Onlangs in het Kasteel van Acoz

De butler René van de Werve is al drie decennia in dienst bij gravin Océane d´Otreppe de Bouvette, die nog niet eens een jaar in het Kasteel van Acoz in Acoz woont. René bewoont de conciërgerie bij de toegangspoort. Naast butler is hij ook bewaker, kok en manusje van alles. Hij hoeft zich dan ook nooit te vervelen, want er is altijd wel iets te doen. Omdat gravin Océane de laatste tijd steeds hetzelfde spook te zien kreeg, heeft hij de paranormaal genezeres Justine d'Udekom d'Acoz voor haar laten komen. Justine overnachtte enkele dagen in het kasteel om zelf met het spook in contact te kunnen komen. Dat is wonderwel gelukt en zij ontdekte, dat het om niemand minder dan de schrijver, dichter en filosoof Octave Pirmez ging. Zij volgde de geest van Octave naar de plekken, die voor hem het dierbaarste waren; de Steen van de Nerviërs, een menhir, de Châpelle Octavienne en vooral de Tour Octavienne, die helaas gesloopt is. Die toren aan de rand van het bosdeel Monplaisir heeft Octave ooit opgericht als nagedachtenis aan zijn verongelukte broer Rémo, die 27 of 28 jaar werd. Het was ook de schrijftoren van de kluizenaar Octave, die dik bevriend met de fantastische schilder en tekenaar Félicien Rops was. Justine ontdekte, dat Octave zijn kasteel en landgoed enorm miste en dat hij daarom graag met Océane bevriend wilde raken. Océane vond deze uitleg wel bijzonder en zij voelde zich vereerd, maar zij bedankte uiteindelijk toch voor het aanbod, waardoor Justine de dolende ziel van Octave op een uiterst milde en kundige manier naar het Goddelijk Licht heeft geleid. Op de plek in het kasteel, waar Octave op 1 mei 1883 overleed, heeft zijn geest opnieuw en nu voorgoed afscheid van zijn incarnatie als Octave genomen. De pijn om de verdwenen gedenktoren heeft hij kunnen verwerken en hij is heel erg ingenomen met de huidige bewoonster van zijn geliefde kasteel. Océane heeft speciaal voor de geest van Octave pastoor Godfried de Moffarts laten komen, zodat hij een mis in de kasteelkapel heeft uitgevoerd. Dat ging nogal onhandig, omdat Godfried weer eens teveel bisschopswijn gedronken had. Godfried stootte op een gegeven moment het altaarstuk op de grond, waardoor het kruis brak en hij van schrik begon te vloeken. Océane deed alsof er niets was gebeurd en de privédienst voor een goede terhemelopneming van Octave werd toch nog waardig voltooid.

Na al dat gedoe met Octave's dolende geest kwam er al snel een andere geschiedenis op het pad van René. Na al die trouwe jaren dienst is René zeer gehecht geraakt aan zijn werkgeefster Océane, wat stiekem tot een hevige verliefdheid is uitgegroeid. Het is al jaren dat hij geen potentiële minnaars bij haar duldt en hij er op een geraffineerde wijze alles aan doet om die ongewenste rivalen weg te jagen. Zo heeft hij bij graaf Olivier de Woelmont een dikke pad in zijn jaszak gestopt, wat zeer effectief werkte. Bij baron Hendrik Bernadotte heeft hij een sterk slaapmiddel in zijn thee gestopt, waarna Océane hem door zijn koetsier heeft laten ophalen. Bij baron Beau de Beauharnais heeft hij de achterbanden van zijn Jaguar D-Type lek gestoken. 'Zakt de achterkant van uw auto altijd zo diep naar onderen?', vroeg René daarna op een deftige toon. Beau verloor meteen alle aandacht voor Océane en hij belde meteen zijn chauffeur, die direct met nieuwe banden op kwam dagen. Zonder afscheid van Océane te nemen, scheurde hij weg. Na Octave kwam gravin Suzanne d'Onyn de Chastre om de hoek kijken. Suzanne woont in het Kasteel van Presles op de Rue du Parc 6-10 in Aiseau-Presles. Zij is een boezemvriendin van Océane en zij delen veelal dezelfde smaak als het om kunst en literatuur gaat. Zo heeft Suzanne onlangs een schilderij van Paul Delvaux gekocht, wat Océane helemaal te gek vindt. Op haar beurt heeft Océane een schilderij van Félicien Rops gekocht, waarop een non staat, die tijdens de hoogmis door de bisschop gevingerd wordt. Met zijn bisschopsstaf houdt hij haar habijt omhoog. Suzanne is er helemaal verliefd op. 'Die Félicien was me toch een geniale deugniet!', zei Suzanne, 'God, wat ik had ik die kerel graag een keer met mijn pruim laten stoeien!'. 'Anders ik wel!', reageerde Océane. Niet zolang geleden, om precies te zijn drie uur geleden, kwam René zonder kloppen even in de Tapijtensalon kijken en tot zijn grote schrik, woede en afgunst zag hij daar hoe Océane en Suzanne met elkaar de liefde bedreven. Hij zag hoe de naakte vrouwen elkaar op een nog net niet vliegend tapijt aan het vingeren waren. Het was voor het eerst dat hij de naakte flamoes van Océane zo duidelijk te zien kreeg. 'Maar wat doen die smerige vingers van die hoerige Suzanne in haar?', dacht hij waanzinnig jaloers. Océane zag hem staan en zij zei: 'O, René, kom lekker met ons mee spelen!'. 'Nou, mevrouw, dat lijkt mij niet zo'n goed idee!', zei hij en hij draaide zich hevig gepikeerd om. 'Ach, doe toch niet zo verlegen!', zei Suzanne nog, maar René voelde, dat hij zwaar had gefaald, omdat hij niet had vermoed, dat Suzanne een oogje op Océane had en andersom.

Met een zwaar gemoed en helemaal in elkaar gedoken sjokt René van de zes treden voor de voordeur omlaag. Hij is toch op zijn schreden teruggekomen en hij heeft zichzelf blindelings in het diepe gestort. Hij is als een wild beest tekeer gegaan en hij heeft beide dames ruw en ongeremd bemind. Hij stopte zijn tong zo diep in Océane's vagina, dat hij bang was, dat zijn tong werd opgeslokt. Met een vergrootglas bestudeerde hij lange tijd hun clitorissen en beet hij erin. 'Wat zachter bijten is wel zo lekker!', riep Suzanne, 'en wrijven is toch het allerlekkerste!'. 'Bijt anders maar in mijn dikke tepels!', zei Océane, die voor de zoveelste keer zijn dienstbare penis in haar opengesperde naaidoos duwde, terwijl Suzanne in zijn dikke ballen kneep. René begon te hallucineren en hij zag opeens hoe de teruggekeerde Octave Suzanne van achteren aan het beminnen was. 'Hij is er helemaal niet vandoor gegaan, Suzanne, voel je dan niet hoe hij jou aan het beminnen is?', riep René. 'Wie bedoel je? Er is verder niemand hier!', zei zij. 'Octave!', schreeuwde hij, 'het is Octave!'. Vervolgens ging hij als een bezetene tekeer en begon hij de dames lelijk te mishandelen. Hij sloeg ze en hij maakte bloedende wonden. 'Die gek vermoord ons nog!', schreeuwde Suzanne. Océane kon niets meer zeggen, want René kneep haar keelgat dicht. Suzanne schopte hem in zijn ballen en ze krabde hem in zijn gezicht, waarna hij naar buiten strompelde. Na de zesde trede wordt René door Suzanne met een beeld van Amor op zijn achterhoofd geslagen. Hij overlijdt ter plekke en Océane komt kuchend naast Suzanne staan. 'Wat een gemaskerde Hitler!', zegt ze met een hese stem.

kasteel acoz

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 8