Alle inzendingen over De lyrische libel

Ik stuurde haar eens mijn hommage over haar, 'De lyrische libel', waar ik een vriendelijke reactie op kreeg, niet van haar persoonlijk, maar van haar secretaresse of Marie, dat weet ik niet meer, en dat het gedicht bij Ida in goede aarde was gevallen. Pfff! Ze was toen niet meer in staat om zelf te reageren.…

(voor Ida Gerhardt) Haar woorden zijn mij even lief als de sabra's (vooral in vloeibare vorm) in het Beloofde Land Kanaän, zij zwemmen als de grote vissen in het Meer van Galilea of zij stralen in de zon als de anemonen op de berghelling, vaak zijn het de kleurige koralen bij Eilat of ook de berg Horeb in donkergrijze wolken. Raar, er bloeit in…

aan weerskanten van mijn pad hangen als 't ware van mijn schouders diepe sloten af vol kattestaarten koolwitjes op jacht minivlinders snikheet bijna van streek gebracht rietkragen grote lisdodden kolven kolf aan kolf man aan vrouw aan elkaar gesmeed een libel daarentegen altijd een buitenbeentje verzoekt het op zijn eentje.…

tóch weer een libel al nadert in de verte kanongebulder -------------------------------------- © Jan Bontje 2002/2003…

- O kinderkens, wier lieve tred Het hart ons in verukking zet, Wanneer gij huppelt langs de vloer En dwaalt als scheepjes zonder roer, En, dartelend, zonder dat gij 't weet Of wilt, op 't ouderlijk kleed In onschuld treedt, Wie weet, Of ge eenmaal al te met, O smart ! Uw voet niet zet Op 't ouderhart! ----------------------------------…

een kano is maar dun een lelieblad streelt zo je kont als je in het veld gaat varen met de libel als wegwijzer 'stil zitten hoor, laat de karper dutten’ glijden we langs het riet o, karekiet karekiet wat zou het stil zonder jouw lied dan slechts het geklater links en rechts van de peddels in het water…

er daalt een libel neer op de lelie vlak bij de dobber die zou moeten onderschieten. geurig is het pas gemaaide gras het is niets dan hooien en hooien voor de runderen vredig in het gras. twee vissen zwemmen in de fuik de zonewarmte is overweldigend de twee voorns laat ik vrij.…

ach de arme paalzitter hij ontwaakt uit diepe luimer kil en stijf het lijf fijn druppelig de nevelsluier bij gekwaak en gesnater gegons gezoem geplons eend gans zwaan kikker libel waterhoen ver weg een kippenhaan elke dageraad bij het gloren van het eerste licht raakt hij treurig en ontwricht van zijn dagstaat zo paalvast bij al dat…

grote rivier, aan jouw oever strandt mijn denken - glazen libel met vliesvleugels aan - ik duikel in je buik op jouw wenken vooraleer de dag is dichtgegaan grote rivier, in jouw water zwemt mijn weten - papieren blaadje van een vlinderbloem - jou zal ik zijn, in jou wil ik heten een nieuwe naam nooit eerder genoemd in mij kabbel jij je klaterend…

Hij schreef hen een waterbrief, een Venetiaanse oorkonde, met waterdruppels toegekleefd, een libel in het merk. Tussendoor sleep hij een kei tot wapen, vrat vuur uit het hout, in een bed van bladeren schiep hij een bed van meisjes aan zee, en geuren en slierten regen uit hun haar of was het zeewater?…

De larve van de libel gaat als een seriemoordenaar te keer in het ogenschijnlijk rustige slootwater. Op jacht naar alles wat zwemt, ook al is dat veel groter dan hij. Hij moet eten want groeien. Zich vervellen tot libel om in de wereld boven water te kunnen heersen. Eenmaal boven zal hij getooid met enorme vleugels zijn moordpartij voortzetten.…

Je kunt er lyrisch over praten Met wijze mannen over filosoferen Over dichten of prachtig musiceren Er van houden of het oprecht haten Maar er ligt een grasmat op de grond En de voetbal die is rond…

(voor Celia Thaxter (1835 - 1894)) Je bent geboren als Celia Laighton op 29 juni 1835 in Portsmouth, New Hampshire, net als de schrijfsters Eliza Buckminster en Helen Dore Boylston. Je verhuisde al snel naar de Isles of Shoals, ten eerste naar White Island, waar jouw vader Thomas Laighton de vuurtorenwachter was. White Island ligt naast Seavey Island…

Mooie blanke waterlelie schoonheid van de natuur Drijvend op het water overweldigend en puur Mooie blanke waterlelie lyrisch als ik je zie Omringd door zoveel water perfect in harmonie…

In elk "Lyrisch Stück" ligt een microwereld besloten van goede smaak, vakmanschap en artisticiteit. De "Lyrische Stücke" vertonen vaak contrast tussen licht en schaduw. Älle "Lyrische Stücke" zijn opgebouwd vanuit hetzelfde vormschema ABA.…

ver weg is de poging tot een lyrisch epos anders dan eerst weekt het beeld niet langer los de derivaten werken in als klanken zonder geluid, een omfloerste ziel het brein, uitgezaaide ranken broos en immobiel…

