Alle inzendingen over algemeen

Een nieuwe vorm van reclame is opgedoken. Hoewel nieuw, het is in feite de meest extreme variant van een bestaand verschijnsel. Eentje waarbij je je meteen groen en geel ergert. Dat geldt in ieder geval voor mij. Er schijnen mensen te zijn die reclame leuk vinden. Die bladeren vrolijk in een tijdschrift en bekijken de nietszeggende reclame bladzijden…

“Meneer, heeft uw bedrijf een slogan?” vraagt een vriendelijke meneer aan de andere kant van de telefoonlijn. Ik zit meteen rechtop. Er is een verschil tussen vriendelijke meneren thuis en op het werk. Thuis hoeven ze mij niet veel te vragen, ik heb er toch geen belangstelling voor. Op het werk is het wat anders. Dan ga ik er maar van uit dat de telefoniste…

Het zou geen slechte zaak zijn als op gedichten.nl een cultuur ontstond waarin dichters niet alleen complimenten, maar ook serieuze en opbouwende kritiek met vreugde begroetten, eventueel via persoonlijke mail.…

Er gebeurt veel op deze aardbol. Soms wel eens teveel denk ik dan. Maar ook de verhalen van wat mensen allemaal overkomt zijn legio. Zou dat komen dat ik dit allemaal hoor omdat ik met ouderen omga? Of was ik vroeger zo naïef en had ik alleen tijd om mijn gezin te “runnen”? Soms ben ik bang en soms ben ik heel erg dapper. Als ik in de laatste…

Je hebt van die dagen, die momenten dat alles je tegenwerkt. Althans zo lijkt het dan. Een lekke band of je ketting ligt eraf. Je pen is leeg bij precies die ene belangrijke toets. En het kan nog erger, jouw straat heeft de straatprijs gewonnen en jouw ouders hebben weer geen lot. Iedereen heeft zo zijn minder leuke momenten. Ik zal je wat over mijn…

Kan uitdrukkingsvaardigheid van groter belang zijn dan de ínhoud van de gebruikte uitdrukking?…

Stadspoort, tegenwoordig Noorderpoort, wilde een gebouw neerzetten aan de Kraneweg. Hoewel Stadspoort een verzameling MBO opleidingen was, kunnen we toch niet zeggen, dat het hier om domme jongens gaat. Ze dachten dus in staat te zijn zelf een architect uit te zoeken voor het gebouw. Daarbij zochten ze opzettelijk in de regio, want dan konden leerlingen…

Communicatie is een toverwoord en schept verwachting. Goede communicatie dient als informatie-elixer, gebracht in heldere taal, just in time, just in place en op waarde geschat. Het geeft voeding, waardering en erkenning. Duidelijke communicatie is een kostbaar goed. Zowel voor zender als ontvanger. De Grieken wisten de waarde van communicatie goed…

Wie beweert nooit fouten te maken of iets verkeerd te doen, maakt op datzelfde moment de aller grootste fout die hij kán maken!…

Ik hang met mijn neus boven het toetsenbord. Gedachten sluimeren. Naarstig zoek ik naar juiste woorden. Ergens in een vage zone tussen neus en kruin komt alles bij elkaar. Een klein concept ontluikt, vlak bij mijn hersenstam. Het dringt zich op naar voren. Komt mij langzaam onder ogen. De boodschap krijgt vorm en maakt contact. Nu nog even woorden husselen…

'Ik word helemaal niet te hoog betaald, ik ben namelijk enorm goed,' hoorde ik vanmorgen Paul de Leeuw in het journaal zeggen. Van zo’n uitspraak word ik niet goed.…

De chauffeur opent de taxi en ik ga zitten. Hij pakt de autogordel, schuift deze over mijn schoot en klikt hem vast. Het is een donkere dag. Dikke regendruppels vallen op de voorruit van de wagen. De ruitenwissers bewegen driftig van de ene naar de andere kant. Ik draai me even naar links en overhandig hem mijn taxipasje. Hij is anders dan de andere…

De ouder wordende mens levert met het voortschrijden der jaren gestaag kleine stukjes geheugen in. Dat is, als biologisch proces, een algemeen aanvaard verschijnsel en misschien ook deels genetisch bepaald. Als men dementie of aanverwante aandoeningen niet meetelt, kunnen andere oorzaken, zoals bijvoorbeeld een zware narcose of tijdelijk zuurstofgebrek…

In het park staat een bankje. Zo’n bankje voor mensen die geen haast hebben. Die de tijd nemen even naar de bomen in bloei te kijken. Niets voor mij, maar toch ga ik even zitten. Naast de bank een vuilnisbak waar nooit iemand iets ingooit. Behalve in deze. De vuilnisbak is tot de rand gevuld met lege bierblikjes. Rondom de bank, natte papiertjes,…

Ik moest in Almelo zijn. Ik kon me niet herinneren er ooit geweest te zijn. Het beeld dat ik van deze oostelijke stad had, was sterk beïnvloed door Herman Finkers. “Het stoplicht springt op rood, het stoplicht springt op groen, in Almelo is altijd wat te doen.” Deze zin, die behoort tot het collectieve geheugen van vele Nederlanders, schoot onmiddellijk…

