Alle inzendingen over Staken tractoren parijs

En zo vertelde het nieuws, nou ja, de nieuwslezer natuurlijk dat ook onze buren met de tractoren de snelweg terroriseren, op weg- en inmiddels aangekomen in Parijs!…

waar hij een appartement had en een vriendin het was vlak voor de verkiezingen die hij won de koeien zijn verkocht de tractor staat te roesten in het hoge gras het erf is netjes aan kant en er is nog hout voor één winter…

Wanneer ik in de laatste week van april 2005 achter ons huis een tractor van wel 100 Pk, een ploeg met zes sneden zag trekken, moest ik aan Hector en zijn koeien denken. De landbouwer ploegde dezelfde voormiddag zijn veld. Strooide er met strooimachine en met lichtere tractor chemisch mest op, en egde daarna zijn land.…

Ik ren en plan de hele dag als vrouw heb je vele taken word ik als sloof gezien dàn ga ik staken. Is de computer bezet kijk ik uit armoe teevee vragen ze "vindt je dát leuk"? zeg ik heel gedwee "nee". Ben te toegeeflijk, te slap kom niet op voor mezelf ga nu gillen en staak voor ik het onderspit delf.…

Het enige wat hij tijdens die reis ontzet kon uitbrengen was: “Een tráctor! Een tráctor! Een tráctor!” Omdat ik wilde weten wat er precies gebeurd was, zocht ik naar nieuwsberichten op internet en vond het persbericht. Hij wilde inhalen en was op de helft waar bleek dat hij niet genoeg ruimte had.…

DEEL 1 OPKOMST Thomas was dertig jaar oud en was keuterboertje. Zijn trekker was een Fordson Dexta trekker, blauw met oranje wielen. Het was maar een klein trekkertje met vijftig pk, maar hij deed erg zijn best, net als Thomas zelf. Altijd stond hij trouw klaar om zijn dagelijkse werk te doen. Hij startte na het voorgloeien altijd goed en liep mooi…

Als ik werknemer was bij Prorail zou ik sterk overwegen te gaan staken tot deze vrouw, die geen greintje gevoel voor het personeel in haar donder lijkt te hebben, tot deze vrouw van haar functie ontheven wordt. Staak! Voordat u uw manschappen moet tellen.…

manier uit te leggen Ik doe mijn best maar de woorden blijven op mijn lippen kleven als ik je wil vertellen dat ik heel mijn leven op jou zou willen blijven wachten komen de woorden niet los van mijn tong maar maakt mijn hart een sprong iedere keer dat ik naar je kijk iedere keer dat ik je even aan mag raken lijkt 't alsof mijn lippen staken…

Traag en troebel stuwt de Seine nieuwe tijden voort Ook nu spellen dolverliefden verse dromen slaapt een brakke zwerver diep en luid lezen heren nors hun ochtendkrant laten hondjes mantelpakken uit Nu mijn blik opnieuw het water raakt waarin plataanloof diepbruin valt strijkt een hand plots door mijn haren zoekt zoete adem speels mijn hals…

er was eens een torretje en een dik lief knorretje die gingen op reis, samen naar het wulpse Parijs in een vliegertuigje op weg raakten zij van de leg ja dat kunnen niet alleen kippen het komt ook door luchtwippen in een Frans hotelletje zagen ze al een delletje een gans met weinig veren mooi voor dierlijke heren een mooi begin…

Tegen de avond zijn we in Parijs en daar stoppen we op een grote parkeerplaats. Aan de ene kant uitzicht op de Eiffeltoren en aan de andere kant de ondergaande zon. Ik vind het prachtig. Het maakt indruk op me. Ik ben nog nooit in Frankrijk geweest en de Eiffeltoren ken ik alleen van plaatjes. Het doet me goed om even weg te zijn van alles.…

Bij de twee oversteekplaatsen liep ik over, stak mijn duim op naar een bestuurder en dacht: ik doe het precies verkeerd. Het is geen zebra. Thuis vertelde ik het aan mijn zoon. „Nee hoor”, zei hij. „Er staat een groot stopbord voor auto's bij die oversteek. Dus je had wel voorrang.” Ik ging er even bij zitten.…

Op een boogscheut van de Notre Dame Priemt de toren van de Saint’Chapelle, gevat in ‘t keurslijf van de Cour de Mai. Een eerste stap in de kapel beneden zuigt je mee in ‘t middeleeuwse streven te reiken naar de sterren en daar ver voorbij- de eeuwigheid gevat in steen en gulden ornamenten. Maar niets slaat ‘t gevoel dat je overvalt na…

En terwijl ik haastig weer een bladzij draai van ‘t stratenplan, verkneukel ik mij nu reeds op ‘t weerzien met Parijs Ik weet dat ’t een illusie is de tijd te stoppen, om te keren naar ‘t verleden, te proeven hoe het was - grandeur en armoe op een steenworp van elkaar, de geur te ruiken van de paarden, vermengd met smeulend pek van toortsen…

De stad nestelt zich rond zeven heuvels. Ergens in zijn holte zetelt de macht. De brede stroom kronkelt, weg van de gewijde bron, opborrelend uit een kleine vallei. Ze slijpt het dal met het geduld van de druppel die de steen uitholt. Ik vlucht voor de spits, een steile klim langs de trap die de flank bedwingt. Elke trede is een uitkijkpost voor…

Parijs is in de lente een stad vol romantiek. Op een bankje aan de Seine met accordeon muziek. Alle duiven bij Montmartre en oh mijn Sacre Coeur. Ik verlies hier heel mijn hart dees'stad brengt zoveel kleur. L'amour d'amour d'amour Ik wil met je dansen, met je zingen, ik wil je kussen op zijn Frans.…

Onvoorstelbaar, een dag geen woorden gehad. En is het nu wachten op de volgende tragedie, of wordt er een echte vuist tegen IS gemaakt. Overal zijn de speeches van de regeringsleiders prachtig, druipend van medeleven en verontwaardiging, maar nergens heb ik nog gehoord dat we NU het symbool van de terreur, op welks gedachtengoed elke krankzinnige…

De voornaamste krachtbron op ons bedrijf was een 1pk tractor van het merk “BLES”. Die tractor liep op biobrandstof: haver en gras. We hoefden met onze tractor nooit naar een tankstation; hij haalde zelf zijn brandstof uit de wei of de voerbak. Hij was uiterst zuinig in onderhoud en beslist niet veeleisend.…

In de schuur trof hij een Holder-tractor ED2 met aanhanger aan. De tractor was grasgroen met zware, zwarte rupsbanden en signaalrood geverfde velgen. Het ding was net zo oud als Joop, beide stamden uit 1952, en verkeerde in dezelfde onverwoestbare staat. Een paar dagen na de definitieve overgang scharrelde Joop rond de Holder in de schuur.…

dag mooie weilanden met je mooie boompjes en je mooie molens dag leuke boer op je tractor en je klompen dag leuke koe tot morgen op mijn bord…

We zijn een volk van klagers. Over ons loon, het lawaai van de buren, de zomer die niet blijft duren. Nooit zijn we tevreden, nooit gaan we languit liggen in het gras en roepen we: ik kan niet gelukkiger zijn. Altijd is er wel ergens een zwarte vlek die ons leven verziekt. Het meest klagen wij over ons werk. Want als we zouden mogen kiezen: we zouden…

boerderijen met gulle hand over het oude land uitgestrooid een beekje een hooiberg een tractor in de verte koeien vredig zonder doel van het ene hier naar het andere op het centraal station fiets gejat en nee ik heb geen euro is er gelukkig weinig meer van te merken --------------------------------------------------- uit: 'Planeet…

Ik staak voorlopig, wil hier niet langer tussen staan. Dag.…

Montmartre, de Sacre Coeur, de Notre Dame en de Eiffeltoren. Ze staan er verslagen bij, na de gruwelijke aanslagen van vrijdagavond in de stad. Een aantal terroristen, met hun laffe daden op mensen als u en ik. Ze zouden 'strijden' voor een vrij Syrië. Maar op onschuldige mensen schieten is geen strijd. Dat is een éénzijdige en puur egoïstische…

Parken te nat, hotels te vol, Parijs te ver. Liefde als een veelvoud van vergissingen.…

Over mijn vrienden Beaudelaire en Rimbaud, lotgenoten met wie ik vroeger in Parijs mondaine bordelen bezocht.…

Zij gaat liever in haar eentje door het leven, zonder iemand die haar doet geloven dat hij haar boven de werkelijkheid uit kan tillen.…

Er zijn genoeg mensen om ons opgenomen te voelen in het stadse leven van Parijs en genoeg rust om aandacht aan elkaar te besteden. Ons hotel is nog geen honderd meter verderop, dat vinden we wel terug. Met die geruststellende gedachte laten we het koele alcoholische vocht door onze kelen glijden. Heerlijk!…

Wat er is gebeurd in Parijs kunnen we zien als een voorbode. De vrijheid van meningsuiting wordt voor de ene groep nog heiliger, het verdedigen van het geloof wordt voor de andere groep nog heiliger. De ene groep zal roepen: blijf dan in je eigen land, de andere groep zal hetzelfde roepen. Ineens denkt niemand meer mondiaal.…

zag je door beslagen ramen aangekomen nog op reis een vleugje buitenland verdromend in je ogen je kuste me ik rook Parijs ik nam je hand de koffers maakten grenzen een eiland in de mensenzee we lachten samen de omgeving deinde met de golven mee je stem had zuidelijke klanken woorden nog een licht accent ik gaf je bloemen…