start toeval vragen forum links zoek contact gastenboek inhoud

Categorieën:

actualiteit (138)
adel (13)
afscheid (116)
algemeen (330)
bedankt (25)
biologie (13)
dieren (241)
discriminatie (38)
drank (48)
economie (23)
eenzaamheid (179)
emoties (169)
erotiek (68)
ex-liefde (64)
familie (113)
feest (41)
film (3)
filosofie (146)
fotografie (6)
geboorte (23)
geld (33)
geschiedenis (30)
geweld (46)
haiku (5)
heelal (38)
hobby (32)
humor (384)
huwelijk (40)
idool (42)
individu (62)
internet (29)
jaargetijden (53)
kerstmis (79)
kinderen (174)
koningshuis (22)
kunst (48)
landschap (15)
lichaam (38)
liefde (257)
literatuur (352)
maatschappij (158)
mannen (34)
milieu (14)
misdaad (119)
moederdag (11)
moraal (99)
muziek (41)
natuur (96)
oorlog (108)
ouderen (18)
ouders (36)
overig (129)
overlijden (78)
partner (55)
pesten (29)
planten (13)
politiek (50)
psychologie (114)
rampen (55)
reizen (132)
religie (143)
schilderkunst (20)
school (63)
sinterklaas (17)
sms (6)
songtekst (1)
spijt (26)
sport (80)
sterkte (2)
taal (43)
tijd (55)
toneel (10)
vaderdag (1)
vakantie (83)
valentijn (4)
verdriet (87)
verhuizen (13)
verjaardag (17)
verkeer (46)
voedsel (45)
vriendschap (84)
vrijheid (59)
vrouwen (87)
welzijn (54)
wereld (35)
werk (96)
wetenschap (18)
woede (60)
woonoord (87)
ziekte (153)

tabblad: verhalen

< vorige | alles | volgende >

verhaal (nr. 5072):

Berichten uit een zorgcentrum (vervolg)/De leringen van mevrouw Van Keulen

Altijd zal ik me blijven herinneren hoe mevrouw Van Keulen in haar uitspraak de letter "a" vervormde tot "oa". "Waolwijk" zei ze en "zoaterdag" en hoe ze haar identiteitsbewijs een "intentiebewijs" noemde.....
Ik hield zeker van haar om de manier waarop ze me haar vertrouwen schonk en ook om haar stilzwijgende leringen en lessen om het leed en het verdriet, dat haar eveneens rijkelijk was toebedeeld, en dat is als een bitter gerecht, tot me te nemen zonder klagen.
We zaten bij de vijver in het park achter het bejaardenhuis en terwijl fragiele libellen hun elegante rondedans uitvoerden boven het water, legde ik haar uit hoe schitterend groen de kop van de eend was die een bad nam in de vijver en daarna zijn verenpak poetste op de oever, omdat mevrouw het wegens haar blindheid zelf niet kon zien. Mevrouw hield immers zo van dieren.....
En eens, toen de narcissen hun gele kopjes ophieven in het bloemperk, vertelde ze mij hoe ze met haar zus, sinds lang overleden, genoten had van de spanning van het verbodene toen ze samen in de berm van de snelweg die Sprang-Capelle met Waalwijk verbindt boeketten van de lentebloemen hadden geplukt.
In een latere tijd, eenmaal opgenomen op de geriatrische afdeling, had de zus geschreeuwd: "Laat mij eruit! Ik heb niets misdaan, ik wil met mijn zus mee!"
Een kunstig gebeeldhouwde houten zwaan in de woning van mevrouw Van Keulen herinnerde voor altijd aan de tragisch overleden zus.....

Schrijver: I. Broeckx, 11-11-2013



Geplaatst in de categorie: eenzaamheid

Deze inzending is 101 keer bekeken

4/5 sterren met 1 stemmen.



Er is 1 reactie op deze inzending:

Naam:Han Messie
Datum:22-11-2013
Email:hmessieatlive.nl
Bericht:Je bent erg hulpvaardig met gebrekkige mensen, Ineke.
Een heel aandoenlijk beschreven fragment van de vrouw, die opgenomen wordt en met haar zus mee wil. Je benadrukt hier de schijnwereld waarin zo'n iemand wel leeft.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)