Alle inzendingen over Paula d'Ahna

Degene die Strauss het meest stimuleerde tot het schrijven van liederen was zijn vrouw, de in die dagen beroemde sopraan Paula d'Ahna.…

(voor Baba de Faucigny-Lucinge (1902 - 1945)) Jij bent geboren als Marie Liliane Matilde d'Erlanger op 10 oktober 1902 in Londen. Jouw vader was baron Emile Beaumont d'Erlanger, geboren op 4 juni 1866. Zijn ouders waren de bankier/consol baron Frédéric Émile d'Erlanger, overleden in 1911, en Marguerite Mathilde Slidell, overleden in 1927.…

" Maar eentje vind ik helemaal te gek: ik denk dat ik het liefste Paula Udondek.…

Bij aankomst in Vreden (D) belde mijn schoonmoeder Paula Paula is weduwe van haar echtgenoot, wijlen mijn schoonvader Simon Broer, de op 1 na jongste van de oudere generatie Broerenfamilie.…

Paula was klaar met koken, de tafel stond gedekt. “Lotte, Hans, Jennie, eten!” riep ze. Niets. Ongeduldig klopte ze op Lottes kamerdeur. Gesmoord klonk het: “Geen honger. Hoofdpijn.” Kribbig vroeg Paula: “En Hans?” “Moest onverwacht weg.” Paula liep naar de zoldertrap. “Jennie, eten!” Jennie gaf geen antwoord.…

Moeder was al meer dan twee jaar dood en Paula woonde met haar man en hun jongste zoon nu in vaders oude woning. "Lieve Wilma. Wanneer kom je me weer eens opzoeken. Ik mis je ontzettend, meid. Paula zegt, dat je niet meer bij haar woont, maar daarom kan je me toch komen opzoeken?…

Als Paula het goed vindt.’ Die knikte afwezig. ‘Wat is er?’vroeg ik. ‘Nou, ik ben aan het denken.’ ‘Waar aan?’ ‘Nou, waar jij moet slapen.’ Verdomd. Ze had gelijk. Weer een visioen, voorshands ongedefinieerd. Wie dan leeft ....…

Nadat hij de deur had dichtgesmeten durfde ik me een kwartier lang niet te verroeren. Bang dat hij terug zou komen. Na dat kwartier sloop ik naar de deur en luisterde met mijn oor of ik iets kon horen. Ik hoorde gelukkig niets. Moedeloos liep ik de kamer weer binnen en zonk neer op een stoel. Ik begon met schoonmaken maar had niet eens het juiste…

Elke dag Maak ik een krasje in mijn pols Een kleintje vaak Daar niet van Maar steeds dieper en groter! Elke dag Maak ik een krasje in me Eentje vaak Daar niet van Maar elke dag, Vloeien een paar helrode druppels bloed weg! Elke dag Voel ik me ongelukkig Elke dag Eenzaam, koud en bang Elke dag als ik alleen op mijn kamer…

Kyra is mijn naam. Ik kom uit Turkije. Uit de plaats Kusadasi. En heb ooit het moslim-geloof gediend. Dromen zijn meestal zoet. Maar mijn dromen waren niet zoet. Ze waren als hete kolen. Hete kolen waaraan ik me velen malen heb gebrand. Op de 15e verdieping van een oud flatgebouw woonde ik als 18-jarig meisje met een 27-jarige man. Ook een Turk…

We hadden een spoedoverleg. In de eerste instantie was niemand het er mee eens. Ze moesten er wel hartelijk om lachen maar vonden het kwetsend, laat ik maar zeggen. En zeg nu zelf dat was het eigelijk ook wel. Dus was dit onderwerp van de baan dacht ik. Maar nee hoor. Toen ik mijn cliënt weer sprak, vroeg hij me of ik wat wist. Ik werd spontaan rood…

Medelijden vervulde mijn hart. Hoeveel gesprekken had ik wel niet met hem gehad. Ik bladerde door zijn dossier. Aha 25 al. En nog geen resultaat. Man 28 jaar. Opleiding: HBO. Uiterlijk: Lang,knap,breed geschouderd. En zo nam ik zijn gegevens eens door. Misschien vraag jij je af? Waar gaat dit over. Nou dat zal ik eens vertellen. Ik ben werkzaam als…

Droog je tranen. Geef mij je lach. Laat me een weg banen, voor de dood die wacht. Laat je armen zakken. Ik moet nu gaan. Je mag mij niet vastpakken. Ik moet dit doorstaan. Ga hier vandaan. En pak je leven op. God zal je bijstaan, wanneer mijn leven stopt.…

Wie zit daar aan de andere kant? Heb je daarmee een liefdesband? Verliefd zijn op een onbekende, daarmee begint de ellende. Praten via een toetsenbord. Dan heb je geen woorden tekort. Leugens neem je aan voor waarheid, en zo kom je in de narigheid. Een verboden geheime afspraak, is helemaal niet in de haak. Ken je hem werkelijk zo goed…

Een nummer anders niets. Of is het toch nog iets? Vechten om een kind, iets wat ik vreselijk vind. Om een baby was het te doen. Hoe konden ze dat nou doen? Baby 81 waarom jij? Ben je een lot uit een loterij? Sterker is de waarheid. Dan gaat het om... de eerlijkheid. De DNA-test geeft het feit. Urgent... ondanks deze droevigheid. Een…

Ik stond met een injectiespuit in mijn rechterhand. Een eenzame traan gleed langs mijn wang. Dit moest de oplossing zijn. Ja, wel een erg laffe oplossing. Dat hoeft niemand mij te vertellen. Maar mijn verdriet is veel te groot. Hij had iets in mij los gemaakt. Een vreselijke pijn. Mijn gedachten dwalen terug naar ons laatste gesprek... ...Bas keek…

De brede weg, lijkt zo vreugdevol. Je bent op de heenweg. Maar een weg terug is er niet. Een keuze die je maakt. Jij helemaal alleen. Kies je dan volmaakt, de juiste weg? De smalle weg, lijkt zo smartelijk. Je bent op de heenweg. Maar een weg terug is er niet. Een keuze die je maakt. Jij helemaal alleen. Kies je dan volmaakt,…

We hadden het heel goed thuis. Mijn vader was makelaar. En mijn moeder arts. Ik was het kind dat van het ene naar het andere familielid werd geslingerd. Ik beschouwde mijn opa en oma meer als een vader en een moeder. Maar toch genoot ik van de rijkdom die we thuis hadden. Ik was enig kind, mijn ouders wilden er niet meer. Daar hadden ze helemaal…

Mijn spieren deden pijn. Ik opende mijn ogen. Waar was ik? Ik keek om me heen. In een bed? Vreemd! Ik kon me niks meer herinneren. Ik keek nog een keer goed om me heen. Nu zag ik het pas. In een ziekenhuis. Daar zat een knopje waar ik op moest drukken. De bel. Haastig kwam er een verpleegkundige naar me toe. Ze vroeg aan mij wat er aan de hand was…

Daar zie ik oorlogen. En verschrikkingen voor ogen. Maar in de verte zie ik de vredesvlag. Dat geeft mij hoop op een betere dag. Daar zie ik een lichaam verteren, dat vol zit met vieze zweren. Maar mijn hoop op goede medicijnen, doet mijn twijfel verdwijnen. Daar zie ik mezelf in verdriet, om wat ik ben, en dat is niets. Toch heb ik mezelf…

Waar was ik in beland? Ik knipperde een paar keer met mijn ogen. Was het maar een droom dan werd ik tenminste wakker. Maar het was werkelijkheid. Nee! Dit kan niet, schreeuwde ik. Nee! Wat gebeurt hier? Langzaam deed ik een stap naar voren. Ik stuitte tegen een hard voorwerp aan. Met bevende vingers zocht ik naar mijn zaklamp. Het vage licht maakte…

Ik keek even achterom en stak joviaal mijn hand op. Dag! Tot vanavond! Mijn vriend lachte naar me en gaf mij een knipoog. Met een blij gevoel rende ik snel naar mijn auto. Ik moest opschieten anders kwam ik nog te laat op mijn werk. Harder dan normaal reed ik de snelweg op. Ik werk bij een dierenkliniek. Het werk fascineert me. Als dierenassistente…

Ik wist me gewoon geen raad meer. Zal ik nu wel of niet gaan? Ik besloot er nog even over na te denken. Snel verstopte ik de brief in de kast onder mijn nachtjaponnen. Daar zou Yusuf niet gaan zoeken overtuigde ik mezelf. Opeens rook ik een verdacht luchtje. Haastig rende ik naar de keuken. Verdorie, mompelde ik. De aardappelen zijn aangebrand.…

Deze held vol goede daad Zag een mens in slechte staat Een redder in de nood Die zijn leven gaf aan den dood In memoriam: De man die 30 september een vrouw probeerde te redden van zelfmoord, maar zelf gegrepen werd door een trein en overleed.…

Ik voelde dat er aan mijn arm werd gerukt. ‘Wat?….Wie?…’, stamelde ik slaperig. Ik deed mij ogen open en staarde in het gezicht van Yusuf. ‘Er is telefoon voor je. Ik weet niet wie het is. Maar ik ga dit zaakje grondig uitzoeken Kyra’. Nu zat ik helemaal rechtovereind in me bed. ‘Wie dan?’. ‘Ene Jorrit’. Mijn gedachten gingen razendsnel. Dat is…

De rouwkaarten lagen netjes op stapels voor mij op de tafel. Samen met mijn zus keken we of we niemand hadden vergeten. In totaal waren het er vierhonderd en vijftig. Ik keek naar beneden. Van mijn zwarte schoenen naar mijn zwarte trui. Ik snikte en dacht: Waarom was je toch weggegaan? Mijn kind. Tessa! O lieverd, je bent maar vier jaar geworden…

In de spiegel keken een paar ogen mij aan. Grote ogen. En blauw van kleur. De lange zwarte haren vielen losjes over mijn schouders. Kritisch keek ik naar mijn eigen gezicht. Waarom had ik eigenlijk een spiegel nodig? Ik wist zelf wel dat ik er mocht wezen. Velen vrouwen waren jaloers op mijn uiterlijk. Ik ben slank en heb de rondingen op de juiste…

Bladzijde 1 werd opengeslagen. En mijn leven begon op die dag. Voor mij nog vele dagen. Bladzijden als helder licht. En vele jaren in het vooruitzicht. Tot op die dag dat ik 1 zwarte zag. In het derde hoofdstuk. Op pagina 26 ging mijn leven stuk. Een ziekte bezocht mijn lichaam. En liet mij nooit meer gaan. Ik was maar tot hoofdstuk vier…

Het was alsof het zwaard in mijn linkerhand een zwaar gewicht had. Glanzend, scherp en met het doel om mezelf daarmee te doorboren. Maar het was nog de vraag of ik dit werkelijk zou gaan doen. Ik stond in een schemerige kamer, die verlicht werd door een zwak vlammetje. De eenzame kaars was al voor de helft opgebrand. Achter mij stond een tafel. Ik…

Ik leg mijn hand op mijn buik. Mijn ogen staan moe en angstig. Ik moet hier weg. Het kind kan elk moment geboren worden. Ik heb te lang gewacht om weg te gaan. Het gevaar licht op de loer. Traag sta ik van mijn stoel op. Ik voel een felle pijnscheut door mijn buik gaan. Ik pak met lome bewegingen mijn jas van de kapstok en trek die aan. Nog één keer…