start toeval vragen forum links zoek contact gastenboek inhoud

Categorieën:

actualiteit (129)
adel (13)
afscheid (115)
algemeen (329)
bedankt (25)
biologie (13)
dieren (237)
discriminatie (38)
drank (48)
economie (22)
eenzaamheid (178)
emoties (167)
erotiek (68)
ex-liefde (63)
familie (107)
feest (38)
film (3)
filosofie (136)
fotografie (6)
geboorte (23)
geld (32)
geschiedenis (28)
geweld (45)
haiku (4)
heelal (38)
hobby (28)
humor (376)
huwelijk (40)
idool (42)
individu (59)
internet (29)
jaargetijden (53)
kerstmis (77)
kinderen (170)
koningshuis (21)
kunst (48)
landschap (15)
lichaam (39)
liefde (256)
literatuur (351)
maatschappij (151)
mannen (34)
milieu (12)
misdaad (118)
moederdag (11)
moraal (97)
muziek (40)
natuur (90)
oorlog (107)
ouderen (16)
ouders (37)
overig (128)
overlijden (75)
partner (55)
pesten (28)
planten (13)
politiek (50)
psychologie (105)
rampen (55)
reizen (132)
religie (143)
schilderkunst (20)
school (61)
sinterklaas (17)
sms (5)
songtekst (1)
spijt (26)
sport (80)
sterkte (2)
taal (42)
tijd (54)
toneel (10)
vaderdag (1)
vakantie (83)
valentijn (4)
verdriet (86)
verhuizen (13)
verjaardag (17)
verkeer (39)
voedsel (45)
vriendschap (82)
vrijheid (59)
vrouwen (87)
welzijn (52)
wereld (35)
werk (94)
wetenschap (18)
woede (61)
woonoord (87)
ziekte (147)

tabblad: verhalen

< vorige | alles | volgende >

verhaal (nr. 5714):

Oud geluk

1958. Een warme namiddag op het strand.
Zand, aangekoekt op de geribbelde buitenkant van de rode fles Exota, op het oranje rubbertje onderaan de witte dop van de beugel en binnen in de hals. Knarsend tussen mijn tanden bij het eten van de boterham met uitgedroogde pindakaas.
Ik mag mee met een tante uit Limburg en haar 6 kinderen. Ze logeren in een pension bij de duinrand en als ik door mijn opa word afgezet staan ze al bepakt en bezakt op de stoep. Even later klimmen we over de strandopgang en hollen, alsof we door een onzichtbare hand geduwd worden met reuzenstappen naar beneden.

Ik ben in plaats van enig kind nu een van de vele, tussen oudere en jongere broers en zussen. Als vanzelf neem ik mijn plaats in bij het graven van de slotgracht om het zandkasteel. De vloed komt op. We werken hard om het bouwwerk overeind te houden, maar hoe diep we de geul ook maken, het water komt steeds sneller het strand op, vult de gaten en gulpt er overheen. Schuimkopjes knabbelen aan de fundamenten, we slaan met de platte kant van onze ijzeren schep de wanden van nat zand steviger in elkaar. Zijgeulen volgen, een extra wal wordt opgericht. We lopen om elkaar heen, schreeuwen en geven aanwijzingen. Overal om ons heen is het water al meters ver het strand op gestroomd.
Even is er voor niks anders plaats in ons leven dan deze ongelijke strijd.

Dan vindt de zee het genoeg en spoelt een onverwacht grote golf de helft van het kasteel weg. Ondermijnd, zakt het zonder geluid te geven in elkaar en vermengt zich met het grijze kolkende water. We geven op, de ban is gebroken. Zonder om te kijken laten we de resten achter. Joelend rennen we om het hardst terug naar het grote kleed op het droge in de verte. Even later steekt een kille wind op en drijven er flarden zeemist naar de kust. Er wordt ingepakt, we sjokken op blote voeten moeizaam door het rulle zand naar boven.
Mijn neven en nichtjes zie ik nooit meer terug. Maar het beeld gloeit na als een vonkje oud geluk.

Schrijver: trawant, 07-09-2015


niek_kalbergathotmail.com


Geplaatst in de categorie: algemeen

Deze inzending is 63 keer bekeken

5/5 sterren met 2 stemmen.



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)