Alle inzendingen over Félicien Rops Baudelaire Charlotte Polet de Faveaux

(voor Félicien Rops (1833 - 1898)) Je bent geboren als Félicien Victor Joseph Rops op 7 juli 1833 in Namen, Wallonië. Jouw ouders waren Sophie Maubile en Nicholas Rops. Jij was hun enige kind. Tot jouw tiende jaar kreeg jij thuis privélessen en daarna ging jij vijf jaar naar een Jezuïetenschool.…

(voor Félicien Rops (1833 - 1898)) Je bent geboren als Félicien Joseph Victor Rops op 7 juli 1833 in Namen, de hoofdstad van Wallonië, die rond 8000 voor Christus is ontstaan. Je was de enige zoon van Sophie Maubile en Nicholas Rops, een textielfabrikant.…

Immers, vanaf 1852 tot 1874 was dit kasteel de residentie van de illustere kunstschilder Félicien Rops en zijn charmante vrouw Charlotte Marie Théodore Polet de Faveaux. Bovendien kwam niemand minder dan Charles Baudelaire bij Félicien en Charlotte op bezoek.…

Op je 25-ste bezocht je in Parijs jouw idool Félicien Rops, met wie je levenslang bevriend raakte. In jullie correspondentie schreven jullie uitgebreid over jullie experimenten met diverse etstechnieken. Op verzoek van Rops ontwikkelde je een speciaal doorzichtig vernis voor het etsen, wat jullie Ropsenfosse noemden.…

In 1863 ontmoette je de schilder Louis Dubois, een groot verdediger van het realisme en o.a. dik bevriend met Gustave Courbet en Félicien Rops. Hij overleed op 28 april 1880 in Schaarbeek en hij werd amper 50 jaar. Via Dubois kwam je in contact met de landschapsschilder Hippolyte Boulenger, die jou het Zoniënwoud in Tervuren toonde.…

Daarna zal het zijn alsof de vijf vriendinnen van de aardbodem zijn verdwenen en de kunstroof in het Museum Félicien Rops zal nooit in verband worden gebracht met de mysterieuze moord op de drie pastoors.…

Charles de Groux, bekend van 'De dronkaard', Alfred Verwee, Constantin Meunier, Louis Artan, Félicien Rops, Theodore Baron, Raphaël Dubois en Jan Gerard Smits.…

James Ensor, Félicien Rops, Fernand Khnopff, Constantin Meunier, Georges Seurat, Camille Pisarro en Auguste Rodin. In 1888 en 1889 werkte je aan een grotesk schilderwerk, getiteld 'Le Christ aux outrages' (De bespotting van Christus), wat je als jouw magnum opus beschouwde.…

Jij was o.a. bevriend met Jules Bois, Félicien Rops, Jules Chéret, Jan Toorop, Claude Monet, Paul Cézanne, Odilon Redon, Georges de Feure, Jean-François Raffaelli, Albert Besnard, Lucien Lévy-Dhurmer en Eugene Carriere. In 1888 trouwde je met Anna-Maria Urban uit Frameries en jullie kregen samen een zoon, Constantijn.…

Baudelaire schept alleen maar de vorm, Rimbaud schept vorm en inhoud. Maar al zijn voorzorgsmaatregelen zijn onvoldoende: Baudelaire deinst onmiddelijk terug voor zijn autonomie. Het dandyisme, de cultus van het artificiële, zijn komedie hadden alle ten doel hem in het bezit van zichzelf te stellen.…

Op haar beurt heeft Océane een schilderij van Félicien Rops gekocht, waarop een non staat, die tijdens de hoogmis door de bisschop gevingerd wordt. Met zijn bisschopsstaf houdt hij haar habijt omhoog. Suzanne is er helemaal verliefd op. 'Die Félicien was me toch een geniale deugniet!…

Vroeger ondenkbaar, Charlotte moest en zou overal bij zijn en zich met van alles tot vervelens toe bemoeien.…

Charlotte Louise Antoinette von Lengefeld (1766 - 1826) kwam uit een aristocratische familie. Ze was slim, maar instabiel. Ze was bevriend met de hofdame Charlotte von Stein, die een goede vriendin van Goethe en jou was. Charlotte had een grote invloed op Goethe's werk en leven.…

In 1871 trouwde hij met Julie Amélie Charlotte Castelnau. Hij woonde op 2, rue Laffitte, een straat waar veel galleries huisden en Claude Monet werd er op nr. 45 geboren. Baudelaire schreef elf gedichten voor jou, Gautier vier en veel erotische brieven, net als Flaubert. Baudelaire was jouw lang verborgen, geheime minnaar.…

Opvallend hoe we samen vormen alsof het zo gemaakt is alsof het zo zou horen Opvallend hoe jouw lichaam aansluit op het mijne Hoe we steeds opnieuw elkaar weer kunnen vinden Hoe jij mijn verlangens kent en ze bevredigt simpel door mij te geven wat ik wil met je eigen lichaam en je eigen geest Opvallend hoe onbegrijpelijk dit…

Alleen maar ruzie alleen maar woede En de schuldige ben ik Alleen maar schreeuwen alleen maar tranen En de schuldige ben ik Al mijn gevoel al mijn verdriet Ik kan daar niet mee leven het enige wat ik kan doen Is mijn leven ervoor geven.…

Vechten om een doel. Vechten om een wil. Elke dag vechten. Elke dag zo stil. Alsof het niet lukt, lukt wat ik doe. Ik voel me zo verschrikkelijk moe. Vluchten voor de mensen. Vluchten voor mezelf. Dat wil ik nooit wensen. Hoe is het om echt te leven? Jezelf te zijn en te zien? Langzaam breekt het af. Zo pijnlijk, bovendien. Zal ik ooit…

Maar hij had iets, zelfs als hij niet in een slechte bui was, waardoor je je noodgedwongen niet op je gemak voelde. Misschien waren het zijn ogen, zo zwart als schoenknopen, die altijd overal keken waar hij niets te zoeken had.…

Charles Baudelaire had het fysieke geheugen bewaard aan die regels waarin hij zijn allerlaatste gedachte meende te hebben vastgelegd, maar hij had er geen enkele bewuste herinnering aan overgehouden.…

Van 1875 tot 1881 verbleef je in Parijs, waar je bevriend was met de Belgische kunstschilder/graficus/karikaturist Félicien Rops en de beeldend kunstenaar/graveur/illustrator Paul Gustave Doré. Je werkte voor diverse, elkaar opvolgende tsaren. Na korte verblijven in Nice en Wenen keerde je naar Sint-Petersburg terug.…

Op het grasveld lopen Charlotte en Thijs te rennen. Door de glazen schuifpui sla ik het tafereeltje met grootvaderlijke liefde gade. Vacantie. Op een rustig warm eiland. Ruim negen uren reizen van huis vandaan. “Hoi opa”, roept Charlotte als ze mij in het appartement ziet zitten.…

Ik ben wel bang dat ook Baudelaire niet zo tijdloos is als wij denken en dat er nieuwe Baudelairen opstaan; compacter, gruwelijker, openlijker. Maar Baudelaire blijft de oerknal: 'O rechtvaardige, verfijnde, machtige opium...! jij bezit de sleutels van het paradijs...!' ( uit: 'Onechte paradijzen' ).…

Mijn complimenten, Charlotte Schumann!', zegt Fausto, terwijl hij Charlotte's handen vast pakt en naar zijn mond geleidt. Charlotte laat het toe, maar zij walgt enorm van zijn vluchtige gekus op haar handen.…

oog in oog en zonder woorden zeggen al we jaren ja zonder kerk, zonder huis geven we al bijna ons leven voor elkaar ik hoor je zweven en beven je drinkt weemoed ad fundum totdat ook mijn tong trilt maar ik buig nog liever voor ‘t stil gezoem achter mijn schild oog in oog in verkrampte lach voor ik 't wist was ik een naam en een…

Op winterdagen na het stille eten denk ik vaak met de borstel aan de vaat van alle poëzie is hij de maat dat zweer ik op de bloedzucht van mijn neten hij proefde van het water aan de Lethe waar vrouwen syf schonken in ruil voor zaad als waren zij de bloemen van het kwaad van zoete folter leek zijn geest bezeten. Op winterdagen na een karig…

(voor Pietro Aretino (1492 - 1556)) Je bent ter wereld gekomen in het bloedhete Arezzo, enkele kilometers van de Arno, waar je als kind aan wedstrijdzwemmen deed met je schoolkameraden. Daarna dronken jullie van de wijnkruiken, die jullie vader's vast niet zouden missen en jullie begluurden de jongedames op het platteland, die zich onbespied wanend…

Bevrijding via het woord: het van búíten openen van een gevangenis waar je zelf ín zit.…

Achter de duinen het overbodige landschap. Geronselde wolkenhorden. Strand dat langzaam zichzelf schept. In ouderwetse rieten strandstoelen zitten mensen te sterven, tatoes op hun geloken oogleden. Een enkel sigarettenrokend lijk lost op in rook. Een beroepshond met een bijbaantje snuffelt langs de vloedlijn. Vindt een kinkhoorn.…

Zoveel als deze boom heb ik nooit beloofd: mijn schaduw is minder, mijn nutteloze insekten tieren weliger, geen konijnen nestelen aan mijn voet. Wel is mijn schors schor en hees en ik overschreeuw mijzelf dagelijks met kinderen en bladeren. Traag en moeizaam is mijn ringen en even moeizaam wen ik aan het snoeien van handen, de taal die mensen…

Ik vond een oorschelp in de grond om aan te luisteren. ik luisterde en vond drie takken taal een drietakttaal voor één gedicht. daar is geen zin mee te verrichten. ik stop dat oor maar met een stopwoord dicht. -------------------------------------------- uit: 'Gedichten I', 1977.…