Dat was lachen zondag! Mijn vriendin en ik gingen voor het eerst skieén in Zoetermeer. We namen een proeflesje en dat was leuk. We stonden op elkaars lang latten en moesten zijdelings een klein heuveltje op. Mijn vriendin, die slecht luistert, gleed telkens terug. Dus ik deed voor hoe het mij uitgelegd was. "Verzin je dat zelf?"zo vroeg ze.…

~ DEEL 5 ~ Het hart schoot me in de keel. Mijn moeder die de aardappels stond af te spoelen keek me aan en zei: “Neem jij maar op, want ik heb m’n handen nat”. Het gerinkel klonk als een haast kwaadaardig lawaai. Voordat de telefoon voor de vierde keer rinkelde pakte ik gehaast de hoorn op terwijl ik dacht: “Laat ik het maar snel achter me brengen…

Het is nooit straks. Het is altijd nu.…

De waarheid is absoluut en leeft.…

Zijn start was sluipend. Niks spectaculairs. Geen voortekenen van een toekomstige wereldveroveraar. Geboren in een achterkamertje, zwaar beveiligd en met een klimaatregeling waar je ook echt kippevel van kreeg. Gekoesterd werd hij als een baby, waarvan niemand ook maar durfde te bevroeden wat daaruit moest groeien. Zijn eerste opdrachten waren simpele…

Mijn schone slaapster droomde dat de zon een man was met een slecht humeur, die daarom weigerde om ook maar enigzins te schijnen. Ze riep in haar slaap: Schijn chagrijn, schijn! Wees toch niet zo humeurig! Geef je stralen eens aan de wereld en maak alles kleurig! De zon vond dit schijnbaar amusant, want vanaf dat moment scheen hij in heel het land.…

Buurjongen Monc komt naar buiten en baant zich een weg door de vuilniszakken in zijn tuin. Rustig wandelt hij het hek uit. Ik wijs op de vuilniszakken: ‘heb je ze gedresseerd, Monc?’ ‘Huh?’ ‘Die vuilniszakken. Denk je dat ze uit zichzelf naar de kant van de weg trippelen? Kun je mij die truc ook leren?’ ‘Huh?’ Dan loopt hij door. Handen in zijn…

Als een zwerm zeemeeuwen ronddartelt bij de boeg dan weet ik dat ik weer thuiskom. Als ik een mooie vrouw betraand op de wal schichtig zie zwaaien dan weet ik het zeker. Als de scheepshoorn ons vertelt dat zij de mensen aan de wal groet is het helemaal zeker. Thuis wacht op ons. Voorbij de barre tocht op die mooie blauwe reus. De oceaan die ons…

De Huismus zit tevreden op zijn oranje relaxfauteuil. Met een pafke. Het was weer een drukke dag vandaag! Eerst opstaan en wassen, dan stofzuigen, dan ontbijten, dan wandelen, dan het nieuws, dan de vaat, dan weer eten, dan boodschappen, dan praten en fietsen als ontspanning, dan thee met een koekje en dan nog aardappelschillen en koken en weer eten…

De bel ging. Wat nou weer, was mijn eerste gedachte. Ik verwachtte niemand in het bijzonder. Op het vuur stonden twee pannen voor een werkende man die een drukke dag achter de rug had en nu rammelde van de honger, maar daar had de ongenode gast natuurlijk geen boodschap aan. Met een gezicht dat op zeven dagen onweer stond liep ik naar de voordeur.…

Die zaterdagmiddag liep ik nog even over de rommelmarkt. het was zacht, het voorjaar zat al in de lucht. Het was vier uur, dus weinig kans dat er nog iets leuks te vinden was. Maar opeens had ik het gevoel daar helemaal alleen te staan. Hartekloppend stond ik daar met een tinnen bonbonschaaltje in mijn hand, met daarop zes kleinere schaaltjes. allemaal…

Heer dokter wenkt mij naar binnen en ik kijk op de klok. Een uur te laat! ‘Lag je te pitten,’ vraag ik. ‘U bedoelt?‘ Hautain! Arrogant! ‘Ik bedoel; roes uitgeslapen? Want aan jouw rode gezwollen oogjes te zien is jouw happy hour vanmorgen vroeg al begonnen. Zonder hierop te reageren, gaat hij achter zijn bureau zitten. Geen humor. Dat is duidelijk…

Wat is de wereld toch klein. Kom ik mijn achterbuurvrouw Carmen tegen met een rookworst in haar hand. Wij staan in de HEMA waar ik van de bedrijfslijder een vergulde rookworst in ontvangst mocht nemen vanwege verregaande promotie van het bedrijf mijnerzijds (zo stond het in de bijbehorende oorkonde). Carmen feliciteert me met mijn prijs terwijl ze…

“Brrr, wat een rotweer. Daar had ik niet op gerekend.” De dame haastte zich in de beschutting van het bushokje, trok haar hond bij zich en keek naar de man naast haar. “Ik dacht dat het droog zou blijven,” mopperde ze en sloeg de regendruppels van haar dunne shirt. “De mens neemt alles zo vanzelfsprekend,” antwoordde de man en boog zijn hoofd nadenkend…

Soms begint alles om je heen op z’n grondvesten te schudden. Je hebt niet meteen in de gaten wat er nou precies aan de hand is. Maar dat het erg is, voel je met je klompen aan. Terwijl je koortsachtig je geheugen aftast naar de plek waar je je rampenplan hebt opgeslagen, zie je dat de vulkaan begint te roken en voel je zijn hete adem al in je nek…