De Film van Ome Willem, Sesamstraat J.J. de Bom, het Klokhuis, Don Quishocking Verleid door elke lyrische verlokking Creëerde hij een oeuvre van formaat Al is de oude meester heengegaan De Oude School zal altijd blijven staan…

liefdesdichters dichten doorgaans met voorbedachten raden uit hun blote hoofd met overtol aan cellulaire zaden de echte grote lyrische eroten denk aan de zo geliefde Bredero eindigen doorgaans onverdroten op hun straat nummer zus en zo…

Ze uiten hun verzen, vaak lyrisch, soms banaal. Maar het gaat om de essentie, het spelen met de taal. Met taal als kanaal, kan men zijn spinsels kwijt. Maar moet er dan zo nodig een beste zijn door strijd?…

Het ene moment verketter ik een koningshuis en vervolgens ben ik lyrisch over de gekraagde aardster. En dat al vertrekt uit mijn vingers zonder het vantevoren te bedenken, het is er zomaar, gaaf toch ?…

Oude Gregoriaanse gezangen echoën melancholisch en hol, lyrische teksten klinken vol door lange geplaveide gangen. Slepende voetstappen op het plein doen vermoeidheid vermoeden, soelaas alleen voor de goeden in vergiffenis verworven door pijn. Mannen in zware bruine gewaden leven in stilte en eenvoud, hun boete met offers beladen.…

nacht zacht omhuld door ‘n fluweelzwart nevelkleed Door de duisternis verblind zocht zij naar wegen tegen de razende adem van ‘n trieste tegenwind Maar het loze wervelen bleef zo heftig stoken dat ze d’r broze vleugels heeft gebroken Ondanks dat ze zwoegde voor haar zonsopgang klonk d’r gezang waarmee ze zich bij ‘m voegde als een lyrisch…

Buiten woedt de laatste Beaamt haar heerschappij door snauwend onderschreeuwen brult om dit land bevelen Binnen past een ander pak om zwart zien te verbloemen Achter gebroken enkelglas blijft het louter lyrisch kristallen bolle beelden kiezen ze omlijnen steeds verliezen Zolang een ijzig vooruit blikken evenwicht voorspellen…

dromen gesust terwijl ze stil het spiegelzicht keuren hangen de wilgen twijgend te treuren zich van hun eigen schoonheid onbewust in ‘t groene boord van het weidemeer zit ‘n eendenma zwanger te broeden op haar kroost dat in d’r verenbed ligt Als ik door de rijpe velden flaneer wil’k de beelden voor vagen behoeden en bewaren in een lyrisch…

als de ruggen gestrekt beklijven als ware zij een en armen, deux à deux langzaam zijwaarts omhoog rijzen zien zij handen strelend even naar de verte wijzen vinden hoofden in andante elkanders wang en stromen zij beiden op de golven van lyrisch gezang hun frêle benen iets gespreid tot paar geworden steunen op een…

En na een echt orgasme ontstaat, als je door de chaos heen gegaan bent, de lyrische fase: de genitale connectie is er nog, maar de energie verandert. We beginnen elkaar weer te liefkozen en aan te kijken en opnieuw aan onze liefde uiting te geven.…

mijn bitt're mond maar de pijn die lekt uit ied're wond doet mij uiteindelijk bezwijken ik die de marathon kon lopen zit nu gekluisterd aan mijn stoel met slechts nog één onnozel doel mijn zelfbeklag ontlopen net nu de lente mij haar hand wil reiken en vogels lokken mij alom net nu de winterkou voorgoed zou wijken 'k word even lyrisch…

Serene vrouwe weesgegroet laat mij uw lyrisch schoonheid kwelen ik wil u heimelijk mede delen ik voel mij pas ons treffen goed In oogopslag noch steels verkeken fier waren zij, tersluiks verlid is`t waar daar nogmaals schoonte zit verscholen aan`t gebed ontweken gij deed mijn hart terstond verstillen waar nacht aan haar contour teloor…

verbitterd keilde de dichter zijn veer en laatste sonnet in de puilende mand poëzie bekoorde niet langer het land verlaten door recensenten van eer wie durft zich nog wagen aan dicht en spraakleer aan eerlijke verzen waarin ‘t beeld zich brandt gekruid met wat humor, subtiel of saillant in lyrisch extraverte of ingetogen sfeer ?…

hooggeachte lezers lees en huiver met de ogen dicht ik toon u mijn woorden die u bij de lurven zullen grijpen als een bonte stoet van valse predikers en krachtige leugenaars lyrisch, met een scheutje azijn, gevangen in loos gepraat, tobbend met de ruis van terreur en zondagse psalmen hoe een mens wikt, zwijgt en vals beschikt het…