Dit weekend las ik in de Volkskrant een sterk essay van cabaretier-filosoof Tim Fransen over het spanningsveld tussen individuele vrijheid en democratie. Het begon met een anekdote waarin hij vertelt hoe hij ooit voor het eerst werd geconfronteerd met het fenomeen van automobilisten die naar elkaar met hun lichten knipperen om te seinen dat er in de directe omgeving op snelheid wordt gecontroleerd. Hij was licht verbijsterd door de paradox die hierin schuilt omdat diezelfde mensen democratisch…

Ik had op een vierpersoons bank een plekje bij het raam gekozen, in de rijrichting.
Dat is een optimistische positie. Je kunt zien wat er aankomt en je blik is voortdurend op de toekomst gericht.
Het valt me op dat mensen die tegen de rijrichting in zitten een wat droefgeestige indruk maken. Waarschijnlijk omdat ze alles in een flits aan zich voorbij zien trekken.
Ieder weiland, elke boerenhoeve of viaduct, komt even langs, wordt snel kleiner en verdwijnt in de verte.…

28 april 2026. De heenmatch in de halve finale van de Champions League tussen Paris Saint Germain en Bayern München werd een onvervalst spekstakelstuk dat navenant eindigde op 5-4. Een wervelend voetbalduel tussen 2 ploegen die met open vizier speelden en zodoende aantrekkelijk, aanvallend voetbal tentoonspreidden. Ver weg was de spelbrekende foutenlast en het storend puberaal divagedrag dat het professioneel voetbal vaak ontsiert.
6 mei 2026. De terugmatch in München bracht slechts een…

¨Meneer¨ zeg ik dan gewoonlijk, haast aarzelend, vleiend en op hulpbehoevende toon tegen een van die jongemannen die in een van die zaken die hun gigantische assortiment voor de verkoop breed wensen uit te stallen. De heren studenten of scholieren zijn dan meestal doende met
vakkenvullen, opstapelen of andere onduidelijke werkzaamheden.
¨Meneer¨ vraag ik dan ¨Kunt u mij helpen?" En dan zijn die jongens gedienstig en dan wijzen ze mij onmiddellijk en onvervaard de door mij gewenste…

Fietsend op een viaduct zweef ik over de daken van bedrijvige vrachtwagens die onder mij door razen. Lang geleden stond ik hier met mijn engeltje. Blonde ragfijne krulhaartjes had ie. Stevig in moeders greep stond hij in het zitje met zijn buikje tegen de reling te zwaaien, onder de indruk van het lawaai van al die toeters. Zijn moeder mocht er ook wel wezen.
Ik denk aan onze vrachtwagens. 'Onze'. Officieel hoor ik er bij. Ik weet waar ze heen gaan en terug komen. Ik ken de stemming als de reis…

Ze rijdt door rood zonder te kijken. Een automobilist toetert achter haar.
Haar jas staat bol van de wind terwijl ze op de pedalen stampt.
Bij het viaduct begint het achterwiel te zwabberen.
‘Nee!’…

De Russische luchtaanvallen op de Oekraïense gebouwen en bewoners (gisteren meer dan 25 dodelijke slachtoffers) lijken geen redelijk doel te dienen. Ze lijken op wanhoopsdaden die het echec van deze waardeloze oorlog moeten verbloemen.
Helaas laat Trump weinig of niets van zich horen om deze barbaarse bombardementen te veroordelen. Integendeel: hij blijft telefonische gezellig in gesprek met autocraat Poetin, waarna hij deze week Merz bestrafte met een maatregel die de VS zeer zou kunnen…