Verhalen over algemeen

Negentienvijfennegentig. Een accountantskantoor zoekt een vennoot en gezien mijn ervaringen denk ik wel te kunnen solliciteren. De personeelschef, een op Andries Knevel lijkende zenuwlijder , scheiding rechts, bril en pak, ontvangt mij vriendelijk in zijn kantoor en begint het gesprek met de mededeling dat het koud is voor de tijd van het jaar.…

Er wordt gebeld. Voor de deur staat een jongen van een jaar of twintig. Hij is gekleed alsof hij zo van een begrafenis is weggelopen: driedelig zwart, rode stropdas. ‘Laat mij raden,’ zeg ik. ‘Een Jehovagetuige die de religieuze kledingcode niet helemaal serieus neemt. Uw schooltas ontbreekt en uw schoenen zijn te slap om tussen een deur te steken.’…

Een aantekening in je dagboek is soms goed voor een verhaal. Het was april 1997. Ik liep laat op een heldere avond naar huis. Opeens zag ik hoog aan de hemel een ster met een staart. Dat had ik nog nooit gezien, maar ik wist meteen dat het een komeet moest zijn. Mijn herinnering was nog fris, het moest Hale-Bopp zijn. Dat waren de ontdekkers, die de…

LITTLE CLOUD THE LONESOME INDIAN Toen little cloud werd geboren in de tipi bij mama was hij maar klein en brulde om eten. Moeder stopte er melk in en hij sliep gehoorzaam. Toen hij drie was liep hij een bergje op naar de rivier om pootje te baden toen hij thuis kwam lag zijn vader op sterven hij had een trap van een bizon gehad tijdens de jacht…

Het is een lekkere warme zomeravond. De zon was pas onder gegaan. Schitterend was nog de verlichte noordelijke hemel en haar oranje vederbewolking. Op straat werd het al stil. Henk was in zijn kamer en zat bij het venster naar buiten te kijken. Opeens hoorde hij de deur van buurvrouw Carla opengaan en zag een meisje naar buiten komen. Het was een mooi…

Het bejaarde echtpaar Henk en Ingrid stonden op de bus te wachten naar Assen. De bus kwam er al aan. Ze stapten in. Achterin was nog plaats. Ingrid ging naast een jongeman zitten en Henk achter haar naast een jong meisje. De bus reed weer. Zij keek met een schuin oog naar de jongeman. Wat een knappe jongen, gekleed in een strakke korte broek, dacht…

Mien zat de sokken van haar man te stoppen toen de huisbel rinkelde. Ze liep naar het raam en zag de postbode met een enveloppe in zijn hand voor de deur staan. ''Doe jij effen open ouwe, misschien moet je tekenen voor de bekeuring die je hebt gehad voor het stelen van die jas.'' Wouter slofte op zijn pantoffels naar de deur en opende die.…

Ik ken mannen die met hun eigen handen een mini stoomlocomotief bouwen en tussendoor ook nog eens de verbouwing van een pittoreske ruïne succesvol afronden. Die voor geen enkele electriekklus terugschrikken, door het hele huis draden trekken en al koffieleutend polen ontbloten zonder de stroom eraf te halen. Mannen die routineus loodrechte touwtjes…

‘Kijk, als ik die pool losknip dan kun je via deze twee bananenstekkers inpluggen op de centrale versterker.’ We zijn al een half uur bezig om geluid uit mijn gitaar te krijgen. ‘Je moet onze installatie nemen Trawant, dat versterkertje van jou heeft geen bereik.’ De beide technici die zich met het probleem bezig houden lijken nog het meest op Buurman…

“Kom, jongen!” Zijn oren vlogen de lucht in. “Kom op, slaapkop!” Hij hoorde een deur opengaan. De vroege ochtendgeur vloog recht zijn neus in. Hij hield van dit moment; het was het begin van een nieuwe dag. De keukentegels voelden koud aan zijn voetzolen. Hij rende de gang door, richting het licht. Even werd hij verblind, maar toen zag hij haar, wachtend…

Een snelle blik op buienradar leert dat ik nu uit de ochtendjas moet om nog voor de sluizen opengaan de boodschappen in huis te halen. De auto staat wat ongelukkig geparkeerd en ik moet achteruit over het tegenover ons huis gelegen grasveld insteken om de bocht naar de weg ... nou ja als ik dat allemaal uit moet leggen... VAST! De voorwielen gieren…

Sinds ze vaker gekraakt dan gevuld werden en later door Stivero in de ban gedaan, hangen er buiten geen sigarettenautomaten meer. Ik mis vooral de vakjes voor geld terug. Altijd even door het klepje om te voelen of er nog vergeten muntjes ronddoolden. Ook in de jaren dat we de eerste sigaret nog moesten roken, lieten we in het voorbijgaan de vingers…

Ons wijkje in het Zuiderparkkwartier Den Haag was in de zestiger jaren een muzikaal eldorado. Om te beginnen woonde Willy Wissink aan de overkant bij ons in de straat. Willy was sologitarist en oprichter van Willy and his Giants, samen met de Tielman Brothers een van de founding fathers van de Rock&Roll in Nederland. Met het oog op de avondrust repeteerde…

Ik geloof in mijn situatie in reïncarnatie en wordt er vaak moe van als ik die beelden van mij uit vroegere tijden terugzie, vooral als ik de inhoud van een paar glazen whisky door mijn mond zijn gegaan, zoals nu ook weer toen ik zag, dat ik in 1870 twintig jaar was en met de trein uit Polen naar Amsterdam was gekomen, om een nieuwe toekomst op…

1958 Het licht van de Jugendstil lamp boven de eettafel weerkaatst in de geslepen vlakjes van de messenleggers en de verzilverde servetringen. Herfstavond, de schuifdeuren naar de zitkamer en de serre zijn dicht. Om de tocht tegen te houden is het zware gordijn voor de glas in loodramen geschoven. Mijn opa slijpt met afgemeten streken het lange mes…

De appelboom in de tuin van Mw G. en mij heeft uitbundig gebloeid in de lente. Uit dorre, schijnbaar dode takken, waar je geen cent meer voor zou geven, barstten in april de knoppen open en daaruit verschenen talloze wit/roze bloemetjes die de tuin het aanzicht gaven van zo’n bewegend Chinees schilderij in Afhaal Restaurant Shanghai. En nu, half augustus…

1958. Een warme namiddag op het strand. Zand, aangekoekt op de geribbelde buitenkant van de rode fles Exota, op het oranje rubbertje onderaan de witte dop van de beugel en binnen in de hals. Knarsend tussen mijn tanden bij het eten van de boterham met uitgedroogde pindakaas. Ik mag mee met een tante uit Limburg en haar 6 kinderen. Ze logeren in een…

Mijn echtgenote kan kritische vragen stellen, toen ik vanmorgen van een wandeling thuis kwam zei ik, dat ik veel vogels had gezien en meteen vroeg ze hoeveel vogels waren het dan en wat waren het voor vogels. Daar had ik niet opgelet, wel op de knappe dames die ik tegen kwam, ik kon ze in gedachten nog uittekenen, maar de vraag van de vogels had ik…

Nu was hij geen heer Wulpse Alie en haar vriendin waren naar Amsterdam bootje varen met lesbische dames. Charles, de broer van Alie logeerde bij haar, maar ging niet mee naar de Hoofdstad. Hij had mij uitgenodigd een biertje te komen drinken. Omdat ik wegens rugklachten niet ver kon lopen kwam hij mij ophalen in zijn Mercedes. Wat zag hij er keurig…

In 1974 toen ik 23 was kreeg ik van een hoge ambtenaar van Buitenlandse Zaken opdracht zijn Indonesische vrouw te begeleiden. Zij wilde zo graag het strand zien en daar een wandeling maken. Ik maakte kennis met haar, een mooie slanke dame, gekleed in lange blauwe sarong. Ze heette Ratna en was volgens mij al in de zestig. Haar eerste man had ze verloren…

Eindelijk regenbuien en koeler. Blijer kan de natuur me niet maken. Mijn hond Max keek ook vrolijk naar me, en zei: ''Gelukkig niet zo warm meer, hé baas.'' ''Ik heb vannacht raar gedroomd, Max.'' '''Ja dat klopt baas, ik hoorde je steeds 'dank, u zeggen.'' ''Het zit zo lieve hond, wij liepen avonds laat op het pad naar het…

Het was mooi weer begin juli. Wulpse Alie was in de keuken bezig sla en komkommer klaar te maken. Kees had een dik touw aan de boom vastgemaakt en draaide het touw in de rondte zodat Max leerde touwtje te springen. Hij deed het heel goed. ''Nou jij springen, Kees.'' De lieve hond pakte met zijn poot het touw, maar kreeg het niet omhoog. Daarom…

Uit het moeizame leven van Otto Berendsen (Een feuilleton vol gemengde gevoelens) Otto Berendsen, docent Onduidelijke Vakken aan gefuseerde scholengemeenschap de Vallei (waar een skybox in de Arena voor dit jaar op het wensenlijstje stond), lag op de ochtend van Nieuwjaarsdag in zijn eigen bed en keek naar de slapende Wilma Beekman naast hem.…

Uit het moeizame leven van Otto Berendsen (Een feuilleton waar je voor thuisblijft) Otto Berendsen, docent Onduidelijke Vakken aan gefuseerde scholengemeenschap de Vallei (waar in een bepaald feuilleton de laatste tijd heel vervelende dingen over gezegd werden), zat in een vreemde slaapkamer op de rand van een tweepersoonsbed en zag een man van…

Uit het moeizame leven van Otto Berendsen (Een feuilleton waar het hart sneller van gaat kloppen) Otto Berendsen, docent Onduidelijke Vakken aan gefuseerde scholengemeenschap de Vallei (waar men na dit boekjaar het batig saldo in derivaten ging beleggen), zat op de rode satijnen sprei van een ruim twee persoonsbed en trok met beide handen een Noorse…

Een reisje met de trein leek me weer eens leuk. Ik kocht een kaartje bij de Hema en in Assen nam ik plaats in een coupé. Waar de trein naar toe ging interesseerde me geen fluit. Lekker kijken naar een afwisselend landschap was mijn doel. Van beroep ben ik papierprikker, dus ik ben een armoedzaaier, maar voor de gein heb ik mij verkleed als een VVD-er…

Mijn vrouw was naar Purmerend om haar zieke zuster te verzorgen, ik had dus het rijk alleen. Op de ouderwetse manier had ik een bakkie koffie gezet en ging ik in mijn fauteuil achter de geraniums zitten en naar buiten loeren. Speciaal hield ik de buurman verderop in de gaten, omdat ik hem ervan verdacht, dat hij zijn hond vlak voor mijn deur liet poepen…

Uit het moeizame leven van Otto Berendsen (Een feestelijk feuilleton) Otto Berendsen, docent Onduidelijke Vakken aan gefuseerde scholengemeenschap de Vallei (waar de Nieuwjaarsborrel voor het personeel meestal uitliep op onsmakelijke confidenties), stond voor de spiegel in zijn nieuwe spijkerbroek en probeerde met een uiterste krachtsinspanning…

Uit het moeizame leven van Otto Berendsen (Een feuilleton dat wel wat opwinding kan gebruiken) Otto Berendsen, docent Onduidelijke Vakken aan gefuseerde scholengemeenschap De Vallei (waar tijdens het kerstreces weinig bokken werden geschoten), zat aan het bureau in zijn werkkamer en keek naar zijn computerscherm. Hij had nog een kleine week vakantie…

(fictie) Wout had net met een emmer water een hondendrol weggespoeld, die vlak voor de buitendeur lag. Janneke zat in de huiskamer zijn lange onderbroeken te verstellen toen ze ontdekte, dat één broek nog vuil was, er zat nog een plak stront in. De telefoon rinkelde toen Wout weer binnen kwam. ''Ik neem wel op, darling'' en hij slofte naar…