Alle inzendingen over Rosa Bonheur

De medeleerlinge Anna Klumpe, een grote vriendin van de dierenschilderes Rosa Bonheur. Anna en Rosa woonden vanaf 1933 samen, totdat Rosa op haar 85-ste in haar château in By overleed. Rosa had een levenslange partner, Nathalie Micas.…

Door de hoogwaardige connecties van je ouders kwam je eens op bezoek bij de lesbische kunstschilderes Rosa Bonheur, die in haar eigen kasteel woonde, in mannenkledij liep en aan één stuk door rookte, je viel niet echt op haar, te oud en te mannelijk, maar ze stimuleerde jou wel om ook kunstschilderes te worden.…

Op je veertiende bootste je de schilderijen in het Louvre na, vooral Poussin en Rubens, maar ook de Hollanders Potter en Dujardin, Salvator Rosa en de Zwitserse Louis Robert, die hopeloos verliefd was op Charlotte Napoleone Bonaparte en die op zijn eenenveertigste zichzelf van zijn leven beroofde.…

Ik ben moe. En als ik moe ben is het voor Woemi nog erger. Maar het moet gezegd, ze heeft zich geweerd als een tijger. Zoals toen we voor het laatst weer stijl omhoog moesten. Ze kankert en godvert, klaagt: ‘Het is niet eerlijk', en begint langzaam maar stug klimmend aan de grote finale van een lange wandeldag. Dan, eindelijk, de top van de pas,…

Oh Rosa uw hortensia Heeft slechts een goede luim Wanneer hij zwaar is bezopen Zonder vocht is hij een gedroogde pruim Mijn tuin is vol hortensia’s De kleuren roze blauw en wit Maar langzaam denk ik Vergeet hortensia’s Geef mij maar roos…

gevraagd een eindredacteur malheur of bonheur maakt niet uit zolang geen zuip geschuit ik dan lekker gewassen en geschoren als cupje boven het koren om ledig stil te zitten aan de boezem van L.Vanderpitte…

Rosa was als het ware beschermd door een klein, maar onneembaar bolwerk. Na enige tijd waagde Rosa het om haar schuilplaats te verlaten. Haar vijand had ze horen vertrekken. Daar ging de zware tocht verder. De witte top kwam steeds dichterbij. Rosa kreeg het erg koud. Dat was te veel voor haar.…

Rosa, Roos totaal veloren raak ik blozend rood jouw geur plaagt zacht mijn zinnentuig als ik beminnend buig voor al die pracht rosa, schijn in zonnetuinen over grenzen raak ons blozend aan en jouw geuren uitbazuinen over onze liefdeswensen…

Rosa, Roos totaal veloren raak ik blozend rood jouw geur plaagt zacht mijn zinnentuig als ik beminnend buig voor al die pracht rosa, schijn in zonnetuinen over grenzen raak ons blozend aan en laat jouw geuren uitbazuinen over onze liefdeswensen…

Rosa Crux is een Gothic band uit Frankrijk. De zanger Olivier Tarabo zat vijf jaar op de kunstacademie in Rouen, vroeger een massagraf voor slachtoffers van de pest. Hij ontmoette zijn medestudentes Claude Fenny en samen met haar richtte hij in 1984 Rosa Crux op. Nathalie Mequinion, die bas speelde, en Rosa Chordis kwamen erbij.…

De man komt me achterna en ik hoor hem aan Rosa vragen of zij weet waar ik ben. Ze zegt dat ze het niet weet. De rest van de avond hebben Rosa en ik ons uiterste best gedaan die man te ontlopen. Mijn moeder heb ik niets hierover verteld. Ze zou het toch niet geloven en het waarschijnlijk alleen maar erg lastig hebben gevonden.…

“Dan hoop ik dat jouw zoon inmiddels bijgekomen is van de schrik” sprak Rosa. Daar moesten ze samen spontaan om lachen. Als Rosa even naar het toilet gaat, scheurt Martin een blaadje uit zijn agenda en krabbelt er snel iets op. “Het wordt tijd om te gaan” zegt hij. Rosa blijft nog even in de deuropening staan en staart hem na.…

Ze stapte in de bus en nam een plek die voor een blanke was gereserveerd. Dat was voor die tijd absoluut verkeerd; een zwarte had geen last van plaatsgebrek. Ze weigerde de wetten van de witten en kwam in opstand door te blijven zitten.…

Rosa en hij samen in de tent, wat een boel gedoe gaf met aan- en uitkleden, het frisbee spelen met het bord van Maarten, poolen tegen Maarten, tafelvoetbal met Rosa tegen Femke en Elise.…

(voor Rosa Ludmilla Assing (1821 - 1880)) Jij bent geboren op 22 februari 1821 in Hamburg. Jouw moeder was de schrijfster/vertaalster/pedagoge/silhouetkunstenares Rosa Maria Antonetta Paulina Assing, geboren op 28 mei 1783 in Düsseldorf.…

'Onder de roos' is een vertaling van het Latijnse 'sub rosa'. In de Middeleeuwen gold de roos als symbool van stilzwijgendheid.…

Rosa stond voor de deur en Bjarne trok zijn jas aan en ging met haar naar het Oosterpark. Het werd alsnog een leuke wandeling. Rosa Konijn was een spontane meid. Ze was zich nog volop aan het ontwikkelen. Over het geld voor het schilderij werd niet gesproken. In de avond kwam er plotseling toch een bericht van Yuriy.…

Vooral moeder Konijn, de moeder van Rosa had een vlotte babbel over hoe trots zij op haar dochter was. Ook was ze enthousiast over de werken van Bjarne die op de houten muur een mooi contrast vormden. Rosa was ook blij. Er werden foto’s gemaakt en ze hield een korte toespraak met Bjarne aan haar zijde. Er volgde een applaus. Bjarne glunderde.…

Als de sterren in de goot worden gedoofd met slechts een naam, en de steen des doods het hart tot grote scherven breekt. Wanneer de engelen de Dodenmars van muziek hebben ontdaan, en Aphrodite bij Satan om vergiffenis en liefde smeekt. Wanneer de priester zijn vaarwel hoort als de wijn zijn wonden dicht, en adel bloed proeft onder rijen…

Als de sterren in de goot worden gedoofd met slechts een naam, en de steen des doods het hart tot grote scherven breekt. Wanneer de engelen de Dodenmars van muziek hebben ontdaan, en Aphrodite bij Satan om vergiffenis en liefde smeekt. Wanneer de priester zijn vaarwel hoort als de wijn zijn wonden dicht, en adel bloed proeft…

Op blote voeten Door brandend zand Een woestijn Vol zoekende mensen Klein En stil Doorkruis ik de vlakte Op zoek naar het geluk Dat ik ooit kende De uren kruipen langzaam voorbij Gevolgd door dromen En idealen Ooit vind ik hem terug, die andere kant Op blote voeten Door brandend zand.…

Is dit het? Heb ik hiervoor gezocht of ben ik verdwaald geraakt? Ik zie dat het licht uit is. Dat waar ik gevochten voor heb, de strijd opgeblazen is. Als een zinkend schip of als een gewond hert. Het is over, maar ik ben er nog niet achter. Verdriet, maar nuchter. Ik zie mezelf als een verlaten kind in de ondergane wereld. Pijn in m’n navel,…

Van leer gevlochten Verbonden met de ander Blije blik toen ze het kochten Liefde voor elkander Een roze wolk zichtbaar Mooi gebonden om de hand Hunkerend naar elkaar Een lach, zeer charmant Een herinnering aan de brug De eerste zoen Heldhaftig op elkaars rug Klavertje vier, zo groen Kusjes op het bandje Nooit meer in de was Handje in…

Kleffe koffie in de hand Witte duif aan de voet Lamme scheur Aan de knie Trillende hand twee Bezorgde ogen Beklemmende handen De rook opsnuivend Van de bruine drab Onder hem Het rijk belegde broodje In zijn hand Steeds meer mensen Om zich heen Kijkend Neerbuigend kijkend Ontwijkend Ontziend Zijn bezorgde blik Maakt de duif…

Voorzichtig Natte hand Vochtig doekje Tastbaar Vingers Tegen het gezicht gedrukt Likbaar Trillend oog Open wangen Gloeiend Zenuwachtig Vloeibaar getint Met een zachte aanraking Zijwaarts Recht door zee Hand naar achter Tilbaar Gezichtsverlies Blinde handen Vogel langs het raam Als een lens Zo zacht Aantastbaar Per…

Als witte duiven Verschoven en weerspiegeld Vrijend met elkaar Tastent naar de ander Niet loslatend Vasthouden en weer laten gaan Een heftige ontknoping Niet los durven laten Tastend in het duister Aan elkaar klevend En weer loslaten Scheiden Uit elkaar gehaald Nog een laatste groet Een hartstochtelijke zoen Behoudend gevoel En weer…

De bange ogen Van een klein meisje De luide misthoorn klinkt Silhouetten In het duister Door emoties verminkt Lucratieve schoten Van de jagers In het zwart Machteloze kreten Van een brekend Kinderhart De memoires Aan het slagveld Waar haar stille dromen vielen Met als onzichtbaar monument De ravage van hun zielen…

regen spoelt mijn geest verdriet sijpelt in aarde droevige grondstof er wortelen treurwilgen zij geuren naar eenzaamheid…

"Auberge du Bonheur" is een benaming die veel goeds schijnt te beloven. Zou het Geluk hier zijn domicilie gevonden hebben, waar het nergens in de wereld thuis schijnt te zijn? Hoe dit ook zij, we vertrekken vanaf deze "herberg" om in het stervormig aangelegde park in de nabijheid te gaan wandelen.…

¨Auberge du Bonheur¨ is een benaming die veel goeds schijnt te beloven. Zou het Geluk hier zijn domicilie gevonden hebben waar het nergens in de wereld thuis schijnt te zijn?…