Alle inzendingen over opbergen

Wanneer ik naar de debatten in de Tweede Kamer kijk, vind ik het telefoon- en laptopgebruik van de meeste Kamerleden irritant: zowel voor de spreker als voor de toeschouwers. Wordt het niet de hoogste tijd de mobieltjes door een griffier op te laten bergen? [In Vak K mag men wat mij betreft bij de Algemene Beschouwingen door blijven werken: daar…

Zullen we smartelijk de woorden opbergen in ons boek van ballast onuitgesproken woorden geven geen last.…

We moeten inpakken en wegwezen, meenemen wat hoognodig is, paspoort, bankkaart, ballast achterlaten, vertrouwen hebben in de bestemming en onszelf, geen geschenken kopen, herinneringen bewaren, verbroederen met lokale bewoners, toeristen mijden, ons ondergraven in het forse gewemel, reisverzekering, landkaart opbergen, ons redden met tandenborstel…

Kan ik mijn hart opbergen Op ‘n plekje van genegenheid Of is ’t een zucht en hunkering Naar liefde en geborgenheid Ligt mijn doel in ’t ongewisse Blijf ik vechten tegen verstand Waart mijn hart doelloos rond Stikkend als in droog dor zand Zal ik het ooit nog eens vinden Waar ik hopeloos naar zoek Of blijf ik doelloos bladeren In een inhoudsloos…

kersenrode beloftes en slungelende lippenliefde onder de krullende randen van katoenen bloesjes en blozende sterrenbeelden van het licht en de liedjes waarmee ik zwaaide naar bruggen over water en zo het rusteloze naar ontgroeiende onschuld kon verjagen nu luister ik stil naar wankelende nachten en laat een zachte tenor de schaduw opbergen…

De kerstboom afgetakeld van de zijden rozen, die we, lonkend naar de voorjaarsvelden, weemoedig, nu al, opbergen in oude dozen met de herinneringen die ons vergezelden.…

de krankzinnigheid was al reeds toegeslagen, maar nu heeft mijn goeie hersenhelft het verstaanbaar gadegeslagen, houd niet van mij ik ben ziek, het is nu op zijn toppuntpiek, ik ben zwaar gestoord, het dringt langzaam tot mij door heb het nooit eerder verwoord, willen zien, ik dieptreur en grien, ik ga me laten opbergen, niets heeft nog zin…

Ik zou mijn nagels openhalen aan de mappen in de archiefkast die een hele wand besloeg en waarin ik eindeloos de door mijn collega gecodeerde stukken moest opbergen.…

Dat vinden ze niet kies van mij, dat ik dat er nou net uitlicht en ophoop, opspuit, opberg, opdiep, ophoog. Maar ik vertrouw ze voor geen yuan, die ondoorgrondelijke (!) engerds} En dat was nog maar 1 van al die RAAARRRE berichten. Ben ik nou helemaal gek aan het worden? Geen idee waar ik de klemtoon moet leggen……

Een van de dingen waar ik niet goed in ben is opbergen. Met de inhoud van de vriezer en voorraadkast heb ik geen probleem. Ik weet exact wat aanwezig is en weet er blindelings mijn weg vinden. Met het archiveren van documenten en e-mails heb ik moeite. Mijn computer staat vol met mappen, submappen, folders, aanhangsels, enzovoorts.…

Maar veel bezuinigingen zijn minder goed: minder slapen, minder zomaar in de zon zitten om op te laden, minder fictie lezen (geen, in feite), minder spullen opbergen (niet zo handig als je organizer bent en mensen juist vertelt hoe belangrijk dat is).…

“Ja, ik kom zo naar beneden, even wat opbergen”, zei Bjarne, want hij wilde zijn schoolspullen opbergen en hij wilde zijn tekening in een map doen. Vijf minuten later liep Bjarne naar beneden de trap af naar de woonkamer van Emma. Hij had een korte donkerblauwe broek aan, omdat het een warme dag was in de zomer.…

Wat dingen opbergen en wat dingen wegdoen die ik niet meer nodig heb. Ik doe dan wat me te binnen schiet en wat me voor de handen komt. Niets geplands aan en lijstjes komen er al helemaal niet aan te pas. In minder drukke tijden doe ik dat wekelijks. Ongecoördineerd door het huis lopen, noem ik dat.…

Opzetten, afzetten, neerleggen, opbergen, weer tevoorschijn halen, oppoetsen en dan heb je het wel gehad. Het wordt schemerig, ze staat op, pakt mij van het tafeltje en loopt naar het strand. Daar staat een strandstoel, ze gaat zitten en legt mij naast de stoel in het zand.…

Voordat man de schaakstukken wilde opbergen, zoon weer op zijn vertrouwde plek kroop, vroeg hij terloops: ‘wil jij schaken?’ Ik had geen zin maar zei ja (daar moesten ze eens een grafiek van bijhouden). Ik zit in een levensfase waarin mijn hersenen een oppepper kunnen gebruiken. ‘Even mijn pen pakken’. Zoon lachte hard.…

Mocht ik toch de moord steken dan mag Alie mij opbergen in een vacuüm kist of door een luik schuiven de ruimte in, waarin ik door de hitte van de zon gecremeerd zou worden. In de opleiding leerden we, dat de planeet Mercurius het dichtst bij de zon komt.…

Mocht ik toch de moord steken dan mag ze mij opbergen in een vacuüm kist of door een luik de ruimte in schuiven, waarin ik door de hitte van de zon gecremeerd zou worden. In de opleiding leerden we, dat de planeet Mercurius het dichtst bij de zon komt.…

Na zes weken hakken in het onkruid van verrotte instanties kan ik nu mijn hakmes weer opbergen. Mijn buurman, de oude Turkse man, dacht vorige week namelijk dat er een kortere weg naar buiten was. Die was er inderdaad. In de vorm van het raam op vierhoog dat toch al openstond, so; why not?…

.' Ze hadden wel eens gezien dat het opbergen bij andere mensen niet zo voorzichtig ging. Heel veel kerstballen waren gebroken en veel slingers waren kapot gegaan en weggegooid. Hun mensen zorgden goed voor hen, dat was waar. En kerstversieringen waren nu eenmaal alleen in de kersttijd te zien. Dat wisten de kerstballen en de slingers best.…

Daar zouden ze die gasten op moeten opbergen. Had meneer al een keuze gemaakt?’ ‘Dat heeft meneer,’ zeg ik over mijn broek vegend. ‘Doet u mij maar een broodje Dolfijn.’ Ober staart mij met afgrijzen aan. “Eh…het zal wel een grapje van meneer zijn, maar u heeft het wel over een dolfijn, meneer. Dat zijn intelligente dieren en..’…

Die van Bach waren favoriet en zouden als eerste en goed zichtbaar in de opberg-kastjes een plek krijgen. Iets wat opgetogen, omdat ze weer wat bruikbaars hadden gevonden wilden ze hun weg vervolgen, toen met grote snelheid op een fiets een man de stoep opstoof en remde bij het vuil, omdat zijn vrouw, zo zou achteraf blijken, hem gestuurd had.…

Er komt een apart kamertje in dat hok waar de hond zijn krukken kan opbergen…..’ ‘ Ohhhhhhh Wendy………Echt waar?????????? Snik…huil…kreun’ ‘CUT! CUT!!!! Oke, boys. Wendy even cutten. We willen er even een shotje tussenvoegen van een aanhanger van de verenigde hondenhokkenfabrieken. En o ja, Wendy, ik wil een iets droeviger gezicht van jou.…

Hierin kon zij haar vliegen opbergen. Zij draaide het doosje om en de kleine stokjes rolden eruit. Toen zij de vliegen erin had verzameld hield zij het doosje tegen haar oor; het gonsde van binnen. Het geluid was het zelfde als wanneer zij haar hoofd tegen het zachte poezelijf van Moortje aan hield.…

Laat mij die tandenborstel nu maar in het linkerkastje opbergen, waar al mijn andere spullen staan. Dan zie je hem niet.’ Zou dat het geweest zijn waarom Muis nu zo huilde? Hij liep opnieuw naar beneden om het haar te vragen.Heel zacht deed hij de deur open en bleef in de opening staan. Muis lag op de bank,net links om het hoekje van de deur.…

Zij had het bij zich en kon het maar net in zijn koelkast opbergen. Wat was hij blij geweest! Zijn ogen hadden geblonken en had zij daar een verborgen traan in ontdekt? Hij had zich groot gehouden, zij hadden honderduit gepraat met elkaar. Het leek net alsof zij elkaar al jaren kenden. Vreemd hoe het in het leven kon lopen.…

De plastic tas waarin ik mijn kleren opberg puilt uit. Net als mijn buik. Toch maar een beetje intrekken die handel. Bibberend verlaat ik het uitkleedhokje en stop mijn spulletjes in een veel te kleine kluis. Hup, 50 eurocent in de geldgleuf, deurtje dicht en sleuteltje om de pols. I’m ready to swim. Toch nog maar eerst even een plasje doen.…

Het wasrek kreunt onder de was die ik gemakshalve nooit afhaal en opberg maar gelijk weer aandoe, totdat ik me realiseer dat ik weer eens moet. Dan is er zo'n wilde actie, draait de wasmachine overuren, sop en boen ik. Een uurtje, dat is meestal genoeg om het ergste weer op orde te krijgen. Wat moet ze van me denken? Ze wil nu komen.…

Het gebeurde op dezelfde manier bij aankomst in onze bungalow met dezelfde klamme hitte de hele zaak uitpakken en opbergen. Reken maar, dat je na zoiets alle pijnen van gewrichtsslijtages in rug en schouders en reumatische pijnen in pols, vingers en elders dubbel zo pijnlijk ervaart.…

Ik keek de koelkast in en het enige wat ik nog wilde was dit pak uit het zicht opbergen. In de rand van mijn koelkastdeur stonden diverse artikelen die net als dit geopende 'hersluitbare' rotpak niet konden liggen. Ik moest het pak dus wel weer gaan afsluiten terwijl de appelsap van mijn vingers droop.…

Het zit namelijk zo, ook mijn vrouw kan spulletjes heel goed opbergen en opruimen. Het probleem is echter het weer terug vinden. Sssst, hou het voor u, niet verder vertellen en vooral niet aan mijn lieve schat van een vrouw.…