Niemand heeft het in de gaten

In de tram luister ik naar een interview met kunstenaar Piet Paris. Ik heb de naam weleens gehoord en weet dat hij mode tekent, maar verder? Paris heeft een aarzelende, kwetsbare stem en klinkt eigenzinnig. Met een lichte hapering formuleert hij eindeloos zijn zinnen.

Dan wijdt hij lyrisch uit over de borstplaat van de vrouw, en oh, de tepelhof, ook al zo’n prachtig woord. De interviewer valt hem bij. Een lofzang op de vrouwenborst, och jongens toch. Ik moest lachen, maar de ernst waarmee hij sprak was serieus, en daardoor mooi. Paris sprak over zijn vriendin met lang rood haar. Het liet allemaal niets aan de verbeelding over, of eigenlijk juist wel. Dat was precies wat Paris zo kunstig probeerde te bereiken met zijn tekeningen.

Terwijl Paris spreekt over kwetsbaarheid en vorm, zie ik een oudere vrouw met een rollator, zoekend naar houvast. Ze loopt onrustig heen en weer, gaat weer zitten. Alsof ze zich verschrikt afvraagt of ze er hier uit moet, of toch niet. De vrouw staat weer op, kijkt uit het andere raam naar het perron.
Ik volg met interesse de twee mannenstemmen, maar voel ook haar spanning. Aan haar ogen zie ik dat ze het syndroom van Down heeft. De deuren sissen en de tram vervolgt zijn weg.

Even later staat ze ineens op, bij een halte waar de tram al een tijdje stilstaat. God, haalt ze dat wel? In haar ogen lees ik paniek. Doe iets, zeg ik tegen mezelf.

Op datzelfde moment komt een meisje overeind, lange haren, sportief gekleed, met een koptelefoon. Ze drukt op de knop en de vrouw met haar rollator loopt haastig naar buiten. Het meisje volgt haar en kijkt of alles goed gaat bij het uitstappen. Ze maakt geen contact, maar schept de voorwaarden en laat de vrouw zelf beslissen en doen. Onnadrukkelijk, als een tweede natuur. De vrouw lijkt het niet op te merken.

Het meisje gaat weer zitten en terwijl de tram zich losmaakt van het perron, kijkt ze nog steeds uit het raam, of het verder goed gaat met de vrouw.

Niemand heeft het in de gaten.

“Maar wat is dat toch, Piet, wat jou zó aantrekt in het vrouwenlichaam?” vraagt de interviewer.
Ja duh, dacht ik.
Piet Paris was dol op zijn mooie moeder en hij bleek van de mannenliefde te zijn.

tram

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 8