Alle inzendingen over narcissen

Als een kortstondig schouwspel in veld, langs berm en poldersloot ontwaken de narcissen En geven haar wondere schoonheid bloot met parmantige kopjes op ranke steel In oogverblindend zonnegeel Dansend op de wind Koesterend in de tere lentezon Als een zondagskind…

Narcissen bollen genieten in een bloempot van de winterzon.…

"Dokter, ik wil nog één ding van u weten, zullen de narcissen voor mij nog bloeien straks?" Maar ook al was 't verlangen nog zo groot, de dood, die haar een lijdensweg bespaarde, kwam snel; ze werd verenigd met de aarde, die ook de narcissen bewaarde in haar schoot.…

vertrouwensgesprek in een bloeiend veldje van gele narcissen…

groene narcissen ineens trompetterend geel op de vensterbank…

In weerwil van alle crises die mij tormenteerden en van alle kwellingen waren er steeds de narcissen, deze gezanten van de Natuur, deze boodschappers van onvergelijkelijke elegantie en schoonheid.…

toen ik die zonnige dag ineens die bloemen zag tussen kreupelhout en ontluikend groen, ... hoe zes narcissen het daar kunnen doen.…

Het was maart en narcissen staken hun kopjes voorzichtig op in het plantsoen. Dertig jaar na dato toont de esdoorn aan mijn venster zijn knoppen en zijn de narcissen weer vertegenwoordigd in een vooralsnog koud voorjaar.…

laat in de stad ben ik op pad in de regen de wegen zijn nat slissende autobanden verstommen in de nacht de straat weerspiegelt zacht het gele licht van lantarenpalen ze buigen zich over de weg als narcissen…

ik noem je: bloemen ik noem je: merel in de vroegte ik noem je: mooi ik noem je: narcissen in de nacht waaroverheen de wind strijkt naar mij toe ik noem je: bloemen in de nacht - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -- - - - - - - - - - - - - - uit de Verzamelde Gedichten van Jan Hanlo (1912-1969)…

ergens moet je beginnen met verdwijnen in geschriften ik probeer mijn tuin waar de hondsdraf aardbeien vergaloppeert er is echter altijd dat stokje omringd door narcissen dit jaar en uitgerekend nu loopt het zaad van mijn koffieboontje voorbij met zijn vriendin ik ben nog niet beneden of ik wil alweer naar boven naar binnen…

Haiku’s: Gele narcissen Op hun bleekgroene stengel Bossen steltlopers Mos tussen het gras De ontelbare hopen als rijzend brooddeeg Merel, nestbouwend Sleurt, schudt en snokt aan slierten Nijverige vent. Senruy: Jij wist dat zeker? De enige zekerheid: de onzekerheid!…

Narcissen vergaan vol wiegend goud, berustend toch trots en bewust, getroost door wijde kronen van prunus en krentenboompje.…

Het paar, omringd door duizenden narcissen, heeft al decennia een band, zo hecht, die twee zijn nu verbonden in de echt, na lezing van de schuldbelijdenissen. Kunnen de anderen die schulden dragen, het volk, de pers, ook eens vergeving vragen?…

de regen striemt lente is verhaal gaan halen en de winter is weer terug keert zijn rug de zon toe en kust krokussen met natte sneeuw als het licht verdwenen is bevriest hij snel het geel van de narcissen moet gissen naar de tijd die hem zal kooien als hij door de warmte gaat ontdooien hij heeft de mensen lang genoeg verveeld…

De strakke rijen van de narcissen geven opnieuw acte de présence en de prachtige bloemen met hun maïsgele en citroengele kopjes verheffen zich weer in het plantsoen. We schrijven lente tweeduizendzesentwintig.…

ik steek narcissen in je haar en blauwedruif je kuifje je tulpt rood je mond het groen streelt zacht je vormen rond in het samen wiegen op een zoele lentewind gaan we de winter eindelijk bedriegen ik krokus jou in pril ontplooien mijn warmte zal de sneeuw ontdooien kleur met mij het voorjaar in winters wit komt tot…

Narcissen verdrogen en worden door tulpen vervangen, de kat werpt tussen ontsproten bintjes negen jongen waar geen bik voor is. Elke dag poets ik zorgvuldig mijn schoenen en gebit terwijl er verrekt, gecrepeerd en gemoord wordt.…

De narcissen die mij al begroetten bij mijn vroege komst in deze woning staan weer te pronken met hun licht- en donkergele kopjes. De vogels die zijn teruggekeerd, bevolken de bomen aan mijn venster. Een meesje heeft de dennenappel op mijn balkon ontdekt en klampt zich eraan vast met de tengere pootjes....…

De lente komt toch wel, miljoenen nuances groen, onderbroken door felgele narcissen, de temperatuur stijgt geleidelijk naar een zomers kookpunt. Daar leg ik mij bij neer, weldadige warmte, ik wil niet meer.…

Na het afscheid besef je ineens heel blij dat het enige wat nog blijven kon is dat prachtige boeket narcissen… Je vrienden gaven je een portie Pure Zon…

De lelies, asters en narcissen liggen verdord ter aarde en schijnen voor eeuwig een vale weerschijn in mijn hart en ziel te moeten hebben. Leegte heerst in mijn innerlijk; de leegte van een eindeloze woestijn waarvan ik de zandkorrels schijn te moeten tellen. De stralende legende van onze liefde en vriendschap kwam ten einde......…

De narcissen staan stil, geluidloos en schuldeloos in een bedauwde ochtendmist te wachten (op het onvoorspelbare, op de toekomst, op het noodlot?) Duiven zitten stilletjes maar onbekommerd en nieuwsgierig op de dakrand tegenover mij, zij neigen het fragiele kopje. Een nieuw seizoen breekt aan; een fortuinlijk seizoen?…

Mijn huurcontract is als een diploma of een eerbewijs en nu, in mijn zeventigste levensjaar, in een koud voorjaar, steken de narcissen in het plantsoen voorzichtig hun maïsgele en citroengele kopjes omhoog, nog gehinderd door de kou, als ontwaken zij uit een winterslaap of zoals als het ware aarzelende, nog onwennige debutanten aantreden op het bal…

Ik heb vandaag iets moois gezien bloeiende tulpen en een vlinder gele narcissen in kleine perkjes en overal spelende kinderen. Een blauwe lucht met soms een wolkje daar tussendoor een stralende zon vogels hoorde ik hun wijsje zingen en ik genoot zoveel als ik kon.…

Toch nog maar een paar vredelievende narcissen erop geplant. Weliswaar niet zo zonnig als ik me had voorgesteld. Later kwam mijn jongste dochter thuis en bewonderde het schilderij. Ja gaaf!!! En ik... ik haalde nog eens heel diep adem.…

Blindstarende narcissen zien enkel zichzelve. Ook ik ken alleen mijn eigen verdriet: van honger noch oorlog wil ik weten. Tot de draad versleten mijn afgestompt geweten, noemen kan ik mijn pijn, andermans niet. Door infostress en overkill in het streven naar mijn doelen bijna gerobotizeerd - in mijn gedichten nog kan ik voelen.…

En jawel- na een paar weken afzien wat het weer betreft dan, doet de naam: Lente precies wat ervoor staat namelijk: een zonnetje laten schijnen, bomen in bloei, hier en daar narcissen en groen, veel groen.…

De rij narcissen naast de 'potager' vertoonde haar blad en bloemknoppen. Door de koude berijpte grasmat groeien ze naar het licht. Met een niet te stuiten snelheid van zo'n 2 à 3 cm per etmaal melden ze dat het voorjaar zal komen. Sterker: het is begonnen. De vogels maken ook andere geluiden dan een paar weken geleden.…

Ik lees jouw naam naast de kuil eerder op de dag gegraven, ruimte kent hier geen tijd, uitzicht evenmin draai mijn gezicht naar donkere wolken en vang luchtig het enige licht dat jou nooit meer zal raken narcissen lijken te grijnzen, harteloos loopt geel over in wit, kou trekt op langs duistere klanken ijzig…