Hartenkreten over psychologie

Mijn hele leven heb ik een kinderlijk vertrouwen in mensen gehad, door niets te breken. Vele malen heb ik mij in de maling laten nemen en laten belazeren. Dat heeft mij nog aardig wat geld gekost ook. Aan iemand die mij heel na stond heb ik in mijn jeugd in diep vertrouwen eens een geheim verteld. Binnen korte tijd was het bijna algemeen bekend,…

Vanochtend werd ik depressief wakker, de hele nacht geslapen zonder dat ik het in de gaten had. Normaal gesproken droom ik. Soms 3D en interactief. Dan speel ik in de droom mee. Spoel hem vooruit, terug of zet de beelden stil. Of ik droom de droom. Andersom komt ook voor, maar dan heb ik een paard van een droom. Twee illegale doden gisteren…

Al vanaf mijn geboorte ken ik dwanggedachten, als mollige baby wilde ik meer moedermelk dan ik kreeg, de stop ervan heb ik nooit geaccepteerd, vond ik een wreedheid die zijn weerga niet kent, ik zocht bij vele moederfiguren naar extra moedermelk, maar het bleef allemaal te karig en te gemaakt, als melk uit de supermarkt. Via snoep en drugs wilde ik…

Eigenlijk moet je geen aandacht geven aan wat geen aandacht waard is, want zwijgen blijft goud, maar soms tergt het een en ander je toch teveel. Een schilder op een stellage schreeuwde naar een mooi geklede jongedame, die helaas zijn blikveld kruiste: 'Hé, jij daar, jij bent een lekker ding!'. Wat wilde die iq-loze kwal nou met die brutale opmerking…

'Oordeel niet, opdat u niet geoordeeld wordt!', zei Jezus en het zijn deze woorden die mij bezig houden de laatste jaren, aangaande de kwaadaardige toestanden tussen autochtonen en allochtonen, voor het gemak zo ingedeeld. Het geloofsleven van de westerse mens is grotendeels gekelderd, kerkgang is geminimaliseerd. Dat is een logische uitwas van de…

Er was eens een kunstenaar op het journaal, die de concentratiekampen heeft overleefd. Hij waarschuwde met klem voor het overal opduikende neo-nazisme, met een knip-oog naar zijn schilderijen, die als een protest gelden en die met een uiterste krachtsinspanning geschilderd zijn. Ik neem zijn angst bloedserieus. Hangt ons een zwaard van Damocles boven…

Aha, daar ben je weer, oude geest van Oscar Wilde, wat is het lang geleden zeg, waar zat je toch al die tijd van dralen en geluk bezingen, ik heb je gemist, ben reeds enkele wijnkelders verder, ai, die hypnotische magie van je aantrekkingskracht en de aandoenlijkheid van een plomp lichaam in een pak voor droogstoppels en elitaire kakkerlakken. Kijk…

Net lees ik in de krant een artikel over verzamelaars. Daar schijnen er nog steeds veel van te zijn, compleet met uitpuilende huizen en onder de verzamelwoede bezweken relaties. Nooit lees ik iets over hun tegenpolen, de groep waar ik bij hoor: de ontzamelaars. Zo langzamerhand vraag ik mij af of ik lid ben van een minuscule minderheid of dat ontzamelaars…

Mensen die zichzelf "gewoon" noemen doen dat uiteraard op grond van verschillende motieven. Ik ben in mijn herinnering de volgende tegengekomen: 1. jongeren uit de onderste lagen van de samenleving (zoals ikzelf) die zich daaraan wilden ontworstelen en hun uitspraak met een zekere agressie deden of als verdediging tegen de beschuldiging zich heel…

Verrek. Voor de zoveelste keer weer verliefd. Dit keer ben ik er totaal niet blij mee. Waarom niet? Omdat tot nu toe elke verliefdheid op een fiasco is uitgelopen. Het meisje is te onbereikbaar voor me. Altijd. en het allervervelendste deze keer is dat ze niet totaal onbereikbaar is. Dit zal ongetwijfeld resulteren in een pijnlijke afwijzing. Waar…

De vloek die mij achtervolgt is schuldgevoel, een grijze mist hangt in m’n brein waar ik dwars doorheen moet varen en die de wereld zijn kleur ontneemt. Voortdurend denk ik aan mijn gedrag dat leidde tot de dood van Uw zoon, die mijn beste vriend was en ik denk steeds dat de enige zin van mijn bestaan sterven is om als helende pleister op Uw wond…

'Hoe een kind, klein maar verbeten, zich de dood at in het bloed.' ( Ida Gerhardt ) Ik meende, heel even, dat ik Rutger Kopland zag ( het kan toch ) zoals een vadermens zijn verdwaalde kind gaat zoeken. Ik weet niet wat hij deed of wat hij zocht, het leek op een voorwendsel, maar hij was er ontegenzeglijk, want hij vond me tussen de bundels poëzie…

Ik leefde voor jou. Alleen voor jou, want mezelf haatte ik als de pest. Je gaf me hoop, en je gaf mij leven om uiteindelijk ook te leven. Want wat was het leven toen eigenlijk? Mijn leven bestond in die tijd toen uit hele dagen slapen. Mijn hoofd was op, en mijn lichaam volgde de leider in het spel. Ik wilde niets meer. Maar daar vanuit het…

Tijdens mijn diepste slaap, in het holst van de nacht klinkt het fluitsignaal. Uit alle gaten, krochten en holen komen ze tevoorschijn. Trekken op richting zonsopgang. Klaar voor het appel van de nieuwe dageraad. Beren op de weg van mijn ontwaken.…

De zwartste dag was voorbij. Met haar lange, blonde lokken dansend op de zachte avondbries, schreef ze alle donkere wolken uit de lucht en noteerde ze op een groot vel papier, waar de pluizige deeltjes naar hartenlust konden onweren en waaien. De plaats die ze had vrijgemaakt aan de hemel, vulde ze op met haar viltstift, waarmee ze sterren, enkele planeten…

De kunst of kunde van het genieten is 's levens grootste goed. Zodra je het relativeren onder de knie hebt, komt er een oase van rust over je heen en is genieten een logisch gevolg. Mijn beste vriend is mijn alter ego. Door dik en dun gaan we al meer dan een halve eeuw door het leven. Behoefte aan veel vrienden heb ik niet. Ze zijn dan ook op één…

De foto was een herinnering aan de 40-jarige bruiloft van haar opa en oma. Inmiddels zou ze al lang grijs moeten zijn. Dat was ze nog niet en zij werd daardoor altijd jonger geschat. Leuk vond ze dat wel. Op de foto stond ze als 9-jarig meisje ernstig te kijken met een pop in haar armen. Met dezelfde uitdrukking en ook met dezelfde pop stond ze…

Net als je denkt dat je het weer een beetje aankan, komen er problemen terug. Niet goed wetend wat je nu weer moet doen, vraag je jezelf af: 'waar doe ik het voor?' Ik leer omgaan met mijn emoties en omgaan met de realiteit, je realiserende dat je niet de enige bent die problemen kent. Bij de lessen over emoties wordt je verteld er anders mee…

Het is een vergissing, onze botsing: mijn onbegrip - jouw boosheid. Op dat moment dat je boos werd begreep ik niet, wat je bedoelde. Jammergenoeg om wat voor reden ook was het niet de tijd om het mij uit te leggen. Eerlijk gezegd zat ik er mee in mijn maag, vroeg mijzelf af, wat je wel niet van mij dacht. Gelukkig heb ik verder gekeken en geprobeerd…

Het oude zeer uit je leven laten vloeien is niet zomaar iets! Door veel verdriet in je leven moet je niet vergeten, dat daar zelfs een eind aan komt. Het verwerkingsproces is niet altijd even gemakkelijk. Maar op een gegeven moment moet je beseffen, dat er nog meer in deze wereld is. Opeens begint er een begripsvorming te komen dat je aan het…

'waar niet begonnen wordt is er ook geen eind.' De buurjongen, nadat hem gevraagd was wat hij voor werk deed en hierop verontschuldigend antwoordde pizzakoerier te zijn. Nou Ömer, voor mij een mooi stukje waarheid, dat vrijwel elk vlak van mijn leven beslaat! Bedankt!…

De verspringende duisternis speelde met de bomen en liet me valse gedaanten zien. De bosgeesten die ontwaken als de donkerheid zijn intrede doet. Krakende takken, ritselende verdorde bladeren. De beesten die hun holen verlaten en de vogels die hun nesten opzoeken. Het overdragen van de wacht in het bos. Ver weg was nog het geluid van autoverkeer…

Ik zit aan de verste kant van de tafel, tegenover haar. Ze schuift een blonde lok haar achter haar oor. Rommelt met de sleutels die ze in haar hand houdt, die weerklinken op het tafelblad. Ik tik met de neus van mijn schoen tegen de poot van de tafel. Schuif heen en weer op mijn stoel, ondanks dat dit zeer doet. Ik verdenk mevrouw de pschychiater…

Ik heb een klein meisje in me, schreef ik jou. Een verbitterd, zwart, duister meisje, drugsverslaafd. Dat meisje vertrouwt niemand meer, vernietigt zichzelf met haar zelfhaat en is wanhopig verloren in de wereld. Haar eigen wereld. Vandaag realiseerde ik me, dat het meisje aan het sterven is. Ik heb haar nooit laten leven, ze is gevoed door mijn…

Ze zoekt mijn blik, die wegkijkt. Zachtjes schudt ze me aan mijn armen. "Hey, jij gaat mij niet ontglippen, hoor je me?" "We willen niet dat jij ons ontglipt", hoor ik haar, iets zwakker nu, zeggen. Ik hang tegen haar aan, zij ondersteunt het lichaam dat geen kracht meer betoont. Ik drink haar liefde met volle teugen word er zelfs misselijk…