HET HANTA VIRUS
Ik zit op de bank. Ik kijk naar de televisie. Ik zie een grafiek. Een rood lijntje dat omhoog kruipt als een hongerige slang. De media hebben weer een nieuwe hobby gevonden. Een nieuwe manier om ons, het trillende gepeupel in de rijtjeshuizen, de gordijnen dicht te laten trekken.
Het Hantavirus.
Het klinkt als een vergeten personage uit een slechte opera, of een merk budget-pils dat je alleen in de achterbuurten van Sofia kunt kopen. Maar nee, het zijn de muizen. De muizen vallen aan. Hun urine is de nieuwe mosterdgas. Als je een bezem pakt om je schuurtje te vegen, adem je de dood in.
En dan zie ik hem zitten. In het felle, genadeloze licht van een talkshowtafel.
Ab Osterhaus.
Daar is hij weer. Ik voel een golf van weemoed en irritatie tegelijk door mijn kamer trekken. Ab. De man die tijdens corona vaker op de buis was dan de STER-reclame. De man die de apocalyps kan aankondigen met de vrolijkheid van een kleuterleider die vertelt dat we gaan vingerverven.
Hij was weg. Hij was opgelost in de mist van de anonimiteit. Ik stelde me hem voor in een zijden kamerjas, ergens in een diepe fauteuil, turend naar een petrischaaltje terwijl hij zachtjes huilde omdat niemand hem meer vroeg naar de overlevingskans van een nertsenfokker. Hij was de vergeten oom op het familiefeest die niemand meer een hand gaf omdat hij altijd over infectiehaarden begon.
Maar kijk hem nu eens zitten. Hij glimt. De visagiste heeft de laatste restjes vergetelheid van zijn wangen gepoederd. Hij zit daar met een blik die zegt: "Hebben jullie me gemist? Ik ben er weer, en ik heb slecht nieuws."
Het is een ritueel. De media hebben Ab nodig zoals een verslaafde zijn shot nodig heeft. Zonder Ab is een virus maar een virus. Met Ab is het een wereldwijde thriller waarin we allemaal figuranten zijn die in de eerste vijf minuten al sterven.
Hij praat over incubatietijden. Hij praat over knaagdieren. Hij kijkt de presentator aan met die typische Osterhaus-blik: een mengeling van "ik weet iets wat jullie niet weten" en "wat is het toch heerlijk om weer een microfoon onder mijn kin te hebben".
De gezondheidszorg doet vrolijk mee. Er worden protocollen afgestoft. Er worden waarschuwingen de ether in geslingerd die suggereren dat elke veldmuis in Nederland een biologisch wapen is dat persoonlijk door de duivel is geprogrammeerd.
Ik zie de mensen in de wachtkamers al zitten. Mensen die één keer hebben geniest na het opruimen van de garage en nu zeker weten dat hun longen aan het verpulveren zijn. Dat is wat de overheid en media kennelijk willen. We willen de angst.
Ab knikt. Hij drinkt een slokje water. Hij ziet dat de kijkcijfers stijgen bij elke zin die hij uitspreekt over nierfalen en stofdeeltjes. Hij is weer de koning van de paniek. De keizer van de quarantaine.
Ik zet de tv uit.
Ik buig drie keer naar het Oosten. Ik bid dat Ab morgen weer wordt vergeten. Dat hij weer mag verdwijnen in zijn fauteuil, droomloos en zonder camera, terwijl de wereld gewoon doordraait met een snotneus en een beetje stof onder de bank.
Het is een ijdele hoop. De angst-industrie heeft zijn uithangbord terug, en Ab Osterhaus laat de microfoon nooit meer los. De varianten mogen weer geduid worden....
12 mei 2026
gmail.comGeplaatst in de categorie: actualiteit
virus
22
Geef je reactie op deze inzending: