Verhalen over overig

(Hekel is een fantasie figuurtje die me mee helpt de boel in balans te houden.....de eerste drie verhaaltjes van Hekel zijn een introduktie van het geheel....Me and Hekel. In de volgende afleveringen zijn we een geheel.) HEKEL IN HET PARK Hekel zit met uitgestrekte beentjes op een verveloze houten bank in het park. Het is een warme herfst namiddag…

(Hekel is een fantasie wezentje van zo'n 25 centimeter groot, die me helpt de boel wat in balans te houden als ik het overzicht kwijt ben.) HEKEL IN BED Hekel kruipt bij de verdrietige Mooie Vrouw in bed. Nadat hij zich uitgebreid genesteld heeft fluistert het wezentje: "Het is hier net zo warm als in een theemuts" "Mmmmmm mmm.......…

(Hekel is een fantasie figuurtje van 25 centimeter groot, die mij bij het overzicht en de relativiteit houdt) HEKEL IN BED Hekel kruipt bij de verdrietige Mooie Vrouw in bed. Nadat hij zich uitgebreid genesteld heeft fluistert het wezentje: "Het is hier net zo warm als in een theemuts" "Mmmmmm mmm.......", pleegt Mooie Vrouw te kraken…

(Hekel is een fantasie figuurtje van zo'n 25 centimeter groot die mij helpt het overzicht en de relativiteit te behouden.) HEKEL EN EINSTEIN ‘Kom eens hier, Isis...kom eens rustig bij me zitten,' zegt Hekel zwaar en serieus. Met zijn handje maakt hij een kloppend gebaar op het kussen naast hem. Om dichter bij Hekel te zijn laat ik me rustig…

(Hekel is een fantasie figuurtje van ongeveer 25 centimeter groot, dat vaak in de buurtkroeg woont. Hij helpt, als een ongevaarlijke alter-ego, de chaos in mijn hoofd in balans te houden.) HEKEL, DE DODE HOND EN DE BABY ‘De avond valt steeds vroeger naarmate we naar december kruipen’, knarst de rondborstige barjuffrouw die glazen poetst alsof…

Al jaren volg ik trouw het Sonja Banketbakkerdieet. Smaakt goed, maar eerlijk gezegd val je er geen donder van af. Tot mijn schrik trof ik vanochtend een getal op de weegschaal dat ik al jaren niet gezien had op deze natuurlijke vijand. Natuurlijk had de spiegel mij al voorzichtig ingelicht over de voortschrijdende teloorgang, maar met de feiten in…

Wij zijn aan het ondernemen. Ik bedoel: mijn vrouw is aan het ondernemen. Een webwinkel met jongenskleding. Leuke jongenskleding, om precies te zijn. Geen stomme. Want dat trekt te weinig klanten. De site ging vorige maand de lucht in. Mijn lief is nu dus officieel directrice. Ze koopt in, onderhoudt de online winkel, behandelt mail, doet de administratie…

Tussen kolenhok en hooikist beleefde ik het Rotterdamse bovenhuis gedomineerd door de sfeer van de woning in de straat achter de onze. Op driehoog stond ik naast het kolenhok voorzichtig tegen de gescheurde ballustrade van de waranda en had inzicht bij de achterburen. Inplaats van een balcon hadden zij een platje op één hoog achter; het zinken dakje…

‘Niet denken, maar voelen. Alleen maar voelen’, herhaalt opperhoofd Maarten voortdurend als een soort mantra. Zijn stem klinkt monotoon en zacht. ‘Voel. Maak contact met je innerlijke zijn. Voel je energie. Ervaar je kracht.’ Jaap spant zich in om de bevelen van de meester op te volgen. Hij wil laten zien aan de rest dat hij alles onder controle heeft…

Het enorme boek lag boven op de boekenkast. Al jaren had Joost er niet meer ingekeken en hij moest het eerst afstoffen voordat hij het kon inzien. Het was al een oud boek dat hij voor zijn tiende kerstfeest van zijn grootouders had gekregen. Het stond vol met afbeeldingen van beroemde kunstwerken uit de jaren twintig. Hij zocht een mooie plaat om na…

Het is vrijdag. Vroeg in de ochtend. De zon is nog maar nauwelijks doorgebroken. Jaap heeft zich samen met een aantal collega’s verzameld op de Strabrechtse Heide. De hele dag zal in het teken staan van zelfreflectie en zelfinzicht. Tenminste zo had groepsleider Maarten het in zijn introductie over deze heidag voorgesteld. Het was een idee van Kees-Jan…

Het zal je overkomen op een winderige dag vroeg of laat, dat je hoed, je pet of je toupetje door de wind van je hoofd wordt weggerukt. Bij mij is het alleszins gebeurd toen ik – en dat is vele, vele jaren geleden al –, samen met mij twee kleine kinderen langs de kade van een laagliggende rivier aan het wandelen was. Mijn regenhoedje, weggerukt van mijn…

Het was zondag. De avond ervoor was hij met ons meegekomen. Het was laat en hij zocht een slaapplaats in ons stamcafé. ’s Namiddags was ik bezig wiet en tabak te vermengen. Ik dacht voor de tv te genieten van een luie zondagmiddag. De kamer waarin ik zat, was de achterkamer van een vrijstaand huis. Ik zat aan de tafel, met links van mij het televisietoestel…

'''' - Dat kan vandaag weer leuk worden, dacht ik geamuseerd. Ik wist uit ervaring dat, als er na het opstaan een bepaalde melodie of tekst in je hoofd zat, dit gedurende een aantal uren niet meer uit je gedachten was te bannen. ''Zal ik alvast het sop voor je klaarmaken?'' vroeg mijn vrouw, want ik had beloofd…

De smaak van zijn afgebeten tong in haar mond benadert die van biefstuk. Rauw weliswaar en een tikkeltje pezig, maar door het vele bloed kan zij er gerust een tijdje op sabberen en prikkelt dit als voorgerecht haar smaakpupillen ten volle. Bijkomend voordeel is dat de achtergrondgeluiden van de nakende hoofdschotel meteen wegvallen en zij nu verder…

Uitzonderlijke drukte , alle afdelingen , trappen. in stalletjes , op trapoverloop , rechts voor mij ( kom van boven , links ). Sneldichter. Bijna aan voorbijgegaan , zo 'n menigte , soort opstopping . nieuwsgierig : dringen , botsen , wringen ( staat tegen ) . Bijna van aangezicht tot aangezicht , Sneldichter . Etaleurs timmerden , schilderden kraampje…

Dat sommige mensen de gave hebben om gebeurtenissen in hun directe omgeving te beïnvloeden of naar hun hand te zetten, heeft altijd al tot veler verbeelding gesproken. Toen Mozes zijn volk vanuit Egypte door de woestijn leidde, achtervolgd door het leger van de farao, bleek de Schelf- of Rietzee een obstakel op zijn vluchtroute te zijn. Door met zijn…

Zij kwam het laantje naar het oude huisje op fietsen dat verscholen lag tussen de oude knotwilgen, eiken – en lindebomen die hier al eeuwen stonden. Het leek alsof de tijd hier had stil gestaan, het geheel ademde een sfeer van geheimzinnigheid uit. Het leek wel een surrealistisch landschap, er doemden vreemde schaduwen op te voorschijn getoverd…

Ze zaten met zijn drieën op de groene bank in het gemeentepark. Het goede weer was van de partij en de hete zon deed deugd aan de oude knoken van de 70-plussers. Hun versleten ogen gaven ze de kost. Kleurrijke tafereeltjes waaronder die van de jonge moeders die van het hoge klimwerk van hun spruiten zichtbaar genoten hoewel ze voor hen, de ouderen,…

Ad en Timo, beiden programmeur, deelden behalve hun beroep ook een etage. Echt bevriend waren ze in het begin van hun samenwonen nog niet, daarvoor was hun temperament te verschillend. Ad de kroegtijger en Timo de huismus, daar was dat temperamentverschil wel afdoende mee verklaard. Toch werden ze vrienden en wel op een verrassende manier – op een…

Dromen doen wij meestal tijdens de REM-slaap. Soms voltrekt zich in een droom een aaneenschakeling van belevingen in een fractie van een seconde. Zo kan het lijken, dat een geluid in de omgeving van de slaper exact samenvalt met een situatie die hij droomt. Hoe zit het dan toch met het dagdromen, waar de meeste mensen zich wel eens aan hebben overgegeven…

Heeft u dat nu ook wel eens. Alles lijkt van een leien dakje te gaan. Iedereen kan dan meegenieten van die bijzondere dag. Op straat word je herkend en zelfs nageroepen. “He ben je doof, of zie je me niet?”” Ik geniet van die dagen. Een mens weet dan dat hij leeft en erbij hoort. Niet gemist kan worden zelfs. Iets mooiers kan er toch niet bestaan…

Ik wandel door het pittoreske Heusden, een stadje met statige huizen en romantische straatjes. Een schitterend haventje met ophaalbrug en wat heel speciaal is. Heusden is omringd door stervormige stadswallen en heeft enkele grootse stadspoorten Het was een druilige avond en de straatlampen gaven door de regen een mistig licht. Ik kan u zeggen dat…

Weet u, ik kan eigenlijk helemaal niet dichten, ik rommel maar wat aan in de marge van uw bestaan. De redactie is hier uiteraard van op de hoogte, middels karrenvrachten niet helemaal geslaagde of niet aansprekende inzendingen per kerende e-mail werd mij dat wel duidelijk. Men zat er ook wel eens naast, vond ik, maar dat zegt meer over de inzendingen…

Het was rond Valentijn, dat weet ik zeker. En geen haar aan mijn hoofd die dacht dat het zo een vaart zou lopen. Maar toch. Een paar mensen die ik leerde kennen hadden mij er al meermaals op gewezen dat ik wel goed was. ‘Ik had potentieel’, zoals zij het zo netjes stelden. Het vleide mij wel, maar heeft toch lang geduurd om enigszins overtuigd te…

We stappen de donkere kamer in. De ruimte is onherkenbaar..de eens zo keurig opgeruimde kamer is verdwenen. De open haard, schilderijen, witte tapijten en donkere tweezitbanken hebben plaats gemaakt voor een rokerige ruimte vol mensen. Aan de ene kant zitten mensen, totaal van de wereld en weggezakt in diepe, zachte, donkergroene banken, een drukke…

Langzaam kwam het hoofd van Mario uit het graf tevoorschijn. Rondspiedend klom hij uit het gat en bewoog zich, zonder het te weten in de richting van Juliano. Plots schoot een zwarte schaduw door de lucht en voor Mario een kreet kon uiten had Juliano’s hond zijn strot afgebeten en zijn nek gebroken. Het enige geluid dat op de begraafplaats te horen…

Nadat hij de honden thuisgebracht en een afdruk van de hoef gemaakt had, ging Juliano te paard van huis. Hij had brood bij zich, de hoefafdruk en wat geld. Eerst ging hij langs bij zijn vriend Luca. Vertelde hem het een en ander, gaf hem wat geld, het brood en de hoefafdruk. Samen gingen ze weer naar buiten. Luca besteeg het paard van Juliano en verdween…

De zon scheen en het bloed op het zandpad verdroogde. Niets herinnerde nog aan het vreselijke voorval. Behalve het stukje zoutbrood misschien, aan de kant van de weg die door de botsing uit Julia’s hand was gevallen. Zij had altijd al minder snel gegeten dan Maria die het broodje allang op had. Maar ja, wie ziet er nou een stukje brood langs de kant…

Diep verscholen in de appenijnen liggen twee dorpjes, Gorfigliano en Gramolazzo. De een tegen de bergwand en de ander beneden aan het meer van Gramolazzo. Als toevallige voorbijganger of verdwaalde toerist vind je er nu, tot je grote verrassing, precies tussen de twee dorpjes in een eenvoudige camping. Vanwaaruit je een prachtig uitzicht hebt op de…