Alle inzendingen over Marjolein Pieks

Pieks is geboren in 1980, waar weet ik niet.…

België had in die dagen een net iets strenger beleid dan Marjolein Faber nu wil. En toch, wie die documentaire ziet, die moet toegeven dat strenger beleid niet helpt, tenzij we mensen tegen de muur zetten en doodschieten. Wil je dat, Marjolein?…

wilde marjolein komt tot rust in de armen van de najaarszon…

te zien Zoveel jaren later En zoveel wijzer bovendien Onze ogen vonden elkaar Even keek ze naar mij Een kort moment van herkenning Toen was het voorbij Met opgeheven hoofd Liep ze langs me heen Geen neergeslagen blik dit keer Haar ogen hard als steen Nu zo groot, toen zo klein Ik zal haar nooit vergeten, ze heet Marjolein…

Het is interessanter te onderzoeken waar de pieken liggen voor de aanschaf van mijn boeken. Dan blijken er heel duidelijk twee pieken te zijn: de piek voor mijn studie geografie (groen) in de jaren tachtig en de piek voor recht en bestuur in deze eeuw (geel).…

verbouwen ja daar komt de hosmaat los lekker plagen en dan pieken effies paaien en dan hossen hossen midden in het bos ojo overal waar gezopen wordt waar de wéffies foxtrot dansen met een sjansmaat om te zwieren komt hij ze fraai versieren ja daar komt de plakmaat los lekker plagen en dan pieken effies paaien en dan plakken plakken…

Zonder de dalen geniet je niet van de pieken.…

harige bast, de artisjokken met hun paarsgrijze stekels, de kolven van de suikermaïs of sweet corn, die je kunt koken en afkluiven, aardappels, tomaten, grote flessen melk en wijn en soms een verstijfd konijn dat al gevild was, alles zo opgestapeld dat de harde dingen de zachte niet konden pletten, en er ruimte overbleef voor een bosje oregano, marjolein…

Als je over pieken en door dalen gaat, heb je steeds een ander uitzicht.…

leuk is de mens achter de poëzie meteen te herkennen voor het waarmerk van het kunstwerk in geur aroma smaak gelijk bij mariakaak de echte Verkade nog appetijtelijker kan ook men dressere het gedicht op de tong voor de smelt tot er engeltjes zeiken en u zonder te kijken vers kunt benoemen als kers marjolein of savooiekool braam…

Maar nog steeds zie ik de romantiek van de pieken en dalen in het leven. En natuurlijk, een diep dal voorkom ik liever. Maar de wetenschap dat de piek ooit zal volgen, maakt het leven ook levendig. Zonder pieken en dalen heb je een vlakke lijn. En een vlakke lijn doet me denken aan een hartslag. Althans, aan waar een hartslag zou moeten zijn.…

dichttalent gezellig quasi collegiaal een chatje te maken neem nou zo’n Hendrik Ido Ambachtsman uit Mokum het lijkt wel een marsman zo ver weg nog verwarrend ook er was al eens echt een dichter Marsman dan maar Esther Jansma alsof ze zich schaamt voor haar vader bij de voetbal Hagar Peeters zo jong nog nu al helemaal op zichzelf Marjoleine…

Toch schrok ik van de aantallen, die er niet om logen want weet je: dat zijn pieken van nu, er is immers ook al voorspeld dat we er nog lang niet vanaf zijn, dus in het slechtste scenario, gaat de boel open, ontploft straks de boel opnieuw en zijn we met veel meer mensen de sigaar! Dan zijn er geen pieken meer, dan valt iedereen eronder.…

Die machtige sneeuwhoofden en -ruggen van het hooggebergte dagen met hun trotsheid de mensen uit tot vermakelijk spelen met gevaar. Al glimmend of schitterend beelden ze de zege, die behaald wordt na zware inspanning vol vermoeienis. Hun zuiver wit en steile rotsen herbergen onnoemelijk veel leven, onzichtbaar, microscopisch klein: de nietigste dwergen…

Geen Brit komt op zijn bed nog tot bedaren, Hij wil naar buiten om dan en publique De ander te betrekken bij zijn piek, Ja heus, er is een beest in hem gevaren. En nooit zijn in de parken rondom Londen, Zo ongewoon veel Keeshonden gevonden.…

Marjolein is druk aan het ontspullen. Een prachtig werkwoord. Wat heb je nu echt nodig? Wat is nu echt belangrijk? Wat maakt nu echt gelukkig? Ze leeft het voor, als ware pionier. En ik? Ik zet nog maar eens 'De Dijk' op. Keihard. www.marjoleininhetklein.com…

geen gemeentewerk is vandaag taboe nooit was de stad zo verzorgd en prachtig weer wordt de burgervader spankrachtig want we zijn dra aan verkiezingen toe na 6 jaar getouwtrek en polemieken laat hij nu plots de asfalteuse pieken…

Wanneer de grijze wolken haar hersentjes bevolken wachten de zonnestralen op de pieken na de dalen. Soms kan het héél lang duren voor ze klaar is met dat turen. Pas als weer tot haar doordringt dat er een vogel zingt zal ze weer zo blij zijn zo blij zijn als een kind.…

Het hekje langs de rand blijkt ietwat minder en ik verlaat behoorlijk wat gezwinder dan ik van plan was deze hoge piek. Nee, uit in eigen land is veel gezonder denk ik, terwijl ik naar beneden donder.…

Een poëtisch proces borrelt in grijze cellen verhoogt de frequentie in snel stijgende pieken zinnen en woorden strijden om voorrang taalkundige chaos die structuur behoeft bedachtzaam open ik de creatieve uitlaatklep en ontrafel de inhoud op het maagdelijke scherm…

Nu sta je net als velen Zwaar in het rood en onder curatele Daar komen er steeds meer van, naar verluidt Zo blijft ons volkje, volgens statistieken Juist in diens diepste dalen steeds meer pieken…

gebarsten gevoelens, lopen hand in hand een lege tong gevuld met nutteloze woorden een hopeloze lach ergens verloren op je weg tranen vermenigvuldigen zich met bloed het uitzitten van je tijd die je op deze klotebol verdoet dat is je rot voelen hoe gaat je met jou? goed…

Hoog en veilig zware sloten blokkeren de deuren Loop langzaam op je tenen houd moed Neem alle treden in je op Rust ontstaat, vertrouwen groeit Stap voor stap ga je een treedje lager warme gevoelens ontstaan Dan siert een lichte kier de donkere deur onwennig bij een nieuwe bezoeker wordt het weer koud en onrustig De deur valt terug in het…

Trots ben ik op waar ik sta in het leven Alles voor elkaar zoveel om te geven Ik kom niks te kort en mag echt niet klagen maar toch zijn er dagen Dan ben ik in gevecht en misschien is dit slecht want ik heb toch alles? Maar ook ik ben een mens en heb dus ook die ene wens Van jou liefdevol aan mijn hand van die hele speciale band In…

Ik durf niet meer zo goed ben bang voor wat de liefde met me doet Ik stelde me weer open even heel fijn Het duurde heel kort het mocht niet zo zijn Mijn muurtje staat er weer ik durf niet meer Niemand komt er meer doorheen wel zo veilig zo alleen…

Misschien ben ik verwend En is het zo kil Omdat ik ooit liefde heb gekend Ik baal daar van Voel me zo verloren Alsof ik er niet meer zonder kan Ik mis een streling van mijn hand Dat mij met zoveel geluk omgeeft Iemand die onvoorwaardelijk naast me staat alsof het nooit anders is geweest Achterin mijn hoofd Die angst dat ik het nooit meer…

Hoe jij bent vind ik heel bijzonder dat stukje herkenning voelt als een wonder In jouw sterke armen voel ik mij zo gelukkig en fijn het past allemaal zo goed misschien moest het wel zo zijn Alles lijkt mooier Ik voel me verwend door jouw liefde doordat jij in mijn leven bent!…

Ik ben dankbaar voor alles wat jullie me hebben gegeven Liefde en vertrouwen de belangrijkste dingen in het leven Nog altijd kan ik bij jullie terecht een thuishaven voor deze meid jullie deur staat altijd open iets dat mij heel erg verblijd Jullie leerden me blij te zijn met de kleine dingen eerlijk te zijn en tactisch met ruzies om…

Dit werd bijna weer zo'n liefdesgedicht één van de honderd in een dozijn zonder eigen gezicht Net op tijd pen van het papier want wat ik voelde voor jou beschrijf je niet op zo'n manier…

Ik proef de tranen, de boosheid, machteloosheid, vanwaar dit verdriet. Ik voel de pijn, eenzaam, alleen op de wereld, waarom kan ik het niet vinden... Ik heb gegraven in hoofd en hart gezocht wat het zou zijn... Ik weet het niet..…