Alle inzendingen over meeuwen

hoe krijsende meeuwen elkaar bevechten om elk stukje brood hoe ze lijken op mensen die nooit van delen hebben gehoord…

Hoon klinkt in zijn laatste schreeuw, hij duikt nog een keer op mij neer mens, stof zal jij zijn, als ik, de trotse meeuw nog altijd langs de hemel scheer. ------------------------------------------------------------ Uit "Voorbij de Horizon"…

de hemel bewolkt mantelgrijs tegen dofgrijs verwaaien meeuwen…

alsof zij reeds rouwden Anker op de hand verschrompelt eens krachtig kon niets meer houden Stoere tatoo trots teken van weleer nu een spookschip de olijftak een veer De oude zeeman sleet dagen langs de maas Vermoeid betraande ogen turend in de verte getaand gelaat miste schip en maat Altijd trekt het water gekrijs van meeuwen…

het gevoel van de lente komt de winter gaat het felle licht over het water de stroming schittert kabbelende vogels schreeuwende meeuwen jengelende kinderen prachtig die contrasten ik loop en ik denk ik kijk en ik voel ik zie en ik ruik ik hoor en luister en bundel de energie het ruisen van het riet meerkoeten hobbelen als drijvende…

Toen ik nog een kind was, en de zee ver weg, zag ik soms, de enkele keer dat ik op een vakantie op een boot ging, naar Engeland of Scandinavië, meeuwen. Of als ik op de boot van Schiermonnikoog voer; meeuwen.…

Daarna vloog de oude meeuw weg en geen enkele meeuw heeft hem ooit nog gezien.    …

Het park ligt wijd en zijd onder de sneeuw en rond de zwarte groeve van de takken zweeft als een lassoworp de vlucht der meeuw. De kleine vijver is inktzwart en stil, als hoedde hij een kleinodie, het slijk.…

als een zielige meeuw oliebesmeurd sleept hij zich voort strompelend over vervuilde stranden geen vleugels meer om vrij over golven te zweven boven wolken ook met kalme machtige vleugelslag hij dreigt te vallen voorgoed met angst in zijn ogen staart hij nog eenmaal vertwijfeld omhoog .…

platen waar niemand het wil hebben over ritme daargelaten Buiten op het kerkhof (in 1975 gesloten) groeit het groen onwetend verder waar zoveel wijsheid eindigde daargelaten Ik geloofde serieus dat die lantaren altijd brandde een smoes voor alle energie die gloeide in mijn handen ik liet het gaan -ik kon niet vliegen- en zag de bleke meeuw…

Als meeuwen dromend op één poot een zwakke bries haar duinen kust staren naar het morgenrood dan is ze moe..en rust.…

een schrale zon, een wind met blos, strandwandelaars in dikke jas ober : 2 koffies + 1 Calvados ! en liefst dan binnen, achter glas honden ravotten langs de branding en apporteren stok of bal een baggerboot bevecht verzanding een peuter kotert in een kwal tegen het mistig zeedecor schuiven traag zeilen van canvas en wappert fier hun tricolor…

Waarschijnlijk die van een meeuw. De natte troep in zijn haren vormt voor het stevige manneke een onverklaarbaar fenomeen. Een fenomeen waarvan hij instinctief aanvoelt dat het vies is. “Wie deed dat?” vraagt hij strijdlustig rondkijkend op een toon van “als die zich meldt, dan sla ik hem helemaal in elkaar”.…

Welnu, ik bestelde een haring, dacht er rustig mee weg te komen, springt er opeens een meeuw letterlijk op mijn hoofd, ik kon nog maar net mijn haring in veiligheid stellen, twee oude vrouwen hadden er wel schik in en ikzelf ook wel. Later las ik pas het bordje 'Pas op voor de meeuwen!'.…

Dichter bij de zee mis ik de meeuwen met het extreme subjectivisme waarmee het gemis van meeuwen zich openbaart. Mijn kleren trek ik aan op het verlaten eiland. Ik volg de duif van mijn geliefde. Wolken vol jeugdige overmoed trekken over het grasland. We hebben een discussie, een prachtige dwaas en ik. Er blijft niets anders over dan projectie.…

De meeuwen stonden er nog. Genieten? Kunnen meeuwen genieten? Of nee, ik moest beter kijken. Een meeuw zwom. Het was een wat grotere mantelmeeuw die op een plek zwom waar het ijs blijkbaar was verdwenen. En daar fladderde een andere meeuw op om een meter verder zijn poten voorzichtig op het ijs te zetten. En nog een meeuw vloog op.…

nimmer zag men geeuwen ze tuurde plat op de rug gelegen naar de meeuwen dan opgestaan in het arendsduin de meeuwen in t zwerk ze kenden haar zij zwom daar had altijd stille wenk van flad'rende vleugels straks in deeltjes uitgestrooid wordt zij gevangen door fladr'end gevleugelte brengend haar naar hogere lagen waar meeuwen met deeltjes…

Nu het laatste woord op muren geschreven je loopt langs vergeelde letters meeuwen krijsen mussen laten zich niet zien en luipaarden rennen op het dek de stoel gevuld met regen en de horizon grijs. Het laatste woord gesproken stilte de meeuwen mussen de stoel en het woord laat mij alleen.…

De meeuw zei niets en liet hem vlak bij komen. En toen hap! - boorde de scherpe snavel door de rug van het krabbetje heen. 'Gerechtigheid!', riep het nog - en het volgende ogenblik lag hij plat op de grond en haalde de meeuw de ingewanden uit het opengehakte lijfje.…

door een defect waardoor we voortdurend en meer dan ons lief was, vergast werden op de opgewekte en enthousiaste klanken van meeuw en branding.…

door een defect, waardoor we voortdurend en meer dan ons lief was, vergast werden op de opgewekte en enthousiaste klanken van meeuw en branding.…

Door een mechaniekje in het innerlijk van de meeuw, aangedreven door batterijen, was de vogel in staat bij tussenpozen een krijsend geluid voort te brengen, als een rechtgeaarde meeuw, waarbij als "toegift" of "nevenverschijnsel" de geluiden van de branding en van de ruisende zee weerklonken.…

een vermoeide vis hapt naar lucht, de meeuw ziet zijn kans schoon. een kanaal om door te varen, sluizen om door te sluizen. de meeuw spuugt nog enkele graatjes uit, in de ramen weerspiegelt zich het kanaalwater. achter de ramen de boerenzoon met kleine rode oogjes.…

Alles is hier al en jij kent de zee jij vaart op haar jij vecht met haar om wat zij missen kan - elk schip dat hier nu ligt wordt een schip waar jij op was elke meeuw die hier nu vliegt een meeuw die jij ook zag en ik hou van jou geloof ik en ik weet het trouwens zeker maar wat ben ik blij dat jij al een beminde hebt want alles is hier al en…

een meeuw in de wind dans met een onzichtbare maar wie leidt er toch…

meeuwen op de gracht over de hele lengte schreeuwen naar elkaar…

Gekrijs van meeuwen Een droom van een blauwe zee Inktzwarte tranen…

Stormachtige wind, jaagt de strandgasten huiswaarts- de meeuwen blijven.…

meer dan honderd meeuwen baden opgewonden krijsend in het water van het Van Starkenborghkanaal sommige heffen even hun vleugels laten ze dan weer zakken genieten van de sfeer in het openluchtbad een nabijgelegen weiland is bevolkt met een vergelijkbare groep meeuwen zij ondergaan de geneugten van gier die royaal is gestrooid mijn neus test…

Ik bewonder de natuur ze is zo mooi zo puur lach naar de hemel en dan krijg je dat och het oog wil ook wat en zo´n meeuw heeft zat.…