefde…

Als ik tussen de bedrijven door naar een programma op tv kijk, wordt er ineens een opmerking gemaakt die me doet opkijken: in het Engels, wat ik goed kan verstaan, heeft een vader het over de diverse dingen die aangeschaft moeten worden als iemand iets mankeert. Nou is de dochter van het gezin gehandicapt, heeft twee verschillende rolstoelen die…

Al zolang als zij ziek is, eigenlijk al zolang ik haar ken, maar zeker de laatste twee jaar heeft ze meer in het ziekenhuis gelegen dan dat ze thuis was. Gekoppeld aan de zuurstof want ze heeft copd. Een paar letters, een wereld aan ellende. Vooral het laatste jaar is dramatisch: een infectie op haar longen zorgt ervoor dat ze weer moet worden opgenomen…

Het is zomer en heel de natuur getuigt van opgetogenheid, feestelijkheid en bloei. In een achterafstraat woont een mevrouw, op wie deze omschrijvingen geenszins van toepassing zijn. Zij ligt hele dagen op haar bank, ten prooi aan een veelheid van geestelijke en lichamelijke kwalen, terwijl twee schattige hondjes haar met grote, onbegrijpende ogen…

Harteloos, meedogenloos, onuitstaanbaar en hard. Zielloos, ik snap het niet meer, in deze maand die in 't teken staat van borstkanker, komen met bosjes tegelijk de verhalen binnen: knul van 16 bezig met chemo, moeder van 48, net te horen gekregen dat ze kanker heeft. Moeder van 58, weet nog maar net, dat ze niet lang meer heeft, tot voor…

Wanneer ben je depressief, als de dokter het zegt of als je het zelf vindt? Mogelijk zou in mijn geval elke zielknijper vinden dat ik depressief ben. Al maanden zeg ik tegen mijzelf voor het slapen gaan "ik wil dood, ik wil dood". En bij het ontwaken hetzelfde, plus in de loop van de dag nog een paar keer. En verder weet ik al hoe ik er uit zou willen…

Wachten in een lege wachtkamer. De gynaecologe draagt een slecht te verteren boodschap met zich mee. Ik kan het aan haar zien. Straks zal ze die aan mij overdragen. Tussen nu en zo een mensenleven van verschil. Niet lang meer voordat ik in andere wachtkamers licht op bezorgde mensen zie vallen. Dat vreemde handen mij onderzoekend aanraken. Zullen…

Het was een uitspraak aan haar adres van de radioloog van het Verbeeten Instituut, bij uitstek een oord van onheil en verdoemenis, door stadsbewoners gemeden als de pest: "U is niets bespaard gebleven". En zo was het ook. Ze had veertien jaar geleden voor mij gekozen om samen te wandelen op de zondagmiddag. Er is in al die jaren geen woord van…

Toen voor het eerst een borst bij haar verwijderd moest worden, was ik ongeveer getuige,voor zover men van een dergelijke gebeurtenis getuige kan zijn en ongeveer tezelfdertijd wandelde ik, om haar een dienst te bewijzen, met haar twee schattige hondjes (waarvan het ene bruine en zwarte vlekken droeg en het andere, wat kleinere en slankere, met een…

Het valt niet mee met een "missive" van je huisarts, bevattende een geheimzinnige, onheilspellende code, die wellicht reeds aanduidt dat je de dodelijke ziekte die je vreest onder de leden hebt, op weg te gaan naar het "medisch bolwerk" aan de Hilvarenbeeksweg en het is bepaald niet de liefkozende streling die een minnaar je zou toebedelen die je…

De Chinese arts zat vóór me, gekleed in een witte doktersjas waarmee hij vermoedelijk deskundigheid wenste uit te stralen. Hij zei niet véél, sprak vermoedelijk geen Nederlands en had mijn beide polsen in zijn handen genomen om aan hun rustige dan wel heftige slag de aard van mijn kwaal vast te stellen. Vervolgens krabbelde hij met een fijne, spitse…

Kort maar krachtige titel en ik heb geen hekel aan een tandarts, maar het is ook niet mijn meest favoriete uitje, al helemaal niet als je weet dat er wat staat te gebeuren, zoals vandaag. Al een poosje zit/ zat er een kies los, op zich geen ramp, dat zei de beste man bij de vorige controle ook, maar als ik er wel last van kreeg, moest ie eruit.…