DE ANGST VAN HET WETEN
Het is vrijdagmiddag en ik sta in de rij bij de biologische supermarkt. Voor me staat een man met een canvas tas waarop staat dat hij de wereld wil redden. Hij rekent een doosje blauwe bessen af waar je normaal gesproken een kleine tweedehands auto voor verwacht. Zijn vingers trillen een beetje. Niet overdreven, maar genoeg om te zien dat hij ergens last van heeft. Kan kou zijn, maar dat is niet zeker.
Hij kijkt om zich heen zoals mensen kijken die te veel weten. Alsof er elk moment iets kan gebeuren waarover hij al een keer heeft gelezen. Je ziet het vaker tegenwoordig: mensen die op de hoogte zijn.
We zijn collectief op de hoogte. Dat is het probleem.
Iedereen weet alles. Over oorlogen, aanslagen, virussen, klimaat, verkiezingen, algoritmes. Er is altijd wel iets dat op het punt staat om volledig uit de hand te lopen. En anders is er wel een podcast of talkshow die uitlegt waarom dat zo is.
De angst is netjes verdeeld over de dag. ’s Ochtends een beetje geopolitiek, ’s middags iets met gezondheid en ’s avonds nog even een documentaire waarin iemand uitlegt dat het eigenlijk al te laat is. Daarna probeer je te slapen, wat vaak moeilijk lukt.
Wat opvalt is dat niemand het ooit heeft over de grootste angst. Die wordt zorgvuldig vermeden. Alsof we met z’n allen hebben afgesproken dat we daar niet aan beginnen. Je hoort nooit iemand in de rij bij de kassa zeggen: “Ik ben eigenlijk gewoon bang dat het op een dag ophoudt.”
Dat zou ook ongezellig zijn. Zeker bij de blauwe bessen.
In plaats daarvan maken we het klein. Behapbaar. We hebben het over het weer, inflatie, over stikstof, over dingen die je kunt bespreken zonder dat het stilvalt. Dingen waar je eventueel nog een mening over kunt hebben. De dood heeft geen mening. Dat maakt het lastig in een gesprek.
Dus doen we alsof het daar niet over gaat. Alsof het probleem oplosbaar is als we maar de juiste keuzes maken. De juiste producten kopen. De juiste artikelen lezen. Misschien nog een cursusje. Iets met ademhaling.
De man voor me stopt zijn bessen voorzichtig in zijn tas. Alsof hij er later nog iets aan heeft. Hij knikt kort naar de caissière, die terug knikt zoals caissières dat doen als ze ook op de hoogte zijn.
Buiten regent het een beetje. Niet hard. Gewoon genoeg om te weten dat het weer doorgaat.
Ik reken af en denk dat het wel meevalt allemaal. Dat denk ik vaker. Totdat ik lees dat er weer iemand is doodgegaan ..
21 maart 2026
gmail.comGeplaatst in de categorie: algemeen
angst
6
Geef je reactie op deze inzending: