Alle inzendingen over dieren

Gisteren ging bijtijds de telefoon, dat ik om tien uur naar de tandtechniker mocht komen, jazeker wel en dat in deze “blijf maar weg tijd”. Man nam het gesprek aan want ik had mijn handen vol en tja dan is de telefoon toch even een dingetje...ik knikte driftig dat het tijdstip me prima uitkwam en vertrok om even na negen uur, een prima ritje al was…

Toen de crisis het meest aangreep, in het hart van de desastreuze gebeurtenissen, zond het Opperwezen of wie je daarvoor aan moet zien mij een droom, een wonderbaarlijke droom over een citroengele kanarie, over mijn inmiddels overleden kanarie. Het beestje was tam geworden en ik kon het op mijn vinger dragen. Het hipte leuk overal rond en ging zitten…

Toen ik gekwetst was als nooit voorheen door de brute, wrede en gemene mensensoort, ben ik hem gaan halen, mijn meest dierbare Rocky. Ik trof hem aan in het asiel te midden van zijn eveneens verweesde makkers en soortgenoten en schonk hem aan Vader, die ook sinds lang niet meer te midden van de levenden is. Rocky droeg een cognackleurige, haast…

Hele gesprekken voer ik met onze kanarie die de geweldige naam Swiebertje meekreeg, een naam waar hij dus absoluut niet naar luistert, niks mee heeft en we kunnen hem roepen wat we willen, reageren doet ie pas als bijvoorbeeld de radio loeihard aanstaat, de stofzuiger aanstaat of er andere geluiden zijn oren binnenkomen. Dat dus. Praten met het…

Daar zaten ze dan eindelijk. Heerlijk genieten van hun weekje in een klein pittoresk Frans vissersdorpje. Het was een heerlijke avond. De laatste vissersboten kwamen de haven binnenlopen. Een prachtig gezicht. De netten gehesen en allerlei vogels die rond de boten cirkelden. ‘Mooi, al die vogels toch, hè schat.’ ‘Ja, het is gewoon een feest – meeuwen…

‘Ach meneer, wat een schattig leuk hondje heeft u daar. Waar heeft u die gevonden?’ ‘Gevonden, gevonden? Mevrouw dat hondje is eigenlijk helemaal niet van mij.’ ‘Nou, hij geeft anders wel de indruk echt bij u te horen.’ ‘Beste mevrouw, het is een hondje met een beetje een kattenverstand.’ ‘Een hond met een kattenverstand? Nog nooit van gehoord…

Wat een doodgewone actie had moeten zijn, ontaarde in een waar bloedbad. De nagels van de kanarie waren te lang en eens in de zoveel maanden als ik zie dat ie zit te pikken, niet meer goed op zijn stokjes kan komen, dan wordt ie even onder handen genomen. Op zich stelt het niet veel voor, een fluitje van een cent, maar omdat centen er niet meer zijn…

Vandaag gaat de oudere mevrouw uit de Bisschop Ophoviusstraat ook weer met ons mee die zoveel klaagt over haar eenzaamheid. De bus hobbelt schokkend, optrekkend en remmend voort door de straten van onze stad die aan de inzittenden veel herkenning en jeugdsentiment bieden. Later strekt zich aan weerszijden van de snelweg hetlente-achtige landschap uit…

De kat vouwt haar zo elegante en door de Natuur op zo fraaie en kunstzinnig verantwoorde wijze gedessineerde staart als beschermend om haar lichaam.... Later wast ze zorgzaam en zorgvuldig de lieflijke pootjes en de vacht volgens haar ingeslepen, met haar natuur meegegeven, scherpe instinct..... Ik heb het dier ongelooflijk en diepgaand en vergaand…

Hij had haar wel zien lopen, zeg maar rennen, de muis, het muisje maar hij had geen trek in hem of een haar, want wat het was, dat wist nog ie nog niet hij was geen kat, hij was een hond en woonde op de derde verdieping in de Amsterdamse Jordaan, heel hoog met meer dan 50 betontreden of te wel 6 loodzware moeizame trappen hij vroeg zich af hoe…

Natuurlijk doen wij nooit een vlieg kwaad. Laat dat maar aan de vakman over. En wie was er nou toch eerst, de kip of wij? Verklaren in het ene land de koe heilig en het andere land raakt maar niet uitgemolken over de koe per vervuilende scheet. Het is de waarheid als een koe om een opgeblazen gevoel van te krijgen. Boeh, zo laf. Alleen de mensch…

Ze schaften zich een robotstofzuiger aan, want tja, beiden werkten en dat ding kon geen kwaad toch? Kwestie van aanzetten en gaan werken, dat deed de robot ook als ze weg waren dus thuiskomen in een huis dat dan al gezogen was, daar hadden ze wel oren naar! Zo gezegd, zo gezogen! Op maandagochtend vertrekken hij en zij naar hun werk, de poezen blijven…

"Het zijn mooie vogels" verklaarde ik aan de meneer op de markt die daar trouw de wacht hield naast de kooien met vele parkieten en kanaries; de parkieten bont gekuifd en levenslustig kwetterend.... Hoe graag zou ik zo'n dier "huisvesten"; zij het dat het afscheid van Pietje me te zwaar is gevallen en dat ik te zeer vrees voor nieuw, soortgelijk…

Dat Nederland ook al zwoegt onder de hitte, het zal niemand zijn ontgaan, dat mensen klagen over de hitte, we horen niet anders, dat men wordt gemaand te drinken, is een goed voornemen wat we allemaal (voor het grootste deel dan toch) ook doen, water drinken is de beste optie, je koelen eveneens! Zelf zit ik met een zeer handig gevalletje, waar water…

Toen, in een lang vervlogen tijd, ik ontslagen was en gekwetst zoals nog maar zelden, ben ik de hond gaan halen. Van dieren heeft men nooit af te wachten wat de brute, misdadige en zogenaamd "normale" mens onder meer in het maatschappelijk leven klaarmaakt en ik koos de hond, die te midden van andere stakkers verbleef in een kale, getraliede kooi inderdaad…

Ja echt, ze zitten hier in het aquarium, heus waar! Een aantal maanden geleden vroeg mijn kind; mam, wil jij? Ik zei: ja hoor, dat is prima, best wel weer leuk om te zien! Maar de inhoud krijg je ook hoor! De drie kleinkinderen mochten indertijd bij aanschaf elk een “eigen” vis uitzoeken! Hartstikke leuk natuurlijk, maar eega vond het aquarium te…

Op vrijdag sta ik, keurig op tijd, hond aan de lijn en aan de voet, te wachten op het oefenveldje van de hondenschool. Door het raam van de kantine zie ik mensen opstaan en jassen aantrekken. De les gaat zo beginnen. Dan komt een van de trainers naar me toe gelopen en zegt dat de les die dag niet doorgaat. Er is een wandeling gepland met de gehandicapten…

Emma was een vrouw van de wereld. Ze had een brede belangstelling voor literatuur, ze vertelde over de gedichten uit de bundel 'Het zingend hart' van de schrijver Gerard Reve en over de verhalen van de Amerikaanse schrijver James Purdy, die in haar ogen een cultuurheld was. Ze wist veel te vertellen over de dichters Fernando Pessoa en Arthur Rimbaud…

Na schooltijd liepen Anje en ik gearmd naar mijn huis om daar te gaan spelen. Toen we door de achterdeur naar binnen stapten, zagen we op de keukenvloer een klein mandje staan. Van wie was dat korfje met pupje dat daarin lag te slapen? ‘Oh, die is vast voor jou,’ riep Anje. ‘Nee,’ antwoordde ik, ‘dat kan niet’, want zoiets kon ik na jaren zonder…

Strakkeven. Zo noemde mijn man mij plagend in de tijd dat onze drie jongens nog thuis woonden en ik met strakke hand vasthield aan bepaalde routines en regels rond etenstijd en bedtijd. Hoe hij precies bij die naam kwam, weten we niet meer. Feit is dat de naam bleef plakken. Maar toen de jongens een voor een het nest ontvlogen waren, raakte de naam…

De warme voorjaarszon bracht een weemoedig gevoel in de gedachten van de autistische Bjarne, die worstelde met de problemen in zijn onderbuik. Het was nu precies dertig jaar geleden dat hij een gesprek had met zijn verleidelijke hospita met de welluidende naam Emma Petronella over de dieren die met uitsterven werden bedreigd. Het was een van de vele…

Ja, de armen en benen van Rhena werden druk bezocht door de smulgrage knaagdiertjes. Maar na enkele dagen ging het hun toch tegenstaan. Ze gingen naar buiten om daar smakelijke zaadjes en andere hapjes te zoeken. "Toch blijf ik vuil," dacht Rhena. "Tenslotte zullen ze wel weer terug komen om van mijn vieze huid te smullen." Maar dat gebeurde niet…

De oude juffrouw woonde alleen in een klein huisje, tussen akkers en bos gelegen. Rhena had achter haar woning een lege varkensstal. Maar daar waren allang geen dieren meer in. De deur van die stal bleef altijd dicht, en op slot. Op een mooie voorjaarsavond zat Rhena weer eens in het gezellige boerencafé. En maar babbelen met alle mensen, die druk…

Heeft u zichzelf ook weleens afgevraagd of dieren al of niet geloven? We gaan er gemakshalve maar van uit,dat dit niet het geval is. Zijn ze daarvoor niet intelligent genoeg soms, zeg maar gewoon te dom? Niemand die het zeker weet, maar het belangrijkste feit dat het veronderstelde zou kunnen onderstrepen, is volgens mij van fysieke aard. Wat mij namelijk…

De labrador-mix puppy die we afgelopen zomer tijdens de vakantie bij de dierenopvang hebben opgehaald, is inmiddels elf maanden oud. Je zou zeggen: bijna pup af. Maar nu heb ik me onlangs laten vertellen door een hondentrainer—iemand waarvan je redelijkerwijs mag verwachten dat hij veel ervaring met honden heeft—dat de puppytijd van labradors wel twee…

Gisteren(15-11-2018)*,of om heel eerlijk te wezen vanmorgen tijdens de ochtendthee en m’n broodje zat ik even snel de uitzending van Pauw van gisteravond door te spoelen. De onzinnige onderwerpen overslaand. Het zoveelste gezeur over de Brexit – weg ermee, we zien vanzelf wat er echt gebeurt. Koffiedik kijken gaat op den duur vervelen. Een tv programma…

Een regen van bonte herfstblaadjes, die ook een kleurig patroon op de aarde vormden, dwarrelde van de bomen in een onverwacht zonnige herfst op de dag dat Tippie, de oude, trouwe hond door haar poten is gezakt en in de armen van mijn zus is overleden. Zo graag had ik Tip nog eens gezien. De hond met de wollige vacht stond gedurende lange jaren aan…

Dankzij de goedgunstigheid van de "armoedzaaiersbeweging" in Tilburg heb ik eveneens toegang tot Safaripark "Beekse Bergen" en een snelle bus brengt me daar op een winterdag die het eind van het jaar al inluidt. De felle kou van december doordringt mijn overigens toch dikke jas en kwelt en geselt mijn lichaam. Het park ligt uitgestrekt bezijden de…

Hij voerde een forse en mollige hond aan de lijn; mokkabruin was hij en droeg een grote, witte bef op de borst en ook de uiteinden van de poten waren wit. Ik complimenteerde de man met het mooie dier dat stilletjes jankte alsof men het eveneens menselijke gevoelens zou moeten toeschrijven, alsof het beroofd was van een vriend, van een kameraad en vroeg…

"Het zijn mooie vogels" verklaarde ik aan de man op de markt, die daar trouw de wacht hield naast de kooien met vele parkieten en kanaries: de parkieten bont gekuifd en levenslustig kwetterend. Hoe graag zou ik zo'n dier "huisvesten", zij het dat het afscheid van Pietje me te zwaar is gevallen en dat ik tezeer vrees voor nieuw, soortgelijk verdriet…