Alle inzendingen over bekentenis

Lispelend als een kind dat biecht De voorgekauwde zonde verraadt Schijnzwanger van haar lied Met ronde klemtonen opwaaiend Beken ik dat ik broos ben Met de lage altstem die vloekt Om het simpel gebed van de mens Ik lees de welving van haar bovenlip De groef die ik te gretig openwoel Haar dubbele tong die een glimp onthult De tand die glanst…

Dit was mijn bekentenis. Dit was mijn verlies.…

Nutteloze woorden Woorden zonder bekentenis Uitspraken die mijn gevoel niet weergeven Mijn gezichtsuitdrukking vertelt je alles wat je moet weten Maar jij kijkt de andere kant op....…

Zulke feestdagen waren voor mij marteldagen. Dan hoorde ik de andere jongens spreken over hun wedijveren, dat mij koud liet, over hun grappen, waaraan ik geen deel durfde nemen en nooit voelde ik mij eenzamer, meer verstoten dan in het gezelschap van mijn tijd- en tot zekere hoogte lotgenoten. Ik stond buiten alles en, terwijl ik me verbeeldde met mijn…

In welke fase ik dus verkeerde, de vrouw werd het overheersende beeld van mijn mijmeren en naarmate ik haar heviger begeerde, ging ik haar schroomvalliger uit de weg. In mijn kalme morgenstemming lag daaraan de vrees ten grondslag, dat ze mijn lust - die ik verboden, gemeen achtte - in mijn ogen zou lezen; in mijn schaarse ogenblikken van opwinding…

Mijn Burgerschool-jaren werden gekenmerkt door een steeds klimmende angstvalligheid tegenover het vrouwelijke geslacht, gepaard aan een groeiende afkeer van mannelijk gezelschap. Ik werd al schuwer en schuwer, voelde me alleen in de eenzaamheid op mijn gemak en besefte toch, dat ik mijn dorst naar genietingen van allerhande aard nooit in deze eenzaamheid…

Mijn bekentenis ligt hierin, dat ik nog hóger tast dan Plato, met zijn 'idea'. Ik beweer stellig, dat zowaar àlles wordt geregeld, vanuit de bovenwereld. Zo ik leef, geloof en geef!…

Een bekentenis: ondanks mijn afkeer van informatie zou ik graag willen dat ik in staat was om elke tien jaar tussen de andere doden op te rijzen, naar een krantenkiosk te gaan en een paar kranten te kopen.…

De bron van warmte en licht was zacht gezonken Op 't ver gebergte en tintte d'avondstond, In iedre vezel waarde weelde rond, Die met de koele dauw werd ingedronken: Wij doolden om: haar starende ogen blonken, Een blijde glimlach glinsterde om haar mond, 't Was, of me aan haar geheel een leven bond... Zij oogde naar de kim van purpervonken…

Ik schrijf je naam neer in het zand, vol liefde en een warm kloppend hart. Ik draag mijn liefde mee in mijn hand, en iedere dag is weer een nieuwe start. Het geeft niet wat anderen zeggen, we hoeven hen niets uit te leggen. Ik weet wat ik wil, wat ik wou. En... dat ik voor altijd van je hou.…

Hoornig vlies, zeegroene iris, priemen als een dolk, in mij is het geheim niet meer het mijne, weet ik dat je weet, en dat wat verborgen is, nu toe behoort aan jou en mij.…

Met zoveel liefde heb 'k van je gehouden Dat, nu ik bijna je vergeten ben, Zelfs 't zeggen van je naam mij is gebleven Een liefkozing, waar 'k dagen op kan leven. Slechts een herinnering is mij behouden: Hoe op het plein, bij 't honinglied der linden Vanuit de schaduw over witte straten Je aan kwam lopen. Speelse zomerwinden…

De dichter, in zijn afgeleefd karkas, spreekt van de vogel die hij liever was. Hermetisch is zijn lijf tot vlees vervloeid in wat achter zijn vel is aangegroeid. Dicht zich een vogel met alweer een wens: het klaaglijk tsjilpen: “Was ik maar een mens, de boom waarin ik zoveel nesten vlecht is door die zak als kachelhout geslecht”. Zo denkt…

Zij zullen allen vroeg of laat, goedschiks dan wel kwaadschiks, met hun bekentenis komen. Dat ze nog niet durven, heeft te maken met angst. Dezelfde angst die ze zullen voelen als de balans wordt opgemaakt.…

‘Zo immer met ons tweeën, Vrouwlief, in paradijse rust, Der wereld vreemd, en onbewust Van hare kampen, hare weeën… Dat ware een leven vol van lust, Met ons tweeën!’ Zij sprong mij op de knieën, En zag mij aan, zo zoet, zo teer! En sloeg dan weer hare ogen neer, Als wou ze mijne blik ontvlieên… En fluisterde, zo zoet, zo teer: ‘Met ons…

Ik heb gestolen, ik zie het nog altijd voor mij. De portemonnee van mijn moeder op de (standaard) bruinmarmeren schouw boven de kolenkachel, drie dubbeltjes gleden zomaar in mijn hand. Dra daarna wilde ma een van ons een brood laten kopen, ze keek vertwijfeld in haar knip. Dertig zilverlingen brandden in mijn broekzak. Ik heb er witte chocolade van…

Maar de bekentenis luidt anders, dan de aanhef waar ik mee begon. Logisch maak ik fouten, ben een mens, maar de fouten die ik maak daarvan weet ik dat ik ze maak en ben slim genoeg ongelijk te bekennen daar, waar nodig. Sorry zeggen, heeft nog niemand ooit het leven gekost, toch?…

De noot is gekraakt, het vlies is gescheurd, het zegel dat gehecht was aan de geheimzinnige brief is verbroken; de bekentenissen zijn van de lippen gerold van mijn mysterieuze wandelgenote, die gedurende twaalf lange jaren iedere zondagmiddag stilzwijgend naast me heeft voortgestapt; de tragiek van haar levenslot heeft zich geopenbaard aan mij: een…

Ze heeft Thomas gevraagd nog een keer te komen. Ze komt hem tegen in de kleine supermarkt. Nou ja mag je het wel supermarkt noemen? De enige winkel die het dorp rijk is. De makkelijkste en snelste manier om haar drankvoorraad aan te vullen. Voor de vorm koopt ze ook een brood en een niet meer hagelwitte bloemkool. Nu hij geen rechercheur meer is kan…

een oogopslag leest boeken die gesloten bleven ziet jaren waarvan maanden geen seizoenen weten ongeopend zijn die stukjes leven zo voorbijgegaan de verhalen die nog resten zullen blijven staan het jagen van de dood krijgt nu betekenis het schamen en de spijt is dan de bekentenis…

Er is bijna niets prettigers te bedenken dan vredig buiten de blaas ledigen in het maanlicht.…

Het was op een vrieskoude vrijdagmiddag in februari. De verwarming brandde en de thee was gezet. Een schraal voorjaarszonnetje kwam met mijn kind de kamer binnen. En toen ik aan tafel ging zitten kroop ze stilletjes op mijn schoot. 'Als je een klein beetje met me meebuigt,' zei ik, 'dan kan ik net bij de theepot.' En terwijl ik de thee inschonk…

We hebben elkaar nooit meer ontmoet; en nu slechts deze bekentenis van mijn hand. Ik hou nog steeds van je.....…

Ted Haggard, de leider van 30 miljoen ‘Evangelicans’, liet de bekentenis van zijn homoseksuele contacten over aan een vertegenwoordiger die zijn bekentenis voorlas. Als verlicht atheïst begrijp je weinig van dit soort gedrag en in het gunstigste geval haal je je schouders op.…

je langteent woorden op een ander pad kiezelt vaag geluiden in vlagen wind die ik dan even niet kan duiden je overspoelt me met gevoel zonder richting aan te geven terwijl ik dacht voor even jou standvastig in je leven maar impulsief is weer de dief van woorden waarvan betekenis pas later komt in onze eerlijke bekentenis…

"U trekt de officiële bekentenis van een zwaar getroebleerde patiënt in twijfel? Dat is nogal een beschuldiging." "Een bekentenis is makkelijk af te dwingen bij iemand die de grip op de realiteit kwijt is," antwoordt de detective. Ze reikt in haar jaszak en legt het eerste voorwerp op het eikenhouten bureau.…

Ik heb in de tijd dat ik in de redactie van het literaire tijdschrift Maatstaf zat, weleens onder pseudoniem verzen van mij opgestuurd die genadeloos door de voltallige redactie werden afgewezen. Het was geen fijne ontdekking; kennelijk kwam ik er alleen op eigen naam en titel doorheen.…

Als je van me af wilt, zeg dat dan Dan zal ik heus wel stilletjes gaan Maar ik word onheus bejegend door je woorden De conclusie die je hebt getrokken Zelfs voordat je mij gesproken had Wilde van mij een bekentenis ontlokken Ik had je lief, nog hou ik zielsveel van je Maar met dit wantrouwen kan ik niet leven Waarom geloof je niet wat ik…

Deze keer komt het tot een bekentenis van mijn kant: "HIJ heeft me in de steek gelaten" (Omdat het nu eenmaal zoiets als de "Categorische Imperatief" is dat men elkaar peilt en eveneens "categoriseert" in dit leven, wilde mevrouw De Pedicure altijd al weten "wie ik ben" en "zicht op mij hebben" maar er is daarentegen sprake van diepe gronden; zelfs…

Niettemin volgde de bekentenis, die men echter bezwaarlijk schandelijk kan noemen dat ik al dertig jaar in het flatje woon en al zeventig levensjaren tel... Het flatje werd mij dierbaar. De seizoenen van mijn leven passeerden er en de gebeurlijkheden stapelden zich op. Bezoekers kwamen en gingen; passanten en vrienden.…