Alle inzendingen over behandelkamer

In de behandelkamer mocht ik plaatsnemen in een fauteuil die daar als het ware speciaal voor mij was opgesteld tot de longarts zou verschijnen die breed zou glimlachen als een uitbundige en enthousiaste minnaar op de dag van de huwelijksvoltrekking.…

Als ik de "behandelkamer" betreed, kan ik Jeroen de hand niet reiken wegens de plastic handschoenen die hij draagt, maar ik verklaar hem: "Gecondoleerd met uw verlies. Ik heb zelf zoiets ook meegemaakt. Ik begrijp wat het voor u betekent". Zijn reactie is lauw.…

In de lange gang waarop de witte deuren van de "behandelkamers" uitkomen treft men kunstwerken aan die mogelijk dienen om het immense leed dat hier aan de orde is, te verzachten, te verlichten en weg te masseren. We strompelden voort met mijn arm om de schouders van de vriend; om de schouders van de enige vriend die ik mocht vinden.…

In één van de behandelkamers zul je je uit moeten strekken op de chaise longue van de tandarts met vier mintgroene lampen boven je hoofd. Nu laat mevrouw de tandarts al snel de zware drilboor uit haar instrumentarium op je wankele voortanden los die nog net niet bezwijken.…

En onder het stamelen van dankbetuigingen, begeleid door de pauken en trommels van Beethoven, loop ik diep buigend, achterwaarts de behandelkamer uit.…

Uit de verte weerklinkt uit een van de behandelkamers de schelle en opgewekte lach van een tandartsassistentie die hier rondhuppelt Kennelijk zijn ook hier het onheil en de verdoemenis ver te zoeken....…

Hij is de eigenaar van de zweethanden, die ik nog ruik, als ik het beeld voor me zie, hoe we in de behandelkamer zaten. Een voor een werden dan de hechtingen verwijderd uit mijn voet, en hield ik mijn vaders hand, tegen mijn tanden gedrukt. Mijn ogen dicht geknepen, tegen een realiteit die zo wreed was.…

Dan gaat de deur van de behandelkamer open en komt de tandartsassistente naar buiten. Wat is dat trouwens voor iets raars dat je altijd tandartsassistentes ziet? Waarom nooit een tandartsassistent? Wat is dat voor een rare discriminatie. En nu ik toch wat vragen stel: Waarom zijn er zo weinig tandartsinnen?…

Via een steile, witgelakte trap zijn de bovenverdieping en dus ook de "behandelkamer" bereikbaar en daar spreid ik mijn kwetsbare teentjes uit voor de ogen en de apparatuur van Herma, die ze ijverig bewerkt met de instrumenten.…

Wanneer ik eenmaal in de behandelkamer ben gearriveerd, bekijkt mevrouw de tandarts mijn tanden door een kijkertje. Slechts een vluchtige inspectie van mijn verouderde gebit schijnt vereist te zijn. Schijnbaar provisorisch spuit ze met een apparaat wat koude en onaangename lucht tegen mijn voortanden en ze prikt voortvarend in het tandvlees.…

In de "behandelkamer" brandt een klein, rustgevend vlammetje en een trotse, roze amaryllis vertegenwoordigt een element, een teken van schoonheid voor de cliënten die zich uitstrekken op de "chaise-longue" voor hun behandeling. Ter ere van het nieuwe jaar mocht ik een klein zeepje uitkiezen.…

In vroeger dagen legde ik twee keer per jaar de weg af door de straten van de chique wijk naar zijn koele, klinische wachtkamer en behandelkamer waar het portret van zijn gezinnetje de wand sierde. Zijn naam is Jeroen en de tedere, lieflijke haartjes op zijn "apenarmen" mocht ik al eerder observeren.....…

Ons doel waren de wachtkamer en de "behandelkamer" van tandarts C, waar we welhaast eindeloos zouden moeten wachten op de pijniging die ons te wachten stond terwijl het snerpende en angstaanjagende geluid van de boor al vanuit de aangrenzende kamer tot onze oren doordrong en een onheilspellend vooruitzicht inhield.…

Ik besloot op de gang te wachten en al na een tiental seconden begonnen er verontrustende geluiden uit de behandelkamer te komen: GARGHEL! GHAARG! GARGHEL! GRRR! Boven de herrie uit hoorde ik de gebiedende en bezwerende stem van de dokter galmen: L'AMOUR! L'AMOUR!! L'AMOUR!!! Het was niet om aan te horen..…

Dat rotgeluid van de boor achter de deur van de behandelkamer. ‘Volgende patiënt.’ Daar stond hij. Groot, meedogenloos, de tandhaak nog in de hand. ‘Nou jong,’ zei hij, ‘maar twee gaatjes.’ Trapboor. Geur van verbrande kippenveren. Pijn tot in je tenen. ‘Spoelen maar.’ Die twee woordjes klinken nog steeds als muziek in mijn oren.…

' riep de man die uit de behandelkamer kwam. 'Hij weet nog niet precies wat-ie gaat doen!' Hé, die Arie!' riep weer een ander, toen de tandarts zijn vrolijke kop om de hoek van de wachtkamer stak. 'Mijn buurjongen,' verklaarde hij later trots. 'Kèn je niet 's een beutje opschiete?…

Gelukkig wordt hij meegenomen door een soort zuster, naar de behandelkamer. Op het scherm intussen een mannetje met alleen zijn hoofd in beeld. Hij geeft aanwijzingen aan de niet terzake doende oudere medemens over de plaats waar hij zich bevindt. De oudjes moeten dat dan kennelijk raden. Misschien krijgen zij een prijs als ze winnen.…

Hoesters, proesters en kuchers, wandelende virusbommen die zich verdringen rond een van de behandelkamers. Veel te nauwe ruimte. Natte jassen gaan uit, bloesjes,spencers en overhemden worden opgetrokken, armen ontbloot.…

Een tijdje later komen ze samen terug uit de behandelkamer. Dochter duwt en bij het inparkeren komt ze licht in aanraking met de rolstoel van een man even verderop. 'Kijk toch uit', snauwt moeder. 'Goh', zegt dochter, 'ik deed u toch geen pijn'. De man schudt zijn hoofd. 'Dat doet ze expres', deelt moeder opgetogen mee.…

." Een mij onbekende man ging me voor naar de behandelkamer en noemde zijn naam. Ik verstond hem niet en bekeek hem argwanend. Dit was niet de dokter die ik verwacht had, mijn dokter die vandaag een klein plekje aan de zijkant bij mijn oor zou verwijderen. Een goedaardige celwoekering had hij bij de diagnose turend door een loep vastgesteld.…

Van hieruit kon je het Paard in haar behandelkamer horen praten. Muis en Olifant stonden voor het raam. Je keek uit op de pannendaken van de oude stad. Daarbovenuit piekten de torens. ‘Kijk,' zei Muis, ‘daar heeft iemand een kattenbrug gemaakt.' ‘Olifant zag een plank die van dak naar dak liep. ‘Hebben katten dat nodig?…

Niet veel later bevonden we ons in de behandelkamer waar de dokter mijn vriendin lokaal een spierverslapper toediende wat tot gevolg had dat ik mijn hand bijna moeiteloos uit haar kon bevrijden. En niet lang nadien liepen mijn vriendin en ik opgelucht huiswaarts met de strijkplank gezellig tussen ons in.…

Tijdens het gesprek presteerde ze het om vijf keer een hoopje diarree in de behandelkamer te produceren, net als in de afgelopen weken thuis. De jonge dierenarts ruimde het op tijdens het praten. Ik benijdde hem, zelf zou ik hijgen, maar hem kostte het geen enkele moeite.…

Het raam stond open om de muffe geur van de oude piano uit de behandelkamer te krijgen. Aarzelend begon Bjarne zijn korte betoog. Hij somde een aantal redenen op. Herkenning van het noodlot, noemde hij als eerste. Het leek belangrijker te klinken dan het was. Ze hadden allebei een neurotische aandoening.…

Karel liet Ilse even los, liep vlug naar de deur van de behandelkamer en zette die voorzichtig op een kier. Nu verstond hij de dierenarst duidelijk, al begreep hij lang niet alles van wat die tegen pa en ma zei – hij hoorde woorden als broodfokkers, ongeteste ouders, aangeboren gebreken, heupdis… heupdisplaasie